Düş

Cam Şehir Karakterleri Üzerine

2012-01-25T16:42:00.000+02:00

Bu gece Ankara'ya doğru yola çıkıyorum. Ocak ayının son iki haftasını bazı sebeplerden dolayı yaratıcılık konusunda ölü geçirmemi bir sonucu olarak bir hikaye eksik yazdım planladığımdan. Ama olsun; onun yerine bir miktar karakterler hakkında konuşmak istiyorum. Henüz pek fazla bir olay olmadı ve karakterleri tanımak için de yeterli zaman geçmedi ama olsun, canım yazmak istiyor.

Şimdiye kadar çıkış sıralamalarına göre Sedef Leydi, Umbra, Eldred, Ron'Nayye, Zev ve Sheara ile tanıştık. Hepsi aşağı yukarı birilerini ve bir şeyleri temsil ediyorlar her hikayemde yaptığım gibi. Daha önce lafı geçtiğinde söylemiştim; bu sefer taht kavgaları yazmayacağım diye, zira uğruna kavga edecek bir taht yok. Sadece birbirinden garip karakterler var.

Sedef Leydi fark ettiğiniz üzere mide bulandıracak derecede saf ve garip bir kadın. Eldred ise nispeten gizemli bir adam. Açıkçası kimdir, nedir, amacı nedir kimse bilmiyor. Umbra bir kedi. Aşağı yukarı iri bir insan boyutlarında siyah bir kedi. Kaplan, panter ya da puma değil; Kedi. Öyle olması hoşuma gidiyor. Ron'Nayye ve Sheara ise ikiz kardeşler. Gezgin ozanlar ve onların geçmişleri başlı başına yazacağım başka bir hikaye. Zev, beyaz bir kurt. Orjinalinde Ron onun sahibi ama Zev Sheara ile vakit geçirmeyi çok seviyor.

Ucundan karakterleri çizmeye başladım. İlerde, renk bilgim biraz daha arttığında tam boy, kapsamlı illüstrasyonlar var aklımda tıpkı her hikayeye mutlaka bir şarkı iliştirdiğim gibi (dinlenip dinlenmediğinden emin değilim, ama yine de koyuyorum işte, yazarken dinlediğim şarkılar oluyorlar genelde).

Müzik olarak çoğunlukla soundtrackler kullansam da, özellikle Sheara ve Ron'un içinde olduğu sahneleri yazarken Faun geliyor aklıma. Onları Cam Şehir'e getirme fikri onların bir şarkısını dinlerken aklımda canlandı ve bir miktar şekillenmelerinde yardımcı oldu. "Böyle olmalı," dedim kendi kendime. Zaten Ron'un hikaye ilerledikçe hafiften Olivier Sa Tyr'e benzeme olasılığı mevcut. Tabi Faun 4 kişi, bizimkiler sadece 2, öyle bir şey de var ama olsun.

( Bu Faun. )

İlerde daha fazla karakter eklemem olası, ekledikçe böyle ara girişler yapacağım muhtemelen. Hikayenin kendisini anlatmak kadar, yaratım sürecini de yazmak zevk veriyor bana. Çok yakında bu yazdıklarımı ayrı bir yere taşımam da olası; büyük ihtimalle illüstrasyonları hazırladığım zaman. Burada her şey karma karışık, yeni hikayemin daha düzenli, okuması rahat bir kitap tadında olması hoşuma gider.

Bir sonraki hikayeye kadar iyi kalın.

4

2012-01-24T22:39:00.000+02:00

"Neler olduğunu öğrenebildin mi?"

Genç adam deri eldivenli elini ayaklarının dibinde yatmış güneşin keyfini çıkaran beyaz kurdun tüylerinde gezdiriyordu. Görmeyen beyaz gözleri etrafı taradı bir an alışkanlıkla.

"Evet, anlaşılan yeni bir ada keşfedilmiş."

Genç bir kadın cevap verdi kör genç adama, ve onun sesiyle birlikte kurt ayaklanıp kadına koşturdu, sevinçle pençelerini kadının bacaklarına dayadı. Adam homurdandı.

"Zev, gel buraya," dedi sinirli bir sesle.

"Ah, Ron, yapma," genç kadın kıkırdadı, Zev'in yanına çöküp tüylü gıdısını sevmeye başladı. "Beni çok seviyor işte, ne yaparsın?"

Ron bir şey demedi. İç çekerek ellerini kısa kesimli koyu kahve saçlarında gezdirdi. Güneş adamın saçlarında kızıl bir parıltı bırakıyordu ve genç kadına olan kan bağına yorulabilecek tek işaret buydu.

"Ne yapacağız Sheara?" diye sordu Ron. "Daha önce anlaştığımız gibi çölü aşıp yılanların hüküm sürdüğü o garip krallığa gidebiliriz hala."

"Hayır," dedi Sheara. "Oraya daha sonra da gidebiliriz. Bu yeni adanın hikayelerini anlatan ilk ozan olmak istiyorum." Kadın ayağa kalktı, uzun dalgalı kızıl saçları beline döküldü. Zümrüt yeşili gözlerinde kararlılık okunuyordu. "Diyorlar ki çift güneş ve çift ay, uzun camdan kulelerden yansıyormuş. Dalgalar kıyıya vurdukça cam toprakta bir tını yükseltiyormuş. Tüm Cam Şehir geceler boyu ninniler söylüyormuş yaşayanlarına." Duraksadı. "Duymak istemez miydin?"

"Kararları veren sensin," dedi Ron omuz silkerek.

Sheara sevinçle el çırptı. "O zaman hazırlan çok sevgili kardeşim Ron'Nayye. Cam Şehir'e bir sonraki gemi için biletlerimizi çoktan aldım bile."

Ron bir kahkaha patlattı. "Seni çok iyi tanıyorum."

Eşyalarını gemiye taşıdılar. Suların Kızı onları korusun diye Köpük Kraliçe koymuştu kaptan geminin adını, genelde insanlar komik buluyordu bunu. Sheara çoktan minik defterini almış, seyahatlerine dair notlar tutmaya başlamıştı. Kimi yerde düz yazı yazıyor, kimi yerde kıtalar dolusu uyak buluyordu kendince. O mırıldandıkça Ron buzukisini tıngırdatarak bir melodi oluşturmaya çalışıyordu. Çok geçmeden Sheara da arpının sarılı olduğu kumaşları çözerek ona katıldı ve yolculuklarının ilk gecesini böyle geçirdiler.

Yolculuklarının ikinci gecesinde yolcuların bir kısmı müziklerinin büyüsüne kapılıp onlara katıldı.

Üçüncü gece ve takip eden diğer geceler, her akşam yemeğinde güvertede sahne aldılar. Böylelikle yolculuğun parasını çoktan çıkarmışlardı bile.

***

"Kara göründü!"

Sabahın erken saatlerinde gözcünün sesi yankılandı gemide. Ron gözlerini araladı alışkanlıkla, yattığı yerden doğruldu. "Sheara?" diye seslendi ama Zev'in acıklı mızırdanmasından kız kardeşinin kamarada olmadığını anladı. Homurdanarak ayaklandı ve güverteye yollandı. "Sheara?"

Kızıl saçlı kadın ellerini güverte tırabzanlarına dayamış, gözlerinde şaşkınlık ve hayranlıkla Cam Şehir'e bakıyordu. Yeni doğan güneş tüm şehri kızıla boyuyor, gökyüzünün mavisi kızılın alevini söndürüyordu. Deniz sakindi belki ama hafif dalgalar kıyıya vurdukça şehrin şarkısı taa onlara kadar ulaşıyordu.

"Dinle," dedi Sheara kardeşini susturarak. "Dinle!"

İnce bir tınıydı bu. Camın üzerinde hareket eden suya karışan başka bir ses vardı. Hafif çıtırdamalar geldi sonra, camdan yapraklar ve meyveler birbirlerine çarpıp şıngırdadılar. Rüzgar uzun cam koridorlardan geçerek garip bir uğultu yarattı Şehir uyandı yavaşça, binek hayvanlarının toynakları cam yollara vurdukça sokaklar çınladı. Ve Ron'un beklediği şey oldu; Sheara bir anda yelken ağına tutunup tırabzanlara tırmandı ve ciğerlerinin el verdiği kadar yüksek bir sesle şehrin şarkısına eşlik etmeye başladı.

O sabah Cam Şehrin sakinleri uyandığında, güne Sheara'nın sesiyle başladılar.

3

2012-01-08T11:52:00.000+02:00

Gecenin karanlığını kükremeler bölüyordu. Biri doğudan biri batıdan yükselen ikiz aylar hilal biçiminden yavaş yavaş sıyrılmış, git gide büyüyordu. Normalde soğuk olan Cam Şehir geceleri, bu gece nedensiz bir biçimde sıcaktı. Sedef Leydi huzursuz bir biçimde terasta dolanıyor, dönüp duruyordu. Normal insanların aksine, onun uykuya ihtiyacı yoktu.

Ellerini terasın camdan korkuluklarına dayadı, ay ışığında parıldayan camdan yapılma şehri izledi. Karanlığın içinde bir mücevher gibi parlıyordu. Garip bir şekilde boşlukta hissetti kendini Sedef Leydi. Burası neresiydi? Kimdi? Amacı neydi? Tek bildiği kız kardeşlerin onu uyandırdığı ve saraya getirdiğiydi. Camdan duvarlar bunu anlatan işlemelerle doluydu. Hatta bir kısmını, özellikle kız kardeşlerin gidişi ve uzak ülkelerin insanlarının şehre yerleşişini Sedef Leydi kendisi resmetmişti duvarlara. Sıkıntıyla içeri girip çizimlere baktı, parmak uçlarıyla dokundu çizgilere. Çizgilerin renklerine büründü Sedef Leydi'nin parmak uçları. Elini kıpırdattıkça renkten renge atlıyordu parmak uçları. Gülümsedi.

Ayak sesleri duydu, merakla arkasını dönüp baktı; kimse yoktu. Her zaman yaptığı gibi ellerini önünde birleştirip boş gözlerle sarayda yürümeye başladı. Sesler koridorlarda devam ediyor, bir çember çiziyordu. Çok geçmeden seslerin kaynağını bulamadan duvar resimlerinin olduğu büyük hole geri dönmüştü. Omuz silkti. Yanlış duyduğunu düşündü, terasa yöneldi. Gafil avlandı.

Holün tepesinden üç adam Sedef Leydi'nin tepesine çöktü. Üç zehirli hançer saplandı Sedef Leydi'nin vücuduna, kan yerine renkleri yansıtan garip bir sıvı sızıyordu yaralarından. Sedef Leydi boş ama şaşkın gözlerle etrafını saran üç adama baktı, elini kaldırıp yaradan sızan sıvıya dokundu. Üzgün ve anlam veremeyen gözleri adamların gözlerine baktı. Yaraların etrafı zehrin etkisiyle yeşermeye başlarken suikastçiler hançerlerini geri çekip birer adım attılar geriye. Sedef Leydi yere düştü, yüzünde aynı boş ifade vardı. Bir an bir karaltı görür gibi oldu terasta. Kükremeler duyuyordu. Adamların çığlıkları yankılandı hollerde, sevinç mi yoksa acı mı çıkaramadı Sedef Leydi. Karaltı ona doğru yaklaşırken gözleri iyiden iyiye bulanık görmeye başlamıştı. Çok geçmeden her şey karardı.

Karanlığın içinde birinin onu yerde aldığını hissetti. Sarayın içinde başka bir yere taşıyordu bu her kimse. Sedef Leydi bilemiyordu artık ne olacak, o kadar yabancıydı ki olanlar ona... Sıcak bir yerdi burası, tanıdık bir sıcaklık. 'Büyük Fırın,' diye düşündü Sedef Leydi; bilincinin hala yarım yamalak da olsa açık olması garip geliyordu ona. Tenini kesen bıçaklar, yakan demir, batan iğneler... Çok geçmeden yarım yamalak da olsa açık bilinci tamamen kapandı Sedef Leydi'nin hiç tatmadığı acılardan sonra.

Ne kadar vakit geçti bilmiyordu ama gözlerini açtığında gün aydınlıktı. Gayri ihtiyari elleri hançerlerin saplandığı yere gitti; görünürde bir şey yoktu. Eğer tenindeki yeşil lekeler olmasa saldırının hayal olduğunu düşünecekti. Merakla ayağa kalktı, yatağın biraz uzağındaki koltuğun üzerine bırakılmış geceliğe sarındı; teni geceliğin açık pembe rengini yansıtıyordu şimdi. Sessiz adımlarla ilerledi koridorlarda. Cam saraydaydı hala, bildiği mekanda. Olayın olduğu yere, Büyük Hol'e doğru ilerledi.

Hol temizdi. Geceki saldırganlardan ya da kendi kanından iz yoktu. Terasa doğru ilerleyecekti ki terası holden ayıran perdelerin arasından iri, siyah bir kedi girdi. Kısık gözlerle Sedef Leydi'yi süzdü, bir an duraksadı, başını çevirip terasa baktı, sonra umursamazca holde ilerleyip kapının biraz uzağına kendini bırakıp uzandı. Sedef Leydi boş gözlerle büyük kediye baktı, hafif adımlarla terasa doğru yollandı; kedinin kısık gözlerle onu izlediğini hissedebiliyordu.

Teras perdelerini araladığında onu gördü. Uzun boylu, koyu renk saçlı, sırtında yerlere kadar uzanan koyu renk bir pelerin olan bir adamdı bu. Sedef Leydi'nin ayak seslerini duyunca hafifçe ona doğru döndü; güçlü yüz hatları olan, pek yaşlı durmayan ama gözlerinden görmüş geçirmişliği okunan biriydi bu.

"En sonunda uyanmanız beni sevindirdi, insanlar merak etmeye başlamıştı," diye lafa girdi adam, etkileyici bir sesi ve vurgusu vardı cümlelerinde.

"Çok mu oldu ki?" diye sordu Sedef Leydi.

"Sayılır, neredeyse bir hafta. Ya çok yorgundunuz ya da ilk defa yaralanmanın verdiği bir yan etki olsa gerek. Düşmanlarınız hiç bir harcamadan kaçınmamışlar," adam cebinden ufak, cam bir şişe çıkardı ve korkulukların üzerine koydu. İçindeki sıvının yeşil rengi Sedef Leydi'nin yaralarındaki yeşil renkle uyumluydu. "Güçlü bir zehir, yapımı zor."

Sedef Leydi adamın yanına ilerledi ve elini adamın koluna koydu. "Teşekkür ederim, siz olmasanız sanırım... Ölüm denen şeyle tanışacaktım."

Adam aniden Sedef Leydi'nin bileğini kavradı, hızlı bir hareketle kadının arkasından büktü ve boynundan yakaladı. "Hiç öğrenmiyorsunuz Leydim, ya adamları göndermiş olan ben olsaydım?"

Sedef Leydi boş gözlerle baktı adama "O zaman beni neden kurtardınız?"

Adam çaresizce gülümsedi, boş vermiş bir tavırla kadını bıraktı, iç çekerek ellerini korkuluklara dayadı ve kedilere özgü bir biçimde sırtını gerdi. "Ne olursa olsun saflığınızı kaybetmeyeceksiniz sanırım, buradan bunu anlıyorum."

"Anlamıyorum."

Adam Sedef Leydi'nin elini tuttu, yavaşça bir dizinin üzerine çöktü ve başını eğdi. "İzin verin danışmanınız olayım. Göremediğiniz tehlikelerden sizi koruyayım."

Sedef Leydi gülümseyerek adamın elini kavradı ve yerden kaldırdı. "Tabii ki. Neden olmasın ki?"

Adam kadına uzun bir süre baktı, avucuyla alnına vurdu. "Daha kim olduğumu bile bilmeden böyle bir şeye evet diyorsunuz, gerçekten ümitsiz bir vak'asınız."

Sedef Leydi şaşkınlıkla "Ama neden?" diye sordu. "Bana yardım etmek istiyorsunuz, neden yardımınızı geri çevireyim?"

Adamın yüzündeki gülümseme acılaştı, güçlü kollarıyla kadını sardı. "Bu saflığınızı asla kaybetmeyin leydim," diye mırıldandı. "Ben Eldred." dedi kadını bırakırken. "Şu an holde tembelce yatıp uyuyan da Umbra." İçerden kedinin kükremesi duyuldu. Eldred güldü. "Tanıştığımıza memnun oldum Sedef Leydi."

Sedef Leydi sabahlığının eteklerini tutarak hafifçe eğildi. "Asıl ben memnum oldum, Eldred. Cam Şehir'e hoş geldiniz; siz ve Umbra."

Başını kaldırdığında hep boş olan yüzünde ilk defa içten gelen bir gülümseme vardı.

Dizi Tavsiyesi: the Walking Dead

2011-12-27T20:52:00.000+02:00

Son bir kaç gündür izlediğim AMC's the Walking Dead'ini tanıtacağım bugün size. Zira kendisi cici bir dizi, en azından ilk sezonu epik. İkinci sezon... o kadar da beğenmedim.

bu poster

bu da cast

Nereden coştuğuma gelirsek; geçen gün 9GAG'de dolanırken şu posta denk geldim;

Skyrim geyiklerini geçtim, bu posta baktığımda gördüğüm ilk şey "omfg, bu adam the walking dead'de mi oynuyor?!" oldu. Kendisi Norman Reedus, bilenler tanıyanlar büyük ihtimalle onu Boondock Saints'den bilecekler (Şehrin Azizleri). Tabi daha öncesinden bilenler Blade'de oynadığı ufak rolden ya da Gossip isimli geyik bir filmden de biliyor olabilirler (Fu-Yeah Norman Reedus ftw).

Bkz küçük kardeş, sağdaki.

Norman Reedus'un oynadığı karakter Daryl Dixon; kendisi Redneck bir Amerikalı. Minicik bir veletken ormanda kaybolup 9 gün yaşadıktan sonra evin yolunu bulup oturup kendisine bir sandviç hazırlamış bir insan. Dizi boyunca karizma koyan, elinde crossbow, hiçbir şeyi adam gibi sallamayan, güçlü ve Survival yeteneği yüksek bir karakteri canlandırıyor abimiz. Pek de yakışmış rol üstüne. Çizgi romanda yokmuş bu karakter ama, diziye koymalarına sevindim, çok eğlenceli dakikalar yaşayabiliyorsunuz çünkü.

Norman Reedus'u geçip diziye gelirsek; masaüstü FRP tadında ilerliyor dizi (Bu kanıya çok sevgili sevdicek Sercan söyledikten sonra dikkat edip vardık). "Hastanede komada uyandın, etrafta kimse yok, ne yapıyorsun?" diye başlıyor diyebilirim. Etrafta Zombiler var; görme, duyma ve koku alma duyuları var, taş sopa alıp cam kıracak, tırmanacak zekaya sahipler, ısırınca size de virüs bulaştırıyorlar, ölüp diriliyorsunuz. Hastanede uyanan abimiz Rick, şerif böyle, işte vurulup komada, tam zombie apocalypse sonrası kendisine geliyor. Sonra ilk questini alıyor "Karını ve çocuğunu bul." Dizi resmen böyle ilerliyor. Bir safe haven buluyorlar, orda quest alıyorlar, questler bitince bir sonraki mekana geçiyorlar vs.

Özellikle ilk sezon (sadece 6 bölüm) oldukça epikti. İkinci sezon da iyi gibi ama ilk sezondaki aksiyona oranla daha yavaş ve daha drama ağırlıklı. Kim kiminle ne yapmışa dönüyor bir ara.

Müzikler Bear McCreary'den. Battlestar Galactica'dan hatırlayabilirsiniz kendisini ve the Walking Dead'in müziklerinde de yakalıyorsunuz zaten adamın tınısını.

Zombie değil Walker ya da Geek diyorlar dizide. Walker makyajları çok iyi. İnternette biraz araştırırsanız göreceksiniz. Bazen cidden rahatsız edecek derecede olanlar çıkabiliyor. Ben tabi bunu izlerken meyve yiyebiliyorum ya da örgü örüyorum falan, komik oluyor.

Neyse efendim, şimdi ikinci sezonun ortasında olan bu dizi izlenebilir gayet. Hani hiç olmadı Norman Reedus'un hatırı için izlenmeli bence. Karakter epik olmuş çünkü !

İyi eğlenceler =)

Yeni yılda yapılacaklar listesi..

2011-12-23T16:51:00.000+02:00

İnsanlık yeni yıl için yapılacaklar listesi çıkarmaya başlamış, benim de geçen sene yaptığımın üzerinden geçip ne kadar başarılı olmuşum bir bakmam gerek.

Bu sene... Daha çok çizeceğim. Daha çok çizmeliyim, çünkü artık daha güzel çizebilmek istiyorum.
Bu sene, vücuduma daha iyi davranacağım. Son 2 ayda 5 kere hasta oldum, bir kere de bileğimi incittim, 1.5 hafta çizim yapamadım.
Bu sene daha az korkacağım. Her büyük macera ilk adımla başlar, gerisi daha sonra geliyor. Korkunun ecele faydası yok.
Fimo hamuru alıp oynayacağım. Ellerim boş durmamalı, bir de el egzersizleri yapmam gerekiyor, onun için birebir.
Bu sene daha fazla hikaye çizip illüstrasyon yapacağım.
Bu sene MnMX projesi için daha fazla uğraşacağım. Hatta mümkünse başka oyun projeleri için de.
Bu sene arkadaş ve sosyal çevremi temizleyeceğim.
Duygusal gelgitlerin vaktimi çalmasına izin vermeyeceğim.
Bu sene daha fazla dua edeceğim.

Seneye bu posta baktığımda gülümsüyor olmak istiyorum.

Şimdiden herkese iyi yıllar.

Sedef Leydi

2011-12-21T21:15:00.000+02:00

Camdan Şehir hakkında yazdığım hikayeyi takip eden çok bir insan var mı bilmiyorum; ancak okuduğunu bildiğim bir kaç insan var ve yazmaya devam etmek istiyorum kendim için.

Zaman içinde pek çok farklı karakter ekleyeceğim hikayeye, şimdilik sadece Sedef Leydi var. Kendisi Renklerin Hanımı. Teni sedef gibi, ışıkta renkleri yansıtıyor ve kendine ait bir rengi yok. Garip ve saf bir kadın bu. Dökümlü elbisesi ile etrafta geziniyor. Gün batımları ve gün doğumları en sevdiği vakitler.

Uzun bir süre görünüşü nasıl olsa karar veremedim. Daha sonra böyle bir kadına ancak Antik Yunan heykellerindeki gibi hafif ifadesiz bir surat yakışır diye düşündüm. Bugün de bunu eskizledim atölyede dinlenirken. Bunun renkli bir versiyonunu da yapmak istiyorum, ama sedef sokusunu nasıl vereceğimi bilmiyorum, deneysel olacak.

Hikaye olgunlaştıkça neler olacak göreceğiz.

2

2011-12-17T13:00:00.001+02:00

"Kara göründü!" diye çınladı denizcinin sesi gemide. Büyük bir keşif filosu, bir anda ortaya çıkan ve günlerdir gözlerini alan parıltının kaynağını bulmak için yola çıkmıştı. "Aman Tanrım!" diye devam etti adamın çığlıkları. Gördükleri karşısında duyduğu şaşkınlığı dile getirebilecek sözleri bulamıyordu. Bir kaç meraklı göz de yelken iplerine tırmanarak onun şaşkınlığına katıldılar.

Gördükleri camdan bir ada, camdan bir krallıktı.

İki güneş doğudan ve batıdan karşılıklı batarken gemiler camdan limana yanaştılar. Uzun elbiseler içinde, renkleri yansıtan bir kadın merakla onlara bakıyordu. "Hoş geldiniz," dedi oldukça sakin bir biçimde. "Size nasıl yardımcı olabilirim?"

Kaptan köşkünden kafasında uzun tüylü şapkası, pahalı kumaşlardan dikilmiş kaptan ceketi ve siyah deri botlarıyla bir adam çıktı. Denizciler bir anda susarak geri çekildiler adamın ortaya çıkmasıyla. Kaptan gülümseyerek kadını selamladı. "Bizler uzak diyarlardan geliyoruz Leydim," diye lafa başladı Kaptan. "Bir süre önce denizin üzerinde bir anda beliren parlaklığın kaynağını aramak için yola çıkmıştık. Zorlu bir yolculuktan sonra buraya ulaştık ve şimdi anlıyorum ki bu parıltının kaynağı çift güneş ve çift ayın ışığının camdan adanızdaki yansımasıymış."

Kadın bir elini dudaklarına götürerek şaşkınlıkla ağzını kapadı ve kaşlarını kaldırdı. "Ah," dedi korkmuş bir sesle. "Rahatsızlık vermedi umarım?"

Denizciler arasında hafif bir gülüşme oldu. Kaptan sağ elini kaldırıp onları susturdu. "Hayır, Leydim. Aksine burayı keşfetmiş olmaktan oldukça hoşnutuz. Eğer izin verirseniz ülkemize geri dönmeden önce bir kaç gün dinlenmek, gemilerin bakımını yapmak istiyoruz. Bu süre zarfında..."

"Sizi misafir etmeyi isterim," diye tamamladı cümleyi Sedef Leydi. "Sizden tek ricam bu geceyi gemilerinizde geçirmeniz."

Denizciler birbirlerine baktılar anlamamış bir ifadeyle ama Kaptan, kadını selamladı tekrardan. "Siz nasıl isterseniz..."

"Sedef Leydi," diyerek adamın selamına karşılık verdi Sedef Leydi. "İzninizle."

Denizciler ve Kaptan gece için hazırlık yaparken Renkleri Yansıtan Kadın saraya doğru yola çıktı.

Ertesi sabah denizcileri bir grup camdan insan selamladı. "Günaydınlar olsun size," dediler sepet sepet meyve bırakarak. Cam gibi parlıyordu meyveler, bir an yenilip yenilmeyeceğine şüphe duydu denizciler. "Sedef Leydi hazırlıkların tamamlandığını, artık şehre girebileceğinizi söylememizi istedi."

Denizciler teşekkür ettiler ve sepetleri gemilere taşıdılar. Kaptan ve keşif ekibi camdan limana adımlarını atarak şehre yürümeye başladılar camdan insanların eşliğinde.

Camdan şehir, boy boy camdan binaların olduğu, bahçelerinde cam gibi parlayan ağaçların ve bitkilerin yetiştiği, ütopik bir yerdi. İlk geldikleri gün aşırı sessiz olan ülke garip bir şekilde canlanmıştı şimdi. Camdan insanlar sokakta geziyorlar, evlere yerleşiyorlar, dükkanları açıyorlardı. Kaptan, diğer ülkelerden buraya yerleşmek için pek çok taliplinin çıkacağından emindi. Nedenleri ve Nasılları daha fazla kurcalamamaya ve tamamen anın ve ülkenin tadını çıkarmaya karar verdi.

Uzaklarda, camdan sarayın kalbinde bir fırın yanıyordu. Sedef Leydi bütün gece cam üflemekten yorgun düşmüş, çalışma masasının üzerinde uykuya dalıvermişti...

1

2011-10-30T12:38:00.002+02:00

Krallığın bir ucundan diğer ucuna sadece çöl vardı. Dümdüz, çorak topraklar, milyonlarca ufak kum tanesi... Güneş doğduğunda sıcak, battığında parmak ısırtan bir soğuk hakim olurdu burada. Yaşam yoktu, yaşam olmadığı gibi ölüm de yoktu. Bir zamanlar pek çok muhteşem medeniyet filizlenmişti burada, nice savaşlar yaşanmış, nice zaferler kazanılmış, törenler ve kutlamalar yapılmıştı. Şimdi sadece çorak topraklar hüküm sürüyordu krallıkta.

Bir gün gökyüzünden Güneş'in Kızı indi bu topraklara. Adımını kumlara attığı an mavi gökyüzü kıpkırmızı kesildi, genç kızın sıcaklığı ile kum cama dönüştü. Uçsuz bucaksız çöl artık ışıkla birlikte parlayan göz alıcı camdandı. Renk renkti cam; kimi yerde saf bir şeffaflık hüküm sürüyordu, uzaklarda kırmızı, yeşil, maviler, kimi yerlerde ise sarılar, morlar, eflatunlar...

Sonra yer sallanmaya başladı. Cam çatırdadı. Kimi yerler yükseldi, camdan sıradağlar oluştu. Kimi yerler çöküp derin vadiler ve çukurlar oluşturdu. Toprağın altından Yeryüzü'nün Kızı çıktı. Camdan dağlar parlarken, onun dansıyla beraber ince camdan ağaçlar filizlendi. Renk renk gövdeleri ışıkta parlarken meyve verdiler yavaşça.

Bir anda gün karardı. Güneş'in Kızı meraklı gözlerle yanına inen gümüş saçlı kadına baktı. Ay'ın Kızı'ydı bu griler içindeki. Gün ışığının solmasıyla gece çökmüş, ay ve yıldızlar parlamaya başlamıştı. Griler içindeki kadının bastığı yerlerde cam çatırdadı ve derinlerden suyun sesi duyuldu. O yürüdükçe derinlerden su fışkırdı ve çukurları doldurdu. Camdan yerin altında rengarenk balıklar ve deniz canlıları görülüyordu. Ay'ın kızı elini suya sokup kardeşi Nehirler'in Kızı'nı çıkardı derinliklerden.

Her yer tamamen saydama dönüştüğünde toprağın kalbindeki bir tomurcuk çarptı gözlerine. Etrafını çevirip el ele tutuştular ve cam çatırdadı. Yerden gökyüzüne uzanan kuleleriyle, yüksek tavanlı bir saray oluştu. Kız kardeşler yavaşça merdivenleri tırmanarak yerden çıkardıkları şeyi görmeye gittiler.

Camdan salona vardıklarında etrafta sadece renkler vardı. Duvarlardan yansıyor, uçuşuyor, havaya karışıyordu. Kız kardeşlerin gelmesi ile yavaşça bir araya geldi renkler, önce karmakarışık rengarenk bir bulut oldular, sonra yavaşça sanki bir heykeltıraşın bir heykeli oyduğu gibi bir insan bedenine kavuştular. Yerlere kadar uzun kabarık etekler giymiş bir kadındı bu. Güneş'in Kızı'ndan yansıyan ışıkla birlikte elbisesi sürekli renk değiştiriyor, sureti her seferinde farklı bir şekle bürünüyordu.

"Günaydın," dedi kadın gülümseyerek. Yavaşça yerden tavana kadar uzanan pencereye yaklaştı, terasa adımını attı. "Gece çok güzel. Doğmak için çok güzel bir gece."

Kız kardeşler gülümsediler, yavaşça havaya karıştılar ve geldikleri yere geri dönmek için yola çıktılar. Onlardan geriye bir tek yarattıkları krallık kaldı, bir de Camdan Saray'ın duvarlarındaki yaldızlı işlemeler. Renklerin ay ışığıyla üzerinde dans ettiği Sedef Leydi ise sarayın terasında gün doğumunu bekledi.

Doğan yeni günün getireceklerini beklerken sessizliği dinledi.

Hunt

2011-10-06T02:28:00.002+03:00

Böyle lambırlumbur brushlarla speedpaint yapmak aşırı eğlenceli. Bu seri süper gidiyor.

2011-10-05T22:33:00.000+03:00

( Kobol's Last Gleaming - Battlestar Galactica OST )

2011-10-05T21:10:00.000+03:00

Çok uzun zamandır hikaye yazmıyorum. Düş bittiğinden beri de hakkında yazacak kadar sevdiğim bir karakter yaratamadım (belki de yaratmadım, kim bilir?). Skiss olarak başladığım denemeler iyice büyüdü, karakterlerin gelişmesiyle sağlam bir Live Action RP senaryosuna dönüştü, dolayısıyla belki bir gün bir fırsat olur diye buraya yazasım gelmedi hikayeyi.

Bir kaç gün önce uzun zamandan beri ilk defa hoşuma giden bir karakter yarattım, hikayesini RP şeklinde yazıyorum Del ile. Buraya yazar mıyım bilmiyorum.

Ara sıra Düş'ü ve karakterlerini özlüyorum ama zaten sıfırı tüketmiş olan bir evrende debelenme fikri hoşuma gitmiyor. Geçen arşibleri okudum, diğer bloglardaki yazıları falan da okudum, sanırım Düş'ün anahtar yerlerindeki bazı hikayelere illüstrasyonlar çizeceğim. Belki yeni hikaye yazasım yok, ama bir şeyler çizebilirim.

Bu aralar yazarak betimlemektense çizmek geliyor içimden zaten.

Threadless - Tangerine Dreams Oylamada!

2011-09-13T10:14:00.001+03:00

Vektör öğrendikten sonra yapacağım ilk iş olarak bir söz vermiştim kendime, yıllar sonra o sözü tuttum!

Çizdiğim şey hoşuma gittiği için threadless'a yükledim tişört olarak ve güzel de durdu.
Eğer siz de beğendiyseniz oylayarak, paylaşarak vs yardım edebilirsiniz <3

üyelikle alakalı edit: Facebook ile login olsanız da sizden bir adet threadless ismi seçmenizi istiyor sanırım. sonra tişört linkine geri dönüp oyamak gerekiyor. oylama yapılan sayılar da tişörtün solundaki kocaman sayılar =)

Threadless - Tangerine Dreams

2011-09-10T22:22:00.000+03:00

Vektör öğrendikten sonra 2-3 yıl önce saçlarım turuncu olduğunda kendime verdiğim sözü tuttum! Karşınızda Tangerine Dreams! Hoşuma gitti ve tişört tasarımı olarak Threadless'a yükledim.

=)

Win 7 64-bit güzelmiş.

2011-07-07T19:14:00.000+03:00

Bilgisayarım abidik gubidik hatalar vermeye başlayınca format zamandırı dedim. Hatta az önce fontlarımı yedeklemediğimi hatırladım ve üzüldüm, neyse.

Bir gecemi harcayıp Window7 64bit ve orjinal aktivasyon kodu edindim (Emre Ünsal bayfendiye teşekkürlerimizi sunuyoruz <3). Bugün bütün günü de format, driver yüklemeleri, updateler ve araştırmalarla geçti. Anlaşılan o ki bazı şeylerin bendeki driverları 2007 uyumlu değil, bayağı bir çuvalladım, bir ara mikrofon ve kulaklığımı algılamadı bilgisayar. Şu an da kameramı görmüyor, nasıl düzelteceğim bilmiyorum.

64-bit kurmanın güzel tarafı, 3D modelleme ve photshop için kolaylık sağlaması, üstelik artık fazla RAM'imi görüyor bilgisayar (Hatta bir 4gb RAM daha alabilirim ilerleyen aylarda High Poly modellemeye geçersem). Daha başka bir olayını görmedim, kullandıkça tecrübe edeceğim.

Format sırasında bol bol BlackTRN ile muhabbetteydik. Teyzeler gibi "Çocuğum bu nasıl yapılıyordu, bu neydi, bu niye böyle oldu?" sorularına maruz bıraktım çocuğu. Napalım, Win98 ve XP çocuğuyum ben. Eski bilgisayarım günde 12 format yemeden kendine gelmezdi, bayağı şey öğrenmiştim onu söküp takarken ve formatlarken. Eh, ben bir 3 yıldır format çekmedim yeni bilgisayarıma... Unutmuşum =) Umarım uzunca bir süre format gerektirmez.

Yarın 3DsMAX, Maya, ZBrush, MudBox ve Silo yükleyeceğim. Photoshop CS5 de. Illustrator ve After Effects zaten bende var, D'ye kurmuşum. Diğer programları da ihtiyaç duydukça tamamlarım artık.

Bir de, Antalya Büyükşehir Belediyesi, Marmara Üniversitesi eğitmenleri ile anlaşıp Kısa Film Yapımı kursu hazırlamış bir aylık. Babamla kaydolmuştuk hemen, bugün aradılar. Tepeden tırnağa her şeyini göstereceklermiş (senaryo yazım, çekim teknikleri, montaj, vs vs). Eğlenceli olacak bayağı.

Onun dışında, buralardayım.

Mezuniyet, sancılı dönemler, Rose.

2011-06-18T12:17:00.000+03:00

Naber?

Bir süredir ne kalemi elime alasım vardı ne de oturup bir şeyler yazasım. Bol bol okudum ve insanları takip ettim ama kim ne yapmış diye. Arada oyun oynadım, oyun karakterlerime hikayeler yazdım ama blogu açıp yazasım yoktu bir türlü.

Bundan bir 3-4 hafta kadar önce finallerim ve projemin final jürisi stresindeydim. Bir yandan harıl harıl benden istenen freelance işleri yaparken, bir yandan sözel sınavlara çalışıp projemle uğraşıyordum. Finallerim güzel geçti, jürim ise hiç fena değildi. Tahsin Hoca sağolsun çok rahat bir proje dönemi geçirip ortalama bir iş çıkarttım (mevcut teknik ve konstrüksüyon bilgilerimde dört dörtlük bir proje çıkarmam biraz zor zira). Jüriden sonra projesini yaptığımız okul müdürü (bizim üniversitenin sosyal bilimler myo'nun) okulun tesislerinde yemek ısmarladı bize. Ellerimizde projeye katkılarımızdan dolayı teşekkür belgeleri, karnımız tıka basa dolu okulu bitirmiş olduk.

Notlar açıklandı ve başarılı bir biçimde geçtim hepsinden. Son anda alttan bir yerden kötü kalpli bir ders çıkmazsa bitti okul. Garip bayağı artık öğrenci değilim mesela.. Peyzaj Mimarı. Muhahaha.

Jüriden sonra mezuniyet için hazırlandım, kep cüppe. Arada bir hafta kadar çok ağır bir boğaz enfeksiyonu geçirdim. 2400lük penisilin, bir kutu antibiyotik, bir kutu ağrı kesici-ateş düşürücü ve 2-3 kutu boğaz pastilinden sonra kendime zar zor gelebildim. Mezuniyet de güzel geçti işte, fotoğraf falan çekindik.

Şimdi resim yapıyorum bol bol. Siz görmeseniz de, yüklemediğim pek çok şey var bilgisayarımda kayıtlı. Önümde 11gün var, bakalım elimdeki resmi bitirip yetiştirebilirsem süper olacak.

Bir de, Hesionka'dan Goth Clutch aldım kendime hediye. Umarım gelir bir iki güne. :3

1 Haziran'daki Doğum Günüm için Hazırlıklar!

2011-05-31T00:34:00.000+03:00

Bilenler bilmeyenler, 1 Haziran benim doğum günüm. Bu sene de her seneki gibi kendime güzel mamalar hazırlayarak girmek istiyorum yeni yaşıma. Geçmiş yıllarda kocaman pudingli pastalar yapıyordum, bu sene bir fırsat sayesinde apayrı bir konseptle kutlayacağım!

Geçen gün Grupanya fırsatlarına bakarken, Sushico'nun düzenlediği suşi kursunu gördüm ve kendime hediye olarak aldım (buna harcadığım parayı doğum günü yemeğine harcayacaktım zaten, bir de God of War 3 Artbook alacaktım, o da bir başka zamana kalsın). Cumartesi günü Sushico'daydım ve başlangıç seviye suşi sertifikamı da almış oldum! Suşi bıçağı süper bir şey, ayrıca bir kere yosuna konacak pilavı ayarlayabilmeye başladığınızda daha kolay oluyor değişik rolllar denemek.

Son 3 gündür de doğum günüm için menü ve alışveriş listesi hazırlıyorum. Sadece suşi yapacaktım ama daha sonra sebzeli noodle da yapmaya karar verdim çünkü İrem balık yemiyor ve sebzeli suşiler çok çeşitli sayılmaz. Doğaçlama yapacağım bakalım. Tatlı olarak bilemedim ne yapsam, ara sıcak olarak Spring Rolls hazırlasam mı onu da bilemedim. Kararsızım o konuda, yine doğaçlama gideceğim onda da =)

Müzik olarak karma bir liste hazırlayacağım bakalım. 4 kişi + aile olacak ortamda. Çok fazla insan olmasını istemiyorum, gereksiz insan kalabalığından da hoşlanmıyorum zaten. Keşke ablam ve Sercan da burda olabilseydi ama =( Çok daha eğlenceli olurdu her şey.

Yukarıdaki de günün anlam ve önemine dair davetiye. Davetlilere bunun haritalı versiyonunu yolladım =p Drinks not included!

Sevgiler.

Rose.

Story of my Life.

2011-05-12T19:44:00.000+03:00

Aslı'nın şu postundan çaldım.

Rose güzellik salonuna giderse... - Bölüm 1

2011-05-05T14:11:00.001+03:00

Bilen bilir, ben son 2-3 yıldır etli butlu, tombulcana bir hatunum. Boyum da kısa zaten. Öyle top gibi yuvarlanacak kadar bir şişmanlığım yok ama önden pörtleyen bir göbeğe sahibim. Son 6 aydır çabalarla biraz inse de, orada yani, örtemiyoruz =p

Geçen ayların birinde bu fırsatlardan görmüştüm, kavitasyon, tripo, lenf drenaj diye. İşe yarayıp yramadıklarını bilmediğim gibi, yanlış uygulandığı takdirde ciddi zararlar verebildiklerini de duymuştum. Beni denemeye iten 3 işlemi toplamda 9 seans ve bir de cilt bakımı olan paketin 39TL gibi komik bir fiyatı olmasıydı, bir de kampanya sahibi firmanın bir çok şehirde, bir çok şubesi olması ve bu işin eğitimini veriyor olmasıydı.

Fırsat kodumun son kullanım tarihi geliyor ve spor üyeliğim nasılsa bitti diye, randevumu aldım ve bugün ilk defa Kavitasyon denen şeyi uygulattım. Ultrason gibi bir alet, ama ucu demirden. Ultrason jeli sürdükleri bölgenizde o aleti gezdirirken bir yandan masaj yapıyorlar. Biraz acıyor ve çok sıcak oluyor. Bu işlem yağları parçalıyormuş. İnandım diyemem xD Sonra vakum gibi bir şey uyguladılar,, o acıdı işte. Elektrik süpürgesine göbeğimi kaptırmış gibi hissettim! >w< Sonrasında döner başlıklı bir başka aletle masaja devam ettiler ve bitti.

Pazartesi Tripo randevum var, kavitasyon ve tripo beraber uygulanıyormuş arka arkaya. 3 seansta 1, 10 seansta 3-4 beden fark ediyor-muş. Ben onların yalancısıyım.

Siz de aman deneyecek olursanız yaptıracağınız yere dikkat edin, nolur nolmaz.

Pazartesi bölüm2'de Tripo ile devam edeceğiz bakalım... (Yazdığım hikayelerden sonra bu ağır mı geldi? =p)

Üşeniyorum, öyleyse yarın yaaa....

2011-05-02T12:04:00.000+03:00

İnsanın canı sıkılmaya görsün.

Şu an aslında peyzaj konstrüksiyonu ile alakalı bir pafta çiziyor olmam gerekli. Adım adım ilerliyorum, ama en azından ilerliyorum. Her neyse. Şurda topu topu 3 hafta kalmış ve bunun sadece 1 haftalık kısmı can sıkıcı. Geri kalan 2 haftayı daha zevkle çizeceğim gibi, zira kesit ve perspektif çizmeyi seviyorum.

Geçen gün Lich King'i kesmek nasip oldu. Level 85 de oldum arada. Noblegarden achievementlarını bitirdik, şimdi sırada Children's Week var. Onun dışında günler random dungeonlarda geçiyor. Healer olmak zor iş ama. Neyse ki tank Turan. <3 O olmasa kaç kere kick'i yemiştim büyük olasılıkla xD Alışkın olmadığım dungeonlar olunca cast timeları hesaplayamıyorum pek, ben heallayamadan canlar düşüveriyor 8D

Her neyse, çok fazla WoW muhabbeti döndürmek istemiyorum. Sadece bu aralar okul ve çizimler arasında yaptığım tek iş bu. Bir de Suckerpunch'a gittim geçen hafta, hiç fena değildi. Zaten ImagineFX'de konsept sanatçısı ile yapılan röportajı da okumuştum, güzel oldu bayağı.

Yawn.

Ben en iyisi şu çizimi bitireyim. Yarın sabah da uygun çıktıları alırım, bugün evden çıkamayacak kadar üşengecim.

Ibııhhh...

2011-04-29T20:19:00.003+03:00

Bir türlü gelemedim.

Ben buraya dönene kadar şuraya uğrayıverin.

http://roselynsketches.blogspot.com/

Edit: Ben bugün yazma özürlüyüm. Yazamadım bir türlü pöf.

What's This?

2011-03-27T21:51:00.000+02:00

Blogspot yasağının kalkmasını ve bloglarıma kavuşmanın sevincini Flyleaf - What's This? ile kutluyorum.

Bir külah dondurma,

bir de

Irish Cream ile tatlandırılmış kahve ile.

I'm back ma bebe.

Blogspot engellendi engelleneli bebek...!

2011-03-07T11:27:00.000+02:00

Zaten az okuyucum vardı artık kimse kalmamıştır herhalde =D

Çok sinir bozucu bir durum bu, zira kendi portfolyom, kişisel günlüğüm ve arkadaşlarla hazırladığımız pek çok proje blogumuz blogspot üzerindeydi (radyolar buna dahil). Özellikle bu blog, 2006'dan beri yazdığım her şeyi barındırıyor ve ne kadar utanç verici ergenlik yazılarımı barındırsa da, silmek ya da başka bir yere taşımak istemiyorum. Alakalı alakasız tüm platformlarda duyuruyorum durumu, belki bir hareket bir şey olur.

Canım ne yazmak istiyor ne de çizmek. Paylaşmadıktan sonra heves kalmıyor pek. Tamam yalan olmasın, çiziyorum da yazamıyorum. Kitap okumaya devam etmem lazım bir ara şu tembellikten kurtulup.

Yakında blog tasarımını tekrar değiştirmeyi düşüüyorum, son çizdiklerimden sonra Warpaint o kadar da güzel gelmemeye başladı gözüme. Daha iyi olabilir yani en azından.

O zamana kadar, görüşmek üzere blog.

Ey Türk insanı! Ve benden sizi sevmemi bekliyorsunuz?

2011-02-23T23:44:00.001+02:00

Bu hafta ben, delusionmaker ve Rogue-chan'ın güdeminde Abney Park'ın kurucusu/vokalisti Capt. Robert'ın İstanbul'a gelişi ve yaşadığı rezillik vardı. Küplere binmeme ve sinirden delirmeme sebep olmuş şeyler var, adamın tweetlerinden gördüm zaten İstanbul'da olduğunu ve kesinlikle iyi şeyler değildi yazdıkları, aynen kopyalıyorum;

The only thing I dislike about Istanbul so far is the street hustlers. Walking alone make you prey to the same con over and over again:

The con: they speak turkish to you, pretending they think your a turk. (Oh yeah, I TOTALLY look turkish!) Then, you supposed to be so..

...flattered that you will follow them down a dark alley, "to a great club". Then they sell you $50 drinks and get violent if you don't pay.

Not that I ever fell for it. I'm just a: annoyed to have to keep telling them I see through it ("Sure, but I pick the club!" and they run).

( İstanbul hakkında hoşlanmadığım tek şey sokak dolandırıcıları. Yalnız başınıza yürümek sizi sürekli bu dolandırıcılar için av olmanıza yol açıyor. Dolandıcıların yaptığı şu; Sizi Türk sanmışlar gibi türkçe konuşuyorlar sizinle (evet Türk'e çok benzerim ya!) ve bundan o kadar mutlu oluyorsunuz ki adamı karanlık bir sokağa takip ediyorsunuz., burada "muhteşem bir bar var". Size 50 dolarlık içkiler satıyorlar ve ödemezseniz saldırganlaşıyorlar. Sanki buna düşecekmişim gibi. Sürekli farkettiğimi belli edip "Olur ama ben seçeceğim barı" demekten bıktım, öyle yapınca kaçıyorlar zaten.)

It went down like this: there was this Indian street musician, and her gray haired mother playing Balalaika and singing...

I went to put money in her dish, and this turkish boy came up and started harrassing her, making fun of her at the top of her lungs.

I gave him and heavy pat on the shoulder, and told him to back off. well, nobody here speaks english.

Pretty soon a whole street gang, maybe 8 of them surrounded me, threating etc.

There was some bumping, and threatening, and then police came up a dispersed things. I think there are some very real racial tensions here.

(Şöyle oldu; Hintli bir sokak müzisyeni vardı ve gri saçlı annesi balalayka çalarak şarkı söylüyordu. Çanağına para atmak için ilerledim, sonra Türk bir çocuk geldi, kadını rahatsız etmeye başladı. Omzuna sertçe dokunup geri çekilmesini söyledim, ancak burada kimse İngilizce konuşmuyor. Çabucak sokak çetesi , 8 kişi, belki daha fazla, etrafımı sardı ve beni tehdit etmeye başladı. Biraz atışma, itişme ve tehdit etme oldu, daha sonra polis gelip araya girdi. Sanırım burada ırksal bazı sorunlar/gerginlikler var.)

Bunların dışında adamın Çiçek Pasajı'nda yalnız başına oturduğu için kovulması var, yediği yemeklerden midesinin rahatsızlanması var, sürekli insanların onu rahatsız edip durması var. Adam o kadar rahatsız ve hayal kırıklığına uğramış durumda ki, erken dönüyor.

"Ya yabancılar Türkleri sevmiyor ya, amma kötüler ha, neyimizi sevmiyolar ya, alla allaaa yaaaa" triplerine giren arkadaşlar, niye sevmiyorlar düşünün bir bakalım. Siz böyle davranmaya aynen devam edin nolur. Bizim düzeltmeye çalıştığımız ünümüzü, aynen böyle yapmaya devam ederek batırın. Sonra konuşursunuz hep "Bizi hala deveye biniyor sanıyorlar, bizi sevmiyorlar, Türk olduğumu öğrenince benle konuşmayı kestiler, Türklere ikinci sınıf vatandaş muamelesi yapıyorlar!" diye.

Böylelikle Abney Park'ın muhtemelen önümüzdeki yüz yıl boyunca Türkiye'ye gelmemesini garantilemiş olduk. Afferim.

Tek avuntum son gün Del ve Rouge'un bir şekil anlaşıp, vakit ayarlayıp Rogue'un Capt. Robert'ı gezdirmeye götürmüş olması. Püf.

Not: "Genelleme yapmaaaağ11!1!1!1!1" diye yorum yazacak arkadaş, boşuna klavyeni yorma. Bunları yapmıyorsan zaten üstüne alınacak bir durum yok).

Let me out.

2011-02-21T10:50:00.001+02:00

Let me out.

Skiss Hikayeleri; Ganimet

2011-02-17T19:53:00.000+02:00

Mermer Saray'ın dışına doğru uzanan mermer yoldan geçti Mihrace ve Kızkardeş Kurt.Mihrace, komutanın göstereceği şeyi merak ediyor, bir yandan aynada gördükleri kafasını kurcalıyordu. Nitekim çok geçmeden büyük mermer sütunların oluşturduğu avlu kapısının önüne geldiler ve Kızkardeş Kurt'un emrindeki devriye gözler önüne serildi. Yirmi dört iri ve deri zırhlı adamdan oluşuyordu, hepsi ellerinde uzun mızraklar, bellerinde kılıçlar ve sırtlarında kalkanlar taşıyorlardı. Hepsinin sırtında kurt postundan pelerinler vardı. Kızkardeş Kurt'u gördüklerinde hemen kendilerine çeki düzen verip selam durdular. Kızkardeş Kurt başıyla hafifçe işaret etti, iki adam büyükçe bir çuvalı Mihrace'nin ayaklarının dibine dööktüler. Güneş ışığında parıldayarak göz kamaştıran altın sikkeler ve altından yapılmış eşyalarla doluydu çuval.

"Devriye gezerken, bir deveye yüklü bir biçimde bulduk bunu. Anlaşılan sahibinden kaçmış, veya sahibinin başına bir iş gelmiş. Zaten sadece bununla sınırlı değil sırtında bulduklarımız," Kurt bir kere daha adamlarına işaret etti, iki adam bu sefer kollarından tutarak kestane rengi saçlı bir kadını sürüklediler Mihrace'nin önüne. "Bunu bulduk. Elleri, ağzı ve gözleri bağlı bir biçimde devenin üzerindeydi. Bir köle ya da fidye için kaçırılmış biri olduğunu düşünüyorum. Bir grup adamımı bu olayı araştırması için yolladım, en kısa zamanda size rapor ederim Mihracem."

Mihrace yılan gözlerini kısarak, adamların dizleri üzerine çömelttiği kadına baktı. Uzun, dalgalı, kumral saçları beline dökülüyordu. Üzerinde ince, açık mavi bir elbise vardı. Kadın muhtemelen bir süredir yoldaydı, yüzü, saçları ve kıyafetleri toz ve kir içindeydi. Elbisenin askılarından biri omuzlarından aşağı kaymış, kadının beyaz gerdanını açığa çıkarmıştı. Mihrace'nin gözleri hafifçe açıldı boynundakini gördüğünde.

"Bu kolye, neden hala kadının boynunda?"

Kızkardeş Kurt hafifçe eğilerek Mihrace'nin gösterdiği yere baktı; yumruk büyüklüğünde, el işlemesi bir yılandı bu. Tam ortasında ise güzelce işlenmiş bir parça zümrüt duruyordu. Kurt şüpheli gözlerle adamlarına baktı, kadını tutan adamlardan biri elini gösterdi.

"Çıkarmaya çalıştık, komutanım, Mihracem. Ancak büyülü, elimizi yaktı ve bir türlü açılmadı. En iyisi bırakmak diye düşündük."

"Kim olduğunu söyledi mi?" Mihrace'nin kaşları çatılmıştı. Elini kadının çenesine koyup gözlerinin içine baktı. Hafif boş gözlerle kadın ona geri baktı. Tıpkı boynundaki kadar zümrüt gözleri vardı kadının. "Üzerinde başka bir şey var mıydı?"

Adam başını iki yana salladı. "Bir hekime gösterdik, fiziki olarak sağlıklı ama dili yok, konuşamıyor. Bulduğumuzda böyleydi, Mihracem, ama adamlarımız kaybolan kişilerin listelerini gözden geçiriyor bir fikir edinmek umuduyla."

"Saray'a götürün ve cariyelere teslim edin. Temizlensin, bir odaya yerleştirilsin. Kapısının önüne en iyi iki adamını yerleştir, bir yere gitmesini istemiyorum. Kim olduğu öğrenilene kadar orada kalsın."

Adamlar kadını saraydan içeriye doğru götürürken kadın bir anda elini Kurt'a doğru uzatıp zor bir "A!" sesi çıkardı boğazından. Adamlar onu güçlükle zapdedip içeri sürüklediler. Kadın başını çevirmiş hala Kurt'a bakıyordu, Kurt kadını görmezden geldi.

"Başka bir emriniz, Mihracem?" diye sordu Kızkardeş Kurt.

"Çekilebilirsin," diye cevapladı Mihrace. "Kadının kim olduğu bir an önce bulunsun."

Kurt başıyla onayladı ve selam durup devriyesiyle beraber saraydan uzaklaşarak görevine devam etmeye gitti. Mihrace ise gözlerini ufka dikip dudaklarını kemirmeye başladı. Bir anda gökyüzündeki kuş sayısı artmıştı; en çok da kargalar. Bunu iyiye yormak zordu...

Sevgililer Günüüü!

2011-02-14T14:58:00.000+02:00

Az önce yarınki sunum için ödevimi hazırlarken, bir şeyler yemek için ara verdim, sonra buraya ufak bir yazı yazayım dedim.

Bugün sevgililer günü <3

Herkesinki kutlu olsun =p Sevgilisi olsun olmasın dert değil. Amaç Aziz Valentine'i anmak =p Heh!

Yukardaki de Turan'la son bir haftadır oynadığımız Worgen karakterler. Worgen formundayken Ally olduğuma alışamayarak ne kadar şapşal saçmalıklar yaptığımla alakalı mini bir postu, ödev ve işlerimi bitirdikten sonra hazırlayacağım. Lovefool oyuniçi etkinliğinde sağa sola çikolata atarken eğlendiğimiz anlardan biri. Koskoca Ancient of Lore'un kafasındaki kalp. Hehue.

Öyle işte <3

Fısıldayanlar

2011-02-08T08:53:00.000+02:00

Müzik; Battlestar Sonactica - Bear McCreary

"Beni anlayacak, sesimi duyacak kimseyi bulamıyorum..." diye mızırdandı yanındakine. "Çok yer dolaştım ama bir türlü bulamadım."

"Seni anlayacak kişileri biliyorum, beni takip et," dedi öbürü. Beraber çok uzaklara gittiler muhabbet ede ede.

Gittikleri yer yüksek bir binaydı. Gri, yağmurlu ve puslu havaya uyum sağlıyordu bina, eski, gri ve kasvetli haliyle. Duvarlarında şerit halinde kırmızı lekeler vardı. Pencereler tahtalarla örtülüydü, ancak bazı tahtalar o kadar kötü durumdaydı ki kırılıp dökülmüşlerdi. Altlarından, keski ve süslemeli pervazlar, pencerelerin üzerlerinde gargoyllar görünüyordu. Yukarı çıktılar. Çıktıkça fısıltılar arttı, garip bir biçimde, insan sesleri vardı İlki şaşırdı.

"Ama bu duyduğuım..."

"Evet," güldü öteki. "Düşündüklerin."

Garip biçimli kulemsi binanın en üstünde kat kat geniş pervazlar vardı. Pervazlar birbirlerine köşelerdeki minik geçitlerden bağlıydı ve aşağı doğru döne döne inen merdivenler binanın en altıyla ilişkisini sağlıyordu oranın. Sıra sıra cüppeli insanlar diziliydi merdivenlerden pervazlara doğru. En köşeye gelen insan başını kaldırıyor, gözlerinin akı görünüyor, hiç durmaksızın konuşmaya başlıyordu. Garipsedi ilk konuşan. Beraberce bir tanesinin yanına gittiler.

"Ama topukları...?"

"Kaderleri."

Cüppelilerin her birinin eteği kanla kıpkırmızı kesmişti, zira tüm cüppeliler birbirlerine topuklarından geçirilmiş iplerle bağlıydılar. Bundan hiç rahatsız gibi görünmüyorlardı ve hiç ses çıkarmadan istedikleri gibi hareket edebiliyorlardı topuklarındaki iplerle. Binanın üzerineki kırmızı izler, artık yıllarca yapılan bu.... ritüel sırasında akan kanların kurumasından oluşmuştu. İlki gözlerini kıstı acıyla.

"Bunun nasıl bir acı olduğunu tahmin edemiyorum," dedi ötekine.

"Hepsi bunu kabullenmiş durumda, dert etme. Bak, öteki başladı. Bu benim için."

Cüppeli kadın kısık sesiyle konuşuyor, konuşuyor, hiç durmaksızın ağzı laf yapıyordu. Hepsi o an beyninden geçen düşüncelerdi onun. Sonra lafı bittiğinde döndü, öte yana geçti.

"Ama bu nasıl olur?" İlkinin gözleri kadının ayaklarındaki kurumuş kan lekelerine takılmıştı. "Nasıl duyablilirler?"

"Burayı daha önce rüyanda gördün, değil mi?"

"Evet..."

"Kaç yaşından beri?"

"Beş."

"Kaç yıldır?"

"Beş."

"Beş yıldır onlarla iletişimin var demek ki. Bak, onlara Kuşları Fısıldayan denir ve birileri hep söylediklerini not eder. Çünkü bizim gördüklerimizi görürler. Kuşbakışı dünyayı görür görmeyen gözleri bizim gözlerimizden. Asla tatmadıkları özgürlüktür kanatlarımız. İşte, ne zaman fırsatım olursa gelir dinlerim onları, tıpkı gördüğün diğerleri gibi. Binlerce farklı hikaye anlatırlar, kimine göre deli saçması, kimine göre hayati değerli..."

Yavru kuzgun garipseyen gözlerle onu buralara getiren baykuşa baktı. "İnanması güç..." diye mırıldandı.

"Ama öyle, miniğim," diye cevapladı baykuş, eğlenerek. "Hadi, gidelim."

İki kuş kanatlarını gerip uzaklara doğru yol almaya başladılar. Fısıldayanlarda ise sıra bir başkasına gelmişti...

[Uyandığımda şarkı beynime işlemiş bir biçimde loop'a alınmış çalınıyodu. Dinlerken de aklıma bu geldi.]

Uyanmaması Gereken; Sis.

2011-01-17T14:51:00.000+02:00

Uzak topraklarda, öbür kıtalardaki insanların geçmeye korktukları, sarp kayalar ve kanyonların yer aldığı bu çorak ülkede gece olmuştu. Nedendir bilinmez, kimse gitmezdi, korkardı o topraklardan. Zira neredeyse hep alacakaranlıktı; güneş doğduğunda batmaz, battığında doğmazdı. Toprakları kül gibiydi, verimsiz ve griydi. Bitki yetişmezdi hiç, belki bir kaç dikenli çalı. Ne tür tehlikelerin kol gezdiğini tahmin edemezdi kimseler. Pek çok maceracı gitmişti zamanında o topraklara ama dönen olmamıştı. Enerjiyi hissedenlerin bir adım bile yaklaşamadığı, gözleri görenlerin gördüklerinden korktuğu, yaşamaya hiç de elverişli olmayan, kötü bir yerdi Sis. Nedendir bilinmez, ülkenin sınırında iki zırhlı adam beklerdi. Derler ki, çok eski çağlardan kalan bir antlaşmanın yüzündendir. Antlaşmayı yapan iki aile, her jenerasyonda birer çocuğunu seçer ve Sis topraklarını beklemek üzere sınıra yollar. Hep böyle olmuştur, böyle olacaktır. Herkes bunu böyle bilirdi.

Ancak nice jenerasyondur sessiz olan Sis toprakları artık fırtınalarla doluydu. Serin rüzgar askerlerin zırhlı tenini donduruyor, yağmur can yakıcı mızraklar halinde içlerine işliyordu. Siyah renkli olan öbürüne başı ile işaret etti, öbürü yakındaki kulübeye ulaşarak atına atladı ve bu anormaliteyi haber vermek için dört nala yol katetmeye başladı. Siyah şövalyenin çok fazla bir seçeneği yoktu; Sis topraklarında neyin yanlış olduğunu bulmalı, üzerine ayrıntılı bir rapor hazırlayarak ailesine sunmalıydı. Kimbilir, ne gibi sonuçlar doğuracaktı bu olaylar? Bildiklerine göre çorak olmalıydı bu topraklar, kuru ve serin olmalıydı. Şimdi ise bir yandan bardaktan boşanırcasına yağmur yağıyor, korkunç bir sıcaklık insanı boğuyordu. Sanki toprak kaynıyordu...

Siyah şövalye kılıcını çekerek şimşeklerin eksik olmadığı ufak tepeye doğru ilerledi. Bir keresinde buralarda yürümüştü, orada bir mağara olduğunu biliyordu. İçeriye bakmış ancak boş olduğunu görmüşlerdi. Bu gece ise garip bir ışık parlıyordu mağaranın çevresinde. Dikkatli adımlarla ilerledi. Olabildiğince sessiz bir biçimde, ellerini gözlerine siper ederek izledi.

Üçkişi vardı, eğer sonuncuya kişi denilebilirse.İlki cüppeli bir kadındı, ikinci ise cüppeli kadın ve 3. kiş iarasında duran, uzun boylu ve siyah deri zırhlı bir adam. Üçüncü ise... şövalye nasıl tabir edeceğini bilemedi. Başında gözlerini örten metalden bir taç taşıyordu bu kişi, dişleri sivrilmiş, ağzı hareket ettikçe hava almak için dışarı çıkan dili çatallanmıştı. Çıplaktı ama göğsünde metal bir zırh taşıyordu (yoksa pul muydu onlar?). Belden aşağıya doğru baktığındaysa uzun bir yılan kuyruğunun mağaranın derinliklerine doğru gittiğini görebiliyordu. Ama garip bir biçimde kadının (?) kuyruğu toprak ile bir bütündü ve sanki kadın toprağa köklerle bağlıymış gibi uzantılar çıkıyordu kadından, kollarından, belinden, boynundan. Gördükleri karşısında ne tepki vereceğini bilemedi adam ve bakakaldı.

Adam yavaça cüppeli kadına döndü "Uyanmaması gerekeni uyandırdın, sonuçlarına katlanabilecek misin?"

Cüppeli kadının yüzünü göremedi şövalye, dediklerini duyamadı. Ancak o sırada yılan-kadının yüzü döndü şövalyeye doğru.

"Yalnız değiliz."

Şövalye büyük bir panik ile arkasını dönüp koşmaya başladı. Neler oluyordu? Bunlar kimdi? O yılan-şey neydi? Ailesinden bu görevi alırken, hiçbiri böyle bir şeyden bahsetmemişti ona! Hemen... hemen gitmeliydi burdan. Uzaklara. Bulunamayacağı bir yere!

"O kadar uzağa gidemeyeceğini belirteyim, ama bulunamayacağın konusunda emin olabilirsin." Siyah deri zırhlı adam bir gölge gibi önünde bitiverdi şövalyenin ve boynunu kırması bir kaç saniyesini aldı. Eğildi, şövalyenin üzerindeki giysinin armasını inceledi. Sakin adımlarla fırtınanın içinde kayboldu.

Dörtnala yol alan şövalyenin ise içinde bir sıkıntı vardı. Bazen insanlar bir şeylerin olacağını bilir ya, ama inanmak istemez? İçten içe evine ulaşamayacağını biliyordu şövalye ve bu yüzden önünde beliren cüppeli kadını gördüğünde hiç şaşırmadı buna. Atı durdurdu, kadın sakince yaklaştı.

"Henüz değil," dedi. "Daha açığa çıkmaması daha iyi." Yavaşça şövalyenin miğferini çıkardı, kadının altın saçları omuzlarına döküldü. "Hm, senin gibi güzel bir kadını böylesine berbat bir görev için seçtilerse, aileniz gerçekten çaresiz durumda olmalı." Altın saçlı kadın titriyordu ama kısa süre sonra titremesi geçecekti. Cüppeli kadın tek bir parmağı ile kadının alnına dokundu, kadın olduğu yere yığıldı. Elindeki parşömeni aldı cüppeli kadın, bir kaç satır bir şey daha ekledi, atın eğerindeki çantaya yerleştirdi ve bir şaplak indirdi. At acıyla koşmaya başlayıp uzaklaştı.

"Bu bize yeterli süreyi kazandırır ve istediğimiz kaosu ortaya çıkarır." diye mırıldandı kadın tatminkar bir ifadeyle.

Çok uzak topraklarda bunlar olurken Skiss'de gün doğuyordu.

Skiss Efsanesi; 3 Kase

2011-01-13T21:50:00.002+02:00

Çöl bedevilerinin kampların birinde, ihtiyar bir cadı yaşardı. Gün boyu kabilesinin kıyafetlerini yamar, hasta olanları muayene eder, geceleri de çocuklarla ilgilenir, az uyur, sabaha karşı da bitki toplamaya çıkardı. Kabilesindekiler çok severdi onu; özellikle çocuklar. Kadının bildiği efsaneleri tek tek baştan anlattırır, gece rüyalarında hepsini tekrar tekrar yaşarlardı. Kabiledeki herkes ona saygı gösterir, kadınlar ondan bir nebze bir şeyler daha öğrenebilmek için olabildiğince yanında kalırlardı.

Yine her zamanki gibi bir gecede, çocuklar etrafına toplanmışken büyük bir ateş yaktı kadın. Büyük bir heyecanla bu akşamki hikayeyi bekleyen çocuklar iştahla yemeklerini yerken kadın başını kaldırarak gökyüzüne baktı, yıldızların konumunu inceledi. Hafifçe suratı asıldıysa çocuklara döndüğünde bunu fark ettirmemek için gülümsedi.

"Bu gece size apayrı bir hikaye anlatacağım," dedi yumuşak sesiyle, konuşurken bir yandan kasnağına gerdiği kumaşı işliyor, yeni evlenecek çiftlerden birine hediye hazırlıyordu. "Çok eskiden, ben genç kızken, annemin bana anlattığı bir hikaye bu. Skiss'in hükümdarları hakkında bir efsane."

Çocuklar birbirlerine baktılar. Hepsi şu ya da bu şekilde Mihrace Kristal'i duymuşlar, heykel ve gravürlerini görmüşlerdi. İçlerinden bir tanesi atladı, "Ölümsüz olduğu söylentisi doğru mu?"

Yaşlı kadın güldü, "Kim bilir? Kimisi Kristal isimli kadının ölümsüz olduğunu söyler, kimisi ise her nesil kendisine benzeyen bir kız doğurduğunu, adını Kristal koyduğunu. Gerçeği ise kimse bilemez çünkü Mihrace hiçbir zaman bunun açığa çıkmasını istememiştir."

"Ama neden?" diye sordu kalabalığın arkasındaki ufak kız.

"Diğer ülkelerin efendileri muhtemelen ölümsüz olduğunu düşündükleri bir hükümdardan korkacaklardır, değil mi? Bu avantajı kim kaybetmek ister ki?"

Yoğun bir fısıltı başladı çocuklar arasında, kadın zar zor susturdu onları, "Hikaye istiyor musunuz, istemiyor musunuz?" Bir anda derin bir sessizlik oldu. "Derler ki çok çok uzun yıllar önce, benim büyük büyük büyük annemin büyük annesi daha emekleyen bir bebek iken, Skiss isimli çöl kenti, Çölün Mücevheri bir kral ve bir kraliçe tarafından yönetiliyormuş. Kral ve Kraliçe'nin bir türlü çocuğu olmuyor, bu muhteşem güzellikteki mcevher kente bir veliaht gelmiyormuş. Diğer ülkelerin efendileri bu durumdan hoşnut bir biçimde ordularını hazır tutarken saray büyücülerinden biri bir gün o sene çöl üzeride gezegen ve yıldızların kesişeceğini, Kraliçe'in de o gece çocuk sahibi olacağını açıklamış. Nitekim de öyle olmuş; gezegen ve yıldızların kesiştiği geceden dokuz ay on gün sonra Kraliçe, alev saçlı iki güzel kız çocuk vermiş Kral'a. Fakat vücudu o kadar güçsüz düşmüş ki, saray hekimi bir doğumu daha yasak etmiş Kraliçeye.

"Erkek evlat veremeyecek olmanın üzüntüsü Kraliçeyi üzse de Kral bir çıkar yol bulmuş; kızlarını öyle bir eğitecek, eğittirecekmiş ki en güçlü krallara taş çıkaracaklarmış. İki kız da büyüdükçe türlü türlü eğitimler almışlar; bir kralın bilmesi gereken siyaset, politika, coğrafya, savaş taktikleri ve dövüş stilleri gibi şeyleri öğrenirken bir yandan da bir kraliçe gibi zarif olmayı, müzik, resim, nakış gibi görsel şeyleri öğrenmişler. İkisi de birbirlerinden yetenkliymiş bu kızların.

"Dış ülkelerin efendileri Skiss'in veliaht prenseslerinin bu başarılarını korku dolu gözlerle izliyorlarmış. Ne yapacaklarını bilmez bir halde kafalarını yorarlarken çareyi veliaht prenseslerine suikast düzenlemekte bulmuşlar. Birbirinden güzel kumaşlar ve mücevherler ve birbirinden hoş kokulu tropik meyvelerle dolu bir sandık hazırlayıp içini zehirli yılanlarla doldurmuşlar. Prensesler heyecan içinde almışlar hediyelerini ve dikkatsizlikle açıvermişler hemen. Ağızlarını kocaman açan yılanlar hemen oların üzerine atlayıp ısırmış, dişlerindeki zehri vücutlarına boşaltmış."

Kalabalık çocuk grubundan bir şaşkınlık ve korku çığlığı koptu. Yaşlı kadın güldü. "Sakin olun sakin olun, daha hikaye bitmedi.

"Saray hekimleri hemen prensesleri muayene etmiş, hayvan bakıcıları ve avcılar yılanları incelemiş ancak bir türlü bulunamamış panzehir. Hiçkimse bilmiyormuş bu yılanların nereden geldiğini ya da zehirlerinin etkisinin nasıl olacağını. Kraliçe ağlamaktan yataklara düşmüş, Kral ise son çare olarak saray büyücülerine başvurmuş.

"Saray büyücüleri yıldız haritalarına bakmış, taşlar atmışlar yerlere, çay yapraklarını hatmetmişler, sayfalar dolusu kitap karıştırıp kristal kürelerine bakmışlar. En sonunda Krala kızlarının öleceğini söylemişler. Bu haberle yıkılan Krala en sonunda bir parşömen uzatmışlar. Demişler ki 'Belki içlerinden birini kurtarabilirsiniz, hametmeap. Ancak karşılığında Tanrılar ne ister, orası bizim bildiğimiz bir şey değil.'.

"Büyücülerin Krala verdikleri parşömen gizli bir büyüyü barındırıyormuş. Yılanların Ejderha Tanrısı'nı dünyaya çağırmak için kullanılırmış bu büyü ama Tanrılar öyle en ufak bir şeyde çağrılmaktan hoşlanmadıklarından çok sinirli olur, isteklerin karşılığını fazlasıyla alırlarmış. Kral 3 gün 3 gece düşünmüş taşınmış. Bakmış ki bu yolu denemezse herşeyini kaybedecek, denemeye karar vermiş.

"Hemen gerekli şeyleri hazırlatmış ki içi cız etmiş hazırlatırken zira çok fazla canlar yakacak, insanların kalbini kıracak, bazı insan ve hayvan kurbanlar gerektiriyormuş bu büyü. Ülkenin de geleceği tehlike altında olduğu için ister istemez yapmak zorunda kalmış ve 48 saatlik zor bir ritüelin ardından Ejderha Tanrı Kralın ritüeli yaptığı odada dumanların arasında belirmiş.

"Ejderha Tanrı kan kırmızı gözlerini dikmiş Krala ve burnundan soluyarak sormuş, 'Ey ölümlü! Niye rahatsız ettin beni!'. Kral uzun uzun nasıl bir velihata sahip olamadıklarını, biricik kızlarının doğumunu, nasıl oyuna gelip zehirlendiklerini anlatmış. Tanrının önünde diz çökmüş ve kızlarını kurtarması için yalvarmış.

"Ejderha Tanrı uzun uzun düşünmüş. 'Bana o yılanların kanını saf altın bir kadehte sunacaksın. Kendi kanını toprak bir kaseye koyacaksın. Kraliçe'nin doğurganlık kanını ise cam bir kasede sunacaksın. 40 hamilenin doğum suyunu 40 bakirenin ilk aşk gözyaşlarını istiyorum senden. Söyle camcılarına üç cam şişe üflesinler ama birbirinin aynısı olsun; en ufak bir hava kabarcığı bile farklı olmasın. Ülkenin sınırlarındaki her dağdan bir avuç toprak alıp üç kişinin içinde sırt sırta bağdaş kurabileceği bir tabak yaptır. En has ipekten bir şalın küllerini getir bana. Yumruk büyüklüğündeki bir yakuttan altın bir madalyon yaptır. Bunların hepsini yaptığında kızını iyileştireceğim.' demiş. Kral afallamış, 'Kızım?' diye sormuş Tanrıya. Tanrı sinsice gülmüş 'Kızlarından birini iyileştireceğim, öbürünü yanıma alacağım. Şimdi dediklerimi yap.'

"Kral gözyaşlarına boğulmuş ama ne yapsın, el mahkum emirler vermiş hizmetkarlarına tez zamanda istekler yerine getirilsin diye. Bir yandan kızlarının da Kraliçenin de durumu kötüleşiyormuş. Kral her gece dua ediyormuş Ejderha Tanrı'ya kızlarının ikisini de ona bağışlaması için ama nafile. Dedim ya, Tanrılar rahatsız edilmekten hoşlanmaz, yardımlarının karşılığını fazlasıyla alırlar diye, Kral da bunun farkındaymış.

"Kısa zamanda Ejderha Tanrı'nın istekleri hazırlanmış, sunağa konmuş. Kral Ejderha Tanrı'ya seslenmiş. Ateşin içinden fırlamış Ejderha Tanrı. 'Aferim, isteklerimi harfiyen yerine getirmişsin,' demiş tatmin olmuş bir sesle. 'Karını ve kızlarını oturt bu toprak tabağa, kanları ve suları tüm kaselerde karıştırıp özlerini almasını sağla. Şalın küllerini boca et üstüne. Her şey hazır olduğunda Altın, Cam ve Toprak kaselere böl nektarı. Her bir kaseyi büyüledim, sonra kaselerdeki nektarları üç ayrı şişeye akıt.'

"Kral bir bir yapmış Tanrı'nın isteklerini. En sonunda üç şişe iksir hazır olmuş. Ancak Kral hangi şişeye hangisini koyduğunu kestiremiyormuş. Ejderha Tanrı konuşmuş, 'Toprak olan iyileştirecek, Cam olan ölümsüzlük verecek. Altından içen ise sonsuza dek benim olacak.' Kral elleri titreye karısına ve kızlarına birer şişe vermiş tek tek içirmiş. Kraliçe gözlerini aralamış, yüzüne renk gelmiş ve gözleri parlamış. Özlemle kucaklaşmış Kralla Kraliçe ki o sırada korkunç bir çığlık yükselmiş kızlarının birinden; kızın vücudu kasılıyor, istemsizce kol ve bacaklarını yerden yere vuruyor, damarları simsiyah kesilip süt beyazı teninden görünüyormuş. Gözleri simsiyah kesmiş, ağzından köpükler saçarak debeleniyormuş. O sırada öbür kızın vücudu parlamış, gözlerinden ışıklar saçmış, saçları ve teni güzelleşmiş ama gözleri korku dolu bir biçimde kardeşine bakıyormuş.

"Ejderha Tanrı bir kahkaha atarak damarları simsiyah kesen kıza doğru pike yapmış, onu yuttuğu gibi ortadan kaybolmuş. Kral ve Kraliçe korku dolan kızlarını kucaklamışlar, bu korkunç olayı unutmaya çalışmışlar.

"Derler ki o gün kurtulan kız çocuğu Kristal Skiss'dir ve camdan kaseden içip ölümsüzlüğe kavuşmuştur. Ve yine efsaneler fısıldar ki bir gün kardeşi ondan intikam almak için geri dönecek; çünkü babası onu değil Kristal'i seçmiştir."

Çocuklar derin bir sessizlikle kadına bakıyorlardı. "Bu kadar mı?" diye sordu içlerinden birisi.

Yaşlı kadın başını salladı, "Evet, bu kadar anlatır efsaneler. Kraliçe iyileştiği halde Ejderha Tanrı onun doğurganlığını yoketmiş, böylece başka bir veliaht gelememiş Kristal'in ardından. Ve Skiss bu günlere kadar gelebilmiş Ölümsüz Mihracesi sayesinde. Haydi, şimdi herkes yatağa."

Çocuklar hikayeyi tartışarak çadırlarına yollanırken yaşlı kadın toprağı dinliyordu. Anlattığı şeyin ne kadar gerçek olduğu tartışılırdı. İç çekerek nakışına devam etti.

2011 ' e Selam.

2010-12-31T14:21:00.000+02:00

Herkese İyi Yıllar!

Daha fazla yaratıcılık, hikaye, çizim ve ilham dolu günlere. İsteklerimize ulaşabilmek için koşaradım basamaklarımızı tırmanabilecek gücü içimizde bulabileceğimiz süper bir yıla.

=)

Gönül isterdi uzun uzadıya yazaydım bir şeyler. Ama 2010-2011 yazımı bilenler bilir, bilmeyenlerin bilmesine gerek yok. Yolculuğuma hazırlanmam gerek, vakit az.2011'de daha fazla yazı ve hikaye yazma umuduyla.

the Wild Hunt - Yule

2010-12-22T01:37:00.000+02:00

Omnia - Intro & the Wyld Hunt

When all the world has gone to sleep
The hunters to the forest creep
From out 'the wild wood comes the call:
"The hunt is life ... the hunt is all ..."

An ancient forest beckons me
To run skyclad amongst the trees
My lusty spear, it cannot wait
The gentle deer to penetrate

Cernunnos, Lord of Beasts, he grunts:
"Come join us for the Wylde Hunt! ..."

Bu aralar Yule'ye girmiş durumdayız. Kutlamak için, ufak bir şeyler...

301

2010-12-15T00:26:00.001+02:00

300. Kaydımın özel olmasını istemiştim. Güya planlayıp resimlerle donatıp, güzellikler serpecektim üzerine.

Halbuki o spontane olmayı seçti. Biraz jazz, biraz vanilya, biraz özlem.

Bir kış gecesinde güzel bir hikaye oluşturdular 300. kayıt için.

Bir Kış günü, bir fincan Vanilyalı Kahve

Bir kış günü, bir fincan Vanilyalı Kahve.

2010-12-14T22:58:00.001+02:00

Bilgisayarının başına otururken, yeni hazırladığı kahvesini özenle yerleştirdi masasına. Biraz resim yapardı bu gece belki, belki biraz sohbet ederdi bir süredir konuşmadığı arkadaşlarıyla. Radyoyu açtı; en sevdiği dostu yayındaydı. Kavga ederlerdi hep, bazen birbirlerinin arkasından en olmadık şeyler sayarlardı. Ama ikisi de bilirdi bunların gelip geçici olduğunu, kırgınlıkları uzun sürmezdi. Hep böyle olmuştu tanıştıklarından beri; dostlukları sadece aralar vererek hep sürmüştü. Şu ya da bu şekilde hep yolları kesişmişti.

Kahvesi, ufak, üzüm kabartmalı bir fincandaydı. Koyu kahve ile karışık vanilya kokusu yayılıyordu odaya fincandan. Dostunun önerisi ile, kahvesine bir kaşık vanilya eklemişti bu gecelik. Vanilyayı severlerdi; bir zamanlar balkonda oturup, vanilyalı çay içmişlerdi deniz manzarasına karşı, önceki, belki de sonraki yaşamlarından hikayeler paylaşarak.

Sevdiğinden uzaktaydı o gece genç kadın. Sevdiği adam uzaktaydı, soğuk bir şehirde. Karlar örtmüştü o şehri, soğuk bir pelerindi adeta kar, şehri güzelleştiren. Sevmezdi orayı ama sevdiği herkes oradaydı. Yollarda olmalıydı o şimdi, eve dönüyor olmalıydı yorgun bir günün ardından.

Kahve sevdiği adamı anımsatırdı bazen genç kadına. Teninin rengini anımsatırdı kahvenin rengi, gözleri, kaşları, elleri. Sıcacıktı kahve, tıpkı onun göğsü gibi. Kokusunu severdi, kahve kokusu gibi. Bazen mest olurdu gözlerini kapayıp, dakikalarca dururdu öyle. İsmi de iki heceliydi kahve gibi. Kah-ve. Ne çok ortak yönleri vardı sevdiği adamla kahvenin. Tıpkı sevdiği adam gibi kalp atışlarını hızlandırırdı kahve de. Bazen nefessiz bırakırdı. Bağımlılık da yapabilirdi belki, yokluğunu hissettirirdi. Zevk alırdı onunla vakit geçirmekten. Onunla yalnız olmayı severdi soğuk günlerinde.

Radyodan yükselen jazz eşliğinde gülümsedi genç kadın aklından bu düşünceler geçerken. Fincanı iki avucunun arasına alıp kokuyu içine çekti. Yavaşça bir yudum aldı ve gülümsedi.

Güzeldi. Her şey çok güzeldi.

Karga Rahibelerin Kehaneti [Skiss, Bölüm2]

2010-12-13T23:33:00.000+02:00

Beyaz cüppeli kadınlar büyük avluda toplanmışlardı. Gün yeni ışıyordu ve kızıl gün ışığı, ayak basılmamış karı kan rengine boyuyordu. Kar yağıyordu ama bütün gece şiddetli tipinin sesini duymuşlardı. Soğuktu, esmiyordu. Beyaz cüppeli kadınlar, titremiyorlardı bile, oysa ki ayakları çıplaktı. Hepsinin yüzlerinde kendilerinin yaptığı, inisiyasyon seremonilerinden biri olan siyah, lacivert maskeleri vardı. Maskelerin hepsi kendinlerinden bir öz içeriyor, değerli taşlar, kuş tüyleri, gümüş ve altın sicimler parlıyordu. Kimi kadınların gözleri tıpkı maskelerdeki mücevherler gibi parlıyordu maskelerin ardında, bakanları bir hançer gibi delip geçiyordu, kimi rahibelerin gözleri milliydi. Eski bir adetti bu kadınların kendilerine bir yemin etmeleri; kimi sessizliği seçerdi, kimi gözlerini feda ederdi durugörü için, kimisi ise bir uzvunu. Bir yere varmak için, bir şeyler feda ederdi bu kadınlar, korkmazlardı bunu yaparken, çekinmezlerdi.

Maskeli kadınlar sessizce, çember şeklinde dizilmiş beklerlerken, en sonunda büyük beya binadan bir başka kadın çıktı. Omzunda normalden büyük bir karga taşıyor, yüzüne üzerindeki karga tüyleri arasında tavuskuşu tüylerinin göze battığı bir maske takıyordu. Elindeki asaya asılı ufak çanlar, her bir adımında çıngırdıyordu. Grubun ortasına gelnce durdu, omzundaki karga uçarak yakınlardaki bir çam ağacının alt dallarından birine kondu. Kadın sessizce, diğer sessiz kadınları süzdü.

Başrahibe diğer kadınlar gibi hiç konuşmadan, sadece elleri ile yönetti rahibeleri. Önce kocaman bir ateş yakıldı, kara topraktan bir çember çizildi, içine bir kare ve en dışına bir üçgen. Çemberin üzerine dizildi kadınlar. Hepsi, gırtlaklarından çıkardıkları garip bir mırıltıyla tempo tutmaya başladılar. Bir sağa, bir sola sallanıyorlar, gözlerini bir bir kapıyorlar, her geçen saniye gırtlaklarından çıkarttıkları sesi biraz daha arttırıyorlardı.

Kadınların tuttuğu ritim ile başrahibenin asasındaki çanlar aynı frekansta titreşmeye başladığı an, Başrahbe yavaşça yere çöktü. Ellerini gözlerinin üzerine yasladı. Sesler iyice artmıştı, her şey dönüyordu etrafında. Doğruldu, cüppesini üzerinde tutan kuşağını çözdü. Bembeyaz karlar içinde kayboldu beyaz kürk cüppesi. Kollarını iki yana açarak olduğu yerde sallanmaya, dans etmeye başladı kadın. Belki de ilk defa doğru düzgün bir ses çıkıyordu kadınların birinden, bir inleme, bir çığlık, bir ağıtın unutulmuş ezgisi... Başrahibe sallanıyor, kadınlar hırlıyor, tüm kış ormanı bu eski ritüele eşlik ediyordu.

En sonunda başrhibe kaskatı kesilmiş bir biçimde dizleri üzerine düştü. Gözleri kafatasının arkasına bakıyor, sadece gözlerinin akı görünüyordu. Başını yukarı kaldırmış, gökyüzüne bakıyordu. Çıplak vücudu o soğuğa rağmen sıcak ve terliydi, titremiyordu. El ve ayak bileklerindeki ince altın bilezikler şıngırdamalarını kesmişti. Rahibeler tekrar sessizleşmiş, herkes başrahibeye kitlenmişti.

"İntikam için gelecek," Başrahibenin sesi uzaktan geliyordu sanki. Kullanılmayan ses telleri her bir kelimede zorlanıyor, canını yakıyordu. "İntikam ateşi tüm Skiss'i yakacak. Kristalin Şarkısı yankılanacak tüm Skiss'de. Ama kurtarabilecek mi onu oradan, o bir muamma. Sınırlar yok oldu, Anne'nin kardeşi bizi almaya hazır. Efendimiz Ölüm, artık hepimize daha yakın."

Başrahibe acıyla öne kapaklandı ve titremeye başladı. Rahibeler ona doğru atılıp beyaz kürk cüppesini giydirdiler. Kadınlardan biri başrahibenin söylediklerini yazarken bir kısmı ritüel alanını topladı. Sessiz kararlar alındı Başrahibe odasına götürülürken.

Karga Rahibelere ihtiyaç vardı artık tüm Skiss'de. Şehirler uyarılmalıydı. Tek bir rahibenin varlığı bile yetecekti bir bölgeyi uyarmaya.

Çünkü Karga Rahibeler asla dışarı çıkmazlardı kış ormanında. Çıktıklarında da çok büyük bir felaketi yanlarında getirirlerdi. Ölüm'ün Karısıydı onlar, gölgeleri cehennemdi.

Kamusal Alan ve Kadınlar [Elif Şafak'ın Firarperest'inden Alıntı]

2010-12-13T16:51:00.000+02:00

Alıntıya başlamadan önce bu yazıyı blogumda yayınlamak için gerekli izni aldığımı belirtmek isterim. Elif Şafak'ın resmi Web Sitesi'nden ilgili e-maillere ulaştım ve Uğur Bey Elif Hanım ile konuşarak bana olumlu cevap verdi. İlgileri ve nazik sözleri için teşekkür ediyorum.

Elif Şafak'ın Firarperest isimli kitabından alıntıdır, kitabı okumadıysanız ciddi bir şekilde tavsiye edilmektedir!

***

Dünyanın bir ucunda sessiz sedasız, ama sistematik bir şekilde kadınlar ölüyor; hem de daha doğmadan. Ne eşit şans veriliyor onlara, ne de içinde huzurla yaşayabilecekleri bir dünya. Ne sayıları biliniyor, ne hikayeleri anlatılıyor. Haklarında büyük çapta bir kampanya yürütülmüyor mesela; zaman zaman yazılar çıksa da, insanlık henüz bu konuda yeterince duyarlılık ve ortak bir vicdan geliştirebilmiş durumda değil. Sırf erkek olmadıkları için yaşama şansları ellerinden alınan kadınlar... Yüzlerce, binlerce... Hindistan'da, Çin'de... ve aslında kim bilir kaç ülkede.

Hamile kadınların taşıdıkları bebeğin cinsiyetini oldukça erkenden saptayabiliyoruz artık. İnsanlık o kadar ilerledi. Teknolojik olarak tabii ki. Maddeten ve tıbben gelişiyoruz da, manen neredeyiz tartışılır. iPhone'lar, iPad'ler ve yepyeni bir sanal gerçeklik oluşturacak, akıllara ziyan bilgisayar oyunları icat edebilecek yerdeyiz artık, ama yüreklerimiz ne kadar zenginleşti ve derinleşti, işte o apayrı bir mesele. İnsanlık bir yandan muazzam ilerlemeler kaydederken, bir yandan da kendi bindiği dalı kesmeye devam ediyor. Şimdilerde, bebeklerin cinsiyetlerini önceden görmeye yarayan sistem, tamamen kız bebeklerin aleyhine kullanılıyor. İlla da erkek çocuk sahibi olma saplatısı o kadar yaygın ve öylesine vahim ki, aileler kız çocuklarını kürtajla hamileliğin erken safhalarında aldırıp, sırf erkek çocuklarını dünyaya getirmeyi seçiyor. Böylece sofrada besleyecek boğaz azalıyor. Böylece sadece oğlan çocuklar dünyaya getiriliyor.

Şu an dünya üzerinde öyle bölgeler var ki, gelecek nesillerde kız ve erkek çocukların oranında radikal bir dönüşüm yaşamaları bekleniyor. Sırf bu yüzden Hindistan'da nüfus ciddi ölçüde etkilenebilir. Bilim adamları ve bilim kadınları, erkek ve kadın oranlarında önümüzdeki elli yıl içinde büyük bir orantısızlık olmasından endişe ediyor. Kız çocuklarını erkek çocuklarla eşit görmeyen, bir tutmayan, gelen her bebeği aynı nazarla sevmeyen toplumlarda kadınların oranı hızla azalacak bu yüzyılda.

Peki ne olacak o zaman? Bir an için gözünüzü kapayıp tasavvur edin. Sokaklarda hep erkeklerin yürüdüğü, binalarında hep erkeklerin çalıştığı, otobüslerinde ve vapurlarında sadece erkeklerin olduğu ve toplam erkek nüfusun toplam kadın nüfusa oranla en az iki, belki de üç dört misli fazla olduğu bir toplumda her şey daha da zor olmayacak mı? Bugün Hindistan'da, Çin'de kız çocuklarına karşı uygulanan ayrımcılık, sadece bu ülkelerde değil, tüm dünyada vahim sonuçlara yol açabilecek bir boyutta.

Uluslararası bir konferans için Oxford Üniversitesi'ne geldim. Konferans boyunca buradaki öğrencilerin hayatını gözlemlemeden edemedim. Ve burada en çok dikkatimi çeken şeylerden biri kampustaki huzurlu, sakin ve neşeli ortam oldu. İkinci gün etrafa daha dikkatli bakmaya başladım. Başka üniversite şehirlerinde gündelik hayatın bu kadar uyumlu aktığına rastlamamıştım. Merak bu ya, kampusun en kalabalık kavşağında yol kenarına oturdum ve uzun bir süre yerimden kalkmadan gelip geçenlerin beden dillerine, yüz ifadelerine baktım, insanları inceledim. Aklımı kurcaladı. Bir kağıt kalem çıkarıp, kadınlar ve erkekler diye iki kutu yaptım. Gelen geçen kadın ve erkekleri tek tek saydım. 82 erkek, 125 kadın geçti önümden.

Burası dünya üzerinde, sokaklarında kadınların erkeklerden sayıca daha fazla olduğu nadir yerlerden biri. Her tarafta kadınlar var. İşyerlerinde, üniversitede, sokaklarda, lokantalarda... Otobüsleri onlar kullanıyor. Mağazaları onlar işletiyor. Üniversite öğrencilerinin belki de yarısından çoğu kadın. Keza hocaların da öyle.

Ve inanır mısınız, kadınların oranının bu kadar fazla olması (ve kadınların kamusal alanda böyle rahat ve özgür dolaşabilmesi) bir şehrin sosyal dokusunda öylesine büyük bir fark yaratıyor ki. Havadaki enerji bile değişiyor, yumuşuyor. Sokaklarında kadınların rahatsız edilmeden yürüyebildikleri yerlerde daha fazla huzur var, bireye ve bireyselliğe daha fazla saygı ve özen var, daha fazla demokrasi var.

Önümüzdeki yüz sene içinde dünya her iki eğilimi de dolu dizgin sürdüreceğe benziyor. Bir yanda kız çocuklarına yaşama şansı vermeyen, sadece erkek çocuk isteyen ayrımcı, kapalı ve kaskatı bir yaşlı zihniyet duruyor; bir yanda, herkese eşit bireyler olarak bakan pırıl, yepyeni bir kuşak geliyor...

Peki sizce biz bu tablonun neresindeyiz?

Elif Şafak
Firarperest

Ve Cataclysm...

2010-12-11T00:42:00.000+02:00

VE BUGÜN TÜM DÜŞ DİYARLARINDA BAYRAM İLAN EDİLDİ!

Çok sevgili Oniks masklı melek Gabe, yeni eline geçen Collector's Edition'ımın açılışını yaptı! Seri numarasını vermekte diretti biraz, kendi oynayacaktı ama ilk 3 oyunu alması gerektiğini görünce vazgeçti =p Yılbaşında pençelerime geçirebileceğim o güzel kutuyu! Kocaman ve ağırcana bir şeymiş :\ Ehi. Çok mutlu oldum ama çok çok mutlu!

Teşekkür ederim canım benim <3 Çok teşekkür ederim! ^^

Skiss; Çöl Kenti [Bölüm 1]

2010-11-30T22:30:00.000+02:00

Kızgın yaz güneşi çölü kavuruyordu. Çölün sarı ve turuncu renkleri, kerpiç şehrin beyaz kireç boyalı duvarlarından yansıyor, şehri tatlı bir pembeliğe boyuyordu. İnsanlar saat öğlene yaklaştıkça bir bir dükkanlarını kapıyor, evlerine yollanıyordu. Çöl ülkesi olan Skiss'in başkentide, tıpkı diğer çöl kentlerindeki gibiydi hayat. Sabah erkenden açıılırdı işler, öğlenleri, güneşin kızgınlığı geçene kadar kapanırdı tekrar her yer. Güneş biraz olsun gittiğinde, gecenin geç saatlerine kadar tekrar canlanırdı her yer.

Çölün ortasında bir vahaya kurulmuştu şehir. Uzun ağaçların arasında olması bir nebze olsun serinlik sağlıyordu insanlara. Yüksek duvarlı avlularla çevreli büyük evlerde otururdu Skiss insanları. Duvarlar avlularına gölge düşürür, evlerini serin tutardı. Bir çoğu minik su çanakları yerleştirirdi. Biraz daha zenginleri havuzlar yaptırır, türlü türlü bitkiler yetiştirtirdi bahçelerinde.

Şehrin yapısı basitti; vahanın ortasındaki gölün çevresi Mihrace'ye aitti. Bir dış çemberde zenginler ve soylular, biraz daha dışa gidildiğinde zanaatkarlar ve tüccarlar, en dışta ise geriye kalan halk yaşardı. Şehrin tüm sokakları özenle yapılmıştı, yol kenarları bitkiler ve yüksek ağaçlarla süslenmişti. Bu ağaçlar aynı zamanda şehri serin tutmaya da yarıyordu. Kaldırımlara mozaikler işlenmişti. Duvarlara süslü resimler çizmiş, daha zengin binalara ise işlemeler yapılmıştı. Gelenin bir daha gitmek istemediği bir şehirdi Skiss.

Mihrace'nin villası mermerdendi. Avlusundaki geniş havuzlar daima en güzel keten örtülerle gölgelenir, suları her gün temizlenirdi. En bakımlı ve süslü, binbir renk çiçek açan bitkiler Mihrace'nin bahçesinde yetişirdi. Top top kumaşlardan metrelerce kıyafet dikilirdi Mihrace'ye, en uzak şehirlerden takılar ve makyaj malzemeleri getirilirdi. Süse ve ihtişama olan bir aşkı vardı Mihrace'nin.

Her öğlen yaptığı gibi, havuzun içine uzanmıştı Mihrace. Uzun turuncu saçları suyun üzerinde dalga dalga yüzerken, açık sarı gözlerini kapamış, hafif bir uykuya dalmıştı kadın. Adı Kristal Skiss'di, şehrin kurucusu, koruyucusuydu ama Mihrace olarak çağırılmayı seviyordu. Sırf bu yüzden pek çk diplomat bir erkek beklese de, Kristal'i gördüklerinde hiç de hayal kırıklığına uğramıyorlardı; görüp görebilecekleri en güzel kadın Kristal idi çünkü. Ve söylentiler derdi ki, Skiss'in çöl yaşamı sağlamıştı ona o güzelliği; güzellik banyoları ve öğle uykusuydu büyük sır.

Belki de bu yüzden, metalin mermere çarpış şesi ile uyanarak yerinden sıçradığında büyük bir öfke hissetti Mihrace. Ancak içeri giren, geri çevirebileceği bir konuk değildi.

"Kızkardeş Kurt, hoş geldiniz." Mihrace hafifçe doğruldu yattığı yerden ancak sudan çıkmadı. Yılan gözbebekli açık sarı gözleri Kızkardeş Kurt'u süzüyordu.

"Sizi rahatsız etmek istemezdim, Mihrace, ancak günlük devriye gezimiz sırasında ele geçirdiğimiz bir şey ilginizi çekecek gibi."

Kızkardeş Kurt denilen kadın uzun ve iriydi. Vücudunun kıvrımları az da olsa seçilebiliyordu ancak ellerinde ve yüzünde bir kadının zerafeti yoktu. Kaşları çoğunlukla çatıktı, dudaklarının kenarında bir yara izi vardı ve burnu kırıktı. Kuzgun karası saçları açık bırakılmış, inleri geriye doğru örülerek daha kullanışlı bir hale getirilmişti. Zırhının açıkta bıraktığı kolları kaslıydı ve büyükçe bir kılıç taşıyordu. Pelerini kurt postundandı ve başlığı bir kurt başıydı. Adını nerden aldığı apaçıktı.

"Hmmm," Mihrace tek kaşını kaldırarak merakla ayağa kalktı. Onun ayağa kalkmasıyla keten örtülerin ardından fırlayan, tamamen örtülü iki hizmetkarlar, onu en yumuşak havlulara sardılar. Biri saçlarını aceleyle tararken, öbürü katkat ipek bir elbise giydirdi Mihraceye. Mihrace elini kaldırarak onları gönderdi.;; eğer fırsatını verse makyajı ve süslenmesi tamamlanmadan gitmeyecelerdi çünkü. Hizmetkarlar keten örtülerin ardında kayboldular. "Gidelim."

Kızkardeş Kurt ayaklarını sertçe birbirine çarpıp uygun adım arkasını dönerek ilerledi. Mihrace sessizce onu izlerken Kızkardeş Kurt'un neden kendisi için böyle bir yaşamı seçtiği takıldı kafasına, merak etti. Gözleri gayr-ı ihtiyari gümüş aynalardan birine takıldı yürürken.

"Seni izliyorum."

Biri bir şey fısıldamıştı ve aynanın ardından ona bakıyordu sanki... Karanlıktı. Aynaların kararması hiç de hayra yorulan bir şey değildi. Durdu, elini uzattı. Parmakları aynaya dokundu, parmak uçlarıyla sildi aynayı. İsdi bu. Garipsedi.

"Mihrace?"

Kristal irkildi. "Geliyorum." diye mırıldanarak Kızkardeş Kurt'u izlemeye devam etti.

Yeni tasarımımız hayırlı uğurlu olsun!

2010-11-27T20:08:00.000+02:00

Yeni blog tasarımımız hayırlı olsun!

"Ya, bu sefer koyu renk olmasın istiyorum" demiştim değil mi? Her şey bannerda gördüğünüz hatunu boyamamla başladı... Sonra, bunu blog bannerı yapmak istedim, ona uygun arka plan hazırlarken de böyle oldu xD Ama neyse ki yazıların altı hala açık renk, dolayısıyla okurken gözleriniz yorulmayacak!

Boyamada, düzenlemede bana yardımcı olan sevgilime çok teşekkürler burdan <3

Bannerdaki resmin adı da Savaş Boyası/ Warpaint .

Garip Alışkanlıklar Mim'i 8D

2010-11-25T20:57:00.001+02:00

Son yaptığım çizimler için falan resme tıklayabilirsiniz ^^ Bu ufak şeyin büyüğü yakında Düş header'ı olarak gelecek <3 Yavaş yavaş bir tasarım hazırlıyorum, bakalım nasıl olacak.

Onun yanı sıra Sir Aenas ve Aslı beni mimlemişler, ben de yapayım şu garip alışkanlıklar şeyini;

- Saatlerce, günlerce bazen haftalarca aynı şarkıyı/albümü/sanatçıyı dinleyebilirim. Hiç dur duraksız ama, bilgisayar başında olduğum olmadığım her vakit. Bu genelde kafamda bir resim ya da hikaye canlandığında daha çok oluyor.

- Hayvanlarla muhabbet edip sevmeyi severim ve garip bir biçimde ilk kez karşılaştığım sahipli sahipsiz hayvanlarla çok rahat iletişebilirim [bunun içinde üstüme yürüyen sokak köpeklerine otur diyerek oturmalarını sağlamak falan da var. %100 değil ama çoğunlukla oluyor bu].

- Cansız varlıklarla konuşabiliyorum. Bilgisayarım bir şeyi açmadığında ya da hata verdiğinde, bir şeyleri ararken konuşuyorum öyle xD Eğlenceli oluyor, odamda genelde yalnız olduğundan odada bir ses olması da güzel oluyor.

- Üstüme giydiğim en sade kıyafet bile goth duruyor üstümde. Niye bilmiyorum.

- Savaş araç gereçleri, kan tutkusu, savaş boyaları çok sevdiğim şeyler arasında [yazdığım şeylerden fark etmişsinizdir]. Garip bir biçimde içinde bunların olmadığı hikayeler yazarken bocalayabiliyorum. Bir de, yeni hikaye yazmak için hazırlık yapıyorum bu ara ama bilemedim ne yazsam xD Gene ortasından dalıcam galiba xD

- Kimi mimleyeyim? Fertility, Turan, Jhemm ve Aphraell'ı mimliyim, diğer herkes mimlenmiş zaten galiba 8D Bi de Delusionmaker! >w<

Gaeta's Lament

2010-11-23T21:48:00.000+02:00

Gaeta's Lament

Alone she sleeps in the shirt of man
With my three wishes clutched in her hand
The first that she be spared the pain
That comes from a dark and laughing rain
When she finds love may it always stay true
This I beg for the second wish I made too

But wish no more
My life you can take
To have her please just one day wake
To have her please just one day wake

Battlestar Galactica'nın 4. sezon soundtrackini arıyordum uzunca bir süredir ve en sonunda bulabildim. Bu şarkı hem albümün açılış parçası hem de bence sezon 4'ün en muhteşem şarkılarından birisi (bence sezon 4'ün hem dizide hem de müzik olarak kendine has bir yeri var. Apayrı diğer sezonlardan. ).

Bu şarkı, Felix Gaeta'yı oynayan Alessandro Juliani'nin kendi seslendirdiği bir şarkı. Zaten daha önceden ses üzerine eğitim almış kendisi.

Bir de, Bear Mccreary'nin ellerinden öpüyorum böylesine muhteşem ezgiler yarattığı için. Zaten 4.sezon soundtracki piyasaya sürüldüğü gün, MJ'in Bad ve Thriller albümleri arasında bestsellerlara girmiş. =)

Düş: Tılsım, Yokoluş ve Varoluş.

2010-11-22T19:41:00.000+02:00

Müzik: Kobol's Last Gleaming - Bear McCreary

Kraliçe ve Çağlayan ile yaptığı rahatsız edici konuşma Tılsım'ın aklını kurcalıyordu.

"Düş'ü söylemeyi unuttun."
"Düş mü? Bizim hiç bir zaman Düş diye bir müttefikimiz olmadı."

Kime sorduysa bilmiyordu. Sanki bir gece içerisinde herkesin hafızasından silinmişti Düş. Veya Düş dediği, sadece gördüğü bir rüyaydı onun da? Ama hayır... Olamazdı. Çok iyi hatırlıyordu herşeyi. Kraliçe Kelebek'i, diğer liderleri... Bir şeyler olmuş olmalıydı. Bir şeyler olmuş ve kimsenin bundan haberi bile olmamış olmalıydı.

Düşünceli bir biçimde büyük, işlemeli, deri koltuğuna oturan Tılsım'ın başı, çok geçmeden sağ omzuna doğru düştü. Gözleri kapalıydı. Derin bir uykudaydı.

Sislerin arasından geçti rüyasında. Karanlığın içinden bir ışık onu çağırdı. Denizin üzerinden uçarcasına geçti ışığa doğru. Çok geçmeden sisler aralandı. Bir çift yeşil göz ona bakıyordu bir anda, ışığın kaynağıydı bunlar.

"Gel." diye fısıldadı sadece, gözlerin sahibi, ve Tılsım sıçrayarak uyandı. Yerinden kalkıp pelerinine sarındı, dışarı çıktı. Ne de olsa hiçkimse ona bir şey diyemezdi.

Bir zamanlar Düş'ün tüm görkemiyle görülebildiği tepeye çıktı. Uzaklara baktı. Gece denizin üzerine çöken kalın sisin o tarafta inceldiğini görebiliyordu.

Ayağını boşluğa attı, sis ayakları altında katılaşarak bir yol oluşturdu onun için. Her adım attığında önündeki yol biraz daha oluşuyor, adımını kaldırdığında sis tekrar havaya karışıp, geri dönmesini engelliyordu. Bu, siyah cadıyı engelleyebilecek bir numara değildi belki ama çağırıldığının bir göstergesiydi. Hızlı adımlarla ilerledi ve gön doğumuna yakın bir zamanda ayağını Düş topraklarına bastı.

Boştu. Hayat ve Neşe dolu, Huzur ve Mutluluk dolu, Kin, Nefret, Kan ve İntikam kokan bu şehir şimdi bomboştu. Tek bir canlı bile kalmamıştı ve işin garip kısmı, tek bir ceset de yoktu. Bir zamanlar orada birilerinin yaşadığını belli eden tek şey, birbirinden görkemli binalardı.

Cadının ayakları onu Düş Bahçesi'ne götürdü.Bir zamanlar pek çok kişi için Cennet olan Düş Bahçesi, artık kuru ve soluk ve ölü bitkilerle doluydu. Görkemli Ağaç susmuştu. Dallarını yere doğru bükmüş, üzerinde tek bir yaprak dahi kalmamıştı. Yüzünde bir değişiklik olmasa da içinde bir yerlerde hafif bir üzüntü duydu cadı bu görüntü karşısında. Keyfi çıkarılabilecek, çıkarılması gerken bir güzellikti çünkü Düş Bahçesininki.

"Geldiğine sevindim."

Cadı gözlerini çevirmeden konuştu. "Merak ediyorum."

Kızıl saçlı kadın Tılsım'a yaklaştı gülümseyerek. Etrafı sisle kaplı gibi bir görünümü vardı. Ona dikkatli bakan Tılsım onun Kelebek olup olmadığından emin olamadı.

"Anne, bizi terk etti." dedi kızıl saçlı kadın, bir elini artık kuru olan Ağaç'a koyarak. Sevgiyle Ağaç'ın artık ölü olan gövdesini okşadı. "Anlaşılan taa köklerde, en derinlerde, bir şeyler yüzünden buranın kuruması gerekiyordu."

"Nasıl yani?" Tılsım kollarını göğsünün üzerinde kavuşturdu, kaşlarını çatarak.

"Ağaç'ın sadece ufak bir sürgün olduğunu biliyorsun, siyah cadı. Bu ülkeninse sadece bir meyve. Bir metafordan fazlası bu. Meyveler büyür, tohumlarını verir ve kururlar yeni ürünler filizlensin diye. Anlaşılan Anne, bizden yeteri kadar ürün aldı."

"Ne yani, yok mu oldunuz şimdi? Neden bir tek ben hatırlıyorum burayı?"

"Belki de benimle olan bağın yüzünden, belki de yeteneğinden. Bir gece içinde tarih sayfalarından silindi belki tarihimiz ama kim bilir, belki de Anne'nin planları arasında, tekrar bizi komşu yapmak vardır?" Kadın gülümsedi, etrafındaki sis dağılmaya başlamıştı. Saçlarından sarkan ve omuzlarından düşerek yere değen kırmızı şalı çıkardı. "Bununla beraber ben de gidiyorum artık buradan. En azından bir kişinin bizi hala hatırlaması çok güzel. Belki Leviathan'ın masallarında yaşarız, belki bir daha kimse adımızı anmaz. Bir amaç için doğduk ve yerine getirdiğimiz amaç uğruna yok oluyoruz. Bu şal ise, Tılsım, sana verebileceğim son hediye."

Kızıl saçlı kadının yavaşça havada çözünen sisli elleri, şalı Tılsım'ın eline bıraktı ve çok geçmeden kadın göz önünden kayboldu.

"Kendine iyi bak, dostum."

Tılsım şala baktı bir süre. Sis çözünmeye başlamıştı gün ışırken. Garip bir şekilde, artık varolmayan Düş ülkesinde kuşlar cıvıldıyordu.

---

Düş'deki sürgün kururken, diğer sürgünler de bir bir kuruyor, yapraklarını döküyordu. Boşluğun ortasından yükselen ağaç ölüyor, havada asılı kalmış olan kadın acıyla gözlerini açıyordu.

"Uyuduğum yeter." Dedi Anne. "Artık Düş'ler görmeyeceğim. Ama kurduğum şeyler Hayaller olacak. Ve kimi yerde Gerçekler."

Boşlukta, yatar pozisyondan doğrudu Anne, kurumuş olan Ağaç karnından düştü yavaşça. Oturur bir pozisyona geçti, gözlerini tek bir noktaya dikti ve gülümsedi.

Tıpkı bir çifçinin bire bin alması gibiydi belki de. Yeni bir değil bir çok filiz yükseliyordu artık gövdesinden yukarıya doğru.

Unofficial Remember the Battlestar Galactica Day!

2010-11-22T16:02:00.000+02:00

Berlin'de neden bilmiyorum, oldukça fazla BSG muhabbeti döndü ablamla aramda. O kadar özledim ki diziyi! Döndüğümün ertesi günü, eşyalarımı toparlayıp yerlerine yerleştirirken, tekrardan finali izledim hüngür hüngür ağlayarak.

Çizimlerim geliştiğinde adam gibi bir fanart yapacağım BSG için. Nefretle başlayıp aşkla biten bi hikaye bizimkisi 8D Daha önce yazdığım BOL SPOILER'LI yazı için şu linke gidebilirsiniz.

Yazıyı bitirirken, So Say We All!

"This is the first day of the rest of your life, Lee."

Abney Park @ Home! :3

2010-11-11T20:10:00.000+02:00

Geçen gün Delusionmaker'ın bana yolladığı çılgın pakette, yazın bir ara sipariş edip de bir türlü elime geçiremediğim Abney Park eşyalarım da vardı. Bir an gelen bir gazla birer çanta ve favori albümümüz Lost Horizons'ı sipariş etmiştik. Bir de tek kalan Airship Pirate tişörtünü de ben kapmıştım :3

Aşağıda da fotoğraflarını bulabilirsiniz!

Ayrıca, Steampunk seviyorsanız ve hala hiç dinlememişseniz sizi şu linklere yönlendiriyoruz!

Abney Park Official Website

(enee gözlü çoraplarım da çıkmış arkada xD Çok dağınıkım :X)

(Bunda da büyülü battaniyem görünmüş :O)

[Bu Postla beraber etiket şeyine başliyim bari. Bi şekil adam etmek lazım onu da.]

Hesi Mamulu Witch Hood ve Cadılar Bayramı Mevzuu

2010-11-10T20:22:00.000+02:00

Cadılar Bayramı'nda herkes o parti senin bu parti benim gezerken, Antalya ölü bir şehir olduğu için ben evdeydim. Kendimi oyalamak ve bir şekil kutlayabilmek için Radyo-Subdelirious-State'de yayın yapacaktım. Ancak saat 6 gibi kesilen elektrip gece 11'e kadar gelmedi. Biz de salonda oturduk, Hesi'den aldığım Witch Hood'u giyip, Baykuş Fenerimle etrafta gezerek, Alt Komşumuz olan arkadaşım İdil' korkuttum 8D

Bu da şirin cadınız Rozi, Latin Dans Gecesi'ne hemen gitmeden önce.

Hesi'yi öpüyorum bu süper başlık için. Bu cuma Berlin'e gidiyoruz. Oranın kar soğuğunda bi Witch Hood bi de Panda (Pom-Pom) Berem koruyacak beni! :3

Ve tabii ki Anne Örgüsü Bordo Şal!!

Nadine [ Lucifuge Günlüğü Bölüm 3] - İntikam

2010-10-28T17:30:00.000+03:00

Şarkılar için sözlerin üzerine tıklayın =)

It’s too late now to stop the process
This was your choice – you let it in
This double life you live is eating you up from within
A thousand shards of glass you pushed beneath my skin
And left me lying here to bleed
And as you showed my your scars
I only held you closer
But as the light in you went dark I saw you turn over
I wanted always to be there for you and close to you
But I’m loosing this
And I’m loosing you
And oh I’ve gotta turn and run
From the faces that you never see
Oh I’ve gotta save my blood
From all you’ve broken
And hold up these pieces of me

Ne diyordum? Ace... Ace Hall. Hayatımın aşkı, öğretmenim, bana yaşama amacımı veren adam. Beni ölüme terk eden, beş para etmez piç herif. O ufak kilisede, o minicik rahibe günler boyu bana bakarken aklımdan bir kere bile çıkmadı suratı. O korku dolu bakışları, beni itişi. Sırtı. Evet son hatırladığım şey, beni ölüme terk etmekte tereddüt etmeden sırtını dönüp gidişi. Hm. Belki kumral saçları olur diye düşünmüştüm. Neyse. Sürekli tavana baktım manasızca ve bedenimi iyileşmeye zorladım. Sanırım biraz bu azmimle, biraz da kanımdaki sülfürün etkisiyle çabucak iyileştim; normal bir insandan daha çabuk en azından.

Beni hiçbir şey şaşırtamaz sanıyordum ama biliyor musun, o ufak tefek şirin rahibe beni uğurlarken elime minik kadife bir kese tutuşturdu. "Bunu iyi kullan," diye fısıldadı. Keseyi hafifçe elimde çevirdiğimde içindeki minik boncukları hissedebiliyordum. Ace'in tesbihiydi bu. Şaşkın gözlerle kadına baktığımda onun yüzünde sadece huzurlu bir gülümseme vardı. "Sağ salim git çocuğum, Tanrı sana yol göstersin." Son sözleri bu oldu bana ve o ağır çelik kapıyı arkamdan kaparken Lucifuge'un sadece biz avcılardan oluşmadığını anladım. Keseyi araladım ve avucuma döktüm ahşap boncukları. Üzerindeki Ace'in kokusunu alabiliyordu burnum. İntikam kıvılcımı kısa sürede büyük bir aleve döndü. Bir plan yapmalıydım. . .

Bizim kanımızdaki sülfür, şu garip iblisimsi kısım, bize iblisler üzerinde bir derece kontrol sahibi olabilme gücü kazandırıyor. Böyle, garip garip ritüellerimiz var. Hatta bazı vücut parçalarımız bile iblissel olabiliyor. Benimkini göremezsin ama ben sana göstermeden ancak belki gecenin sonunda sana bir kıyak geçerim hm? Bunu söylememin sebebi ise şu; Üzerinde Ace'in kokusunun olduğu boncuklar, doğru iblisi çağırdığım ve yönlendirdiğim müddetçe bana onun yerini gösterecekti.

Biraz şundan biraz bundan. Biraz damardaki kandan. Çok geçmeden yaptığım denemeler sonuç verdi ve benim minik yaratığım bana Ace'in yerini gösterdi. Bir bardaydı. Yanında ise dolgun dudaklı, dolgun kalçalı, iri silikon göğüslü, sarışın bir kadın vardı. Görünüşe göre benden sonra zevkleri değişmiş, beni unutmakta hiç gecikmemişti. Bütün gece uzaktan onları izledim. Vakit geç olup evlerine döndüklerinde onları takip eden gölgeleriydim. Artık Ace'in nerede olduğnu, ne yaptığını biliyordum. Bir an merak ettim; yokluğumu hissetmiş miydi acaba? Arkamdan üzuülmüş müydü? Beni aramış mıydı hiç? Sorular sorular... Ve tek bir cevap bile yoktu elimde. Benden her şeyimi almıştı bu gerizekalı herif ama geride çok korkunç bir şey bırakmıştı, hiç tahmin etmediği bir şey.

Avcı olmanın en güzel yanlarından biri de gerekli eğitiminin olması. Özellikle en iyilerden biri olabilmek için kendini çok geliştirmiş olman gerek. Bu yüzden benim için biraz Ghoul kanı bulmak hiç de zor olmadı, çünkü ben işini iyi yapan bir avcıydım. Geriye bir tek o aşırı kıvrımlı sürtüğe bunu içirmek, gece evlerini basıp ikisini de katletmek kalıyordu. Kılıfım hazırdı, ihbarım hazırdı ve geriye kalan tek şey, Ace ile geçireceğim son akşamdı.

Planım tıkır tıkır işledi. Yeni bir içki olduğunu düşünen sarışın ona uzattığım bardağı dikti. Sarhoş oldular, evlerine gittiler. Uzaktan, sarışının kapıyı kilitlediğini duydum ancak Ace'in beni kendinden koruyabilmesi için basit bir ahşap kapıdan fazlasına ihtiyacı vardı. Zaman geçti, kapıyı omuzlayıp girdim içeri. Yarı çıplak Ace'in üzerinde tepinen kaltak ani bir refleksle çarşafı üzerine çekip yana atıldı ve bir çığlık koyuverdi. Susturuculu silahımın o kısık sesi kadının çığlığını yarıda kesti. Ace ise yatakta kaskatı kesilmiş bir biçimde yatmaya devam ediyordu. Suratında hayalet görmüşçesine korkak bir ifade vardı. Bu tabir bir garip çünkü biz gerçekten bazen hayalet görüyoruz ve bu bizi korkutmuyor.

Karşı koymaya çalışması nafileydi. Ben ondan daha hızlı, daha çevik ve kuvvetliydim. Ölümden dönmüştüm! Ama o alkol ve sigara ve hastalıklı bir fahişeyle seksten tamamen paslanmıştı. Görüntüsü midemi bulandırıyordu. Kavgamız basitti ve onun içinde biraz da olsun kalan savaşçıyı onurlandırıyordu. Bıçaklar çekilmiş, yakın dövüş başlamıştı. Fakat şöyle bir şey vardı ki, Ace bana bir çizik bile atamadan ben ortalığı kan gölüne çevirmiştim. Yorgunluk ve acı içinde yere attı kendini. Ayağımla dürtükleyip yüzünü bana çevirdim.

"İyi bak." dedim. "Ölürken hatırladığın son şeyin sırtım olmasını istiyorum." Benden af diliyor, yalvarıyordu. Ne kadar zavallı ve ne kadar iticiydi biliyor musun? "Midemi bulandırıyorsun." Arkamı döndüm, silahımdan çıkan son kurşunla daha fazla oksijen ziyan etmesine engel oldum ve bizimkilerin gelmesini beklemeye koyuldum.

Hikayeme inanmış görünüyorlardı; Ace bize ihanet etmiş, ghoul bir kadınla takılıyor ve para için bizi avlıyordu (güya). Ancak bana inanışlarının yalan olduğnu aylar sonra Milan Leydisi ile karşılaştığımda anlayacaktım. Bana tek bir gülümseyişi, tüm yaşadıklarımın aslında beni olabileceğim en iyi avcı olabilmem için düzenlenmiş bir senaryo olduğunu anlatacaktı bana. Kanlı ve zor bir oyundu ama kazanmıştım işte. O geceden sonra sol kolumdaki dövmeyi yaptırdım. Simsiyah bir kol, ben i içten içe yakan. O geceyi asla unutmamak için. Ace'i unutmamak için. Bana yaptıklarını daima hatırlamak için. Ve işte, bu da onun tesbihi. Bana kim olduğumu anımsatıyor her gördüğümde.

Ah, şuna bak, saat kaç olmuş. Neredeyse gün doğacak. Yazdığım sahte veda notları için sağladığın imzalar için teşekkür ederim. Bir de, bu konuşmayı yapmama izin verdiğin için. Gerçekten rahatlatıcı ve iç açıcıydı. Şimdi seni son gün doğumunla baş başabırakıyorum tatlım. Güneş doğduğunda kimse tozunu bile bulamayacak nasıl olsa...

Hoşçakal!

Don't tell me why
I'm so near to commit a crime
When I stay alone here in front of you
I'm here

Illusion falls when you're not honest about the way you feel
I know I need only your voice

Saving all my words only for you
Forgive me
(Forgive me, forgive me)
Saving all my words only for you
Forgive me

Omg.

2010-10-26T20:42:00.001+03:00

Hay allahım örümcek ağları bağlamış burası. Bu ne yahu. Temizleyip paklamak gerek.

Hum hum hum . *Eksik olan şeyleri bir kenara not eder falan*

Hayvan Hakları Tecavüzü [Leviathan'dan alıntıdır]

2010-10-14T18:03:00.000+03:00

Yazının orjinali için yazıya tıklamanız yeterli. Aslı'nın Leviathan blogundaki yazıdır, sadece paylaşmak istedim.

***

Ufuk Günaydın isimli bir genç tarafından başı ezilerek öldürülen kediyi duymayan kalmamıştır. Videoyu ilk izlediğimde dayanamayıp ağlamama ve engel olamadığım bir beddua mırıldanmama neden olmuştur o zavallı kedinin ölümü.

İnternet üzerinde bu olayı eleştirenler birkaç gruba ayrıldı. Bazıları bu caninin içinde zerre merhamet olmadığını ve yarın bir gün rahatça insan öldürebileceğini söyleyip, onun kediye yaptığının aynısını "kısasa kısas" ona yapmanın kendilerine vereceği zevkten bahsettiler. Bazıları ise insancıl yaklaştılar, şiddetin şiddetle çözümlenemeyeceğini savundular. Bir grup ise "Alt tarafı bir kedi, küçücük çocukların tecavüze uğrayıp öldürüldüğü bir memlekette küçücük bir kedi için bu kadar gürültü yapmaya değer mi?" derken diğer bir grup "Hayvana hak tanınmayan bir ülkede insan hakkından söz edemeyiz" deyip anayasanın hayvan haklarını koruyacak şekilde değişmesi için imza toplamaya başladılar.İki gündür, olaya dair yapılan bir yorumla her karşılaştığımda içim titriyor. İsterse önüne geleni tırmalayan, kudurmuş, yabani bir kedi olsun fark etmez. O, insanların dünyasında hayatta kalmaktan başka bir arzusu olmayan masum bir canlıydı. Üzerinde deneyler yapılan; sevişilecek kimse bulunmayınca ırzına geçilen; keyif için öldürülen; para için nesli tüketilen; çanta yapmak için derisi, kürk yapmak için kürkü yüzülen; uğur getirsin diye dişleri, "afrodizyakmış" dedikodusu yüzünden boynuzları sökülen; mahallede gürültü yapıyor diye önüne belediye tarafından et atılıp zehirlenen; otobanda üzerinden 100 km hızla geçilen ve son arzusu en azından cesedinin toprağa kavuşmasından başka bir şey olmayan tüm hayvanlar gibi, bu dünyayı paylaştığımız bir canlıydı. Kimileri "Sevimli bir hayvan olduğu için mi bu tepki?" diye sorguluyor ancak öldürülen bir sıçan da olabilirdi, "aman ne pis" diye üzerine basarak ezdiğimiz bir böcek de... Ne olursa olsun, her canlının bir yaşam hakkı olduğu gerçeğini değiştirmiyor bu.

Niyet önemlidir. Bana "vejeteryan ol o zaman" demeyin. Çünkü balıkları, tavukları, inekleri yemek için öldürüyoruz; sadist olduğumuz için değil. Vücudumuzun proteine ihtiyacı var. Üstelik Ayşe Arman'ın yazısında okuduğum üzere en acısız şekilde öldürülüyor bu hayvanlar. Bize zararı olan bir hayvanı kendimizi koruma içgüdüsüyle öldürüyoruz (mesela sivrisinekler) (gerçi ben eve giren sinekleri öldürmemeyi seçerim, genellikle pencereden kovalarım). Kuduz olmuş bir köpeği bir insana saldırdığı için uyutuyoruz mesela.

Ancak bir hayvana acı çektirerek, can çekiştirerek öldürmek... İşte bu noktada cız ediyor yüreğim. "The Cove" belgeselinde bir koya sıkıştırılmış binlerce yunusun sırf Japon balıkçılarının ceplerine daha az para girmesine sebep oldukları için feci şekilde katledilmesini, "Hayvan ne kadar canlıysa o kadar lezzetlidir" mantığı yüzünden deniz canlılarının diri diri kızgın yağa atılıp daha ölmeden masaya getirilmesini, "kürkleri para kazandırıyor" diye fok balıklarının başlarının balyozla ezilmesini, bilinçsiz avlanma sebebiyle birçok canlının neslinin tehlikeye girmesini, fillerin dişleri yüzünden öldürülmesini ve sırf aynı mahalleyi paylaşıyor diye bir kedinin kafatasının ezilerek öldürülmesini anlayamıyorum, anlamak istemiyorum.

Bir yandan da o hayvan beslediği halde hayvansever olmayan caninin gözünden bakıyorum olaya, onunla empati kurmak istemediğim halde. Kameralara yakalanmasaydı, bir sonraki gün keyifle gidecekti derse, hayatı bir gecede değişmemiş olacaktı. Hatta zengin olsaydı, bir insanın başını kesip cesedini çöpe attığı halde medya sayesinde olayın üstünü kapatmış ve paçasını kurtarmış olacaktı belki de birkaç ay sonra. Bir köyde yaşıyor olsaydı, belki de ilk deneyimini bir eşek ile yaşıyor olacaktı ve hiçbirimiz bilemeyecektik bunu. Japonya'da doğmuş olsaydı, bir yunusun alnına zıpkın saplıyor olacak ya da o neşeli memeliyi bir su parkına satarak para kazanacaktı ve kimse o yunusun hakkını aramayacaktı. O kedi ölmüş olacaktı, o eşek becerilmiş olacaktı, o yunus zoraki bir gülümsemeyle ölünceye dek parka gelenleri eğlendirmeye çalışacaktı ve Ufuk diye bir caniyi hiçbirimiz tanımayacaktık.

"Alt tarafı bir kedi" deyip işlenen diğer suçlara da aynı tepkiyi vermemizi isteyenler de haklı bu açıdan. İki küçük kız vardı, yüzlerce erkeğin tecavüzüne uğradığı halde herkesin birlik beraberlik içinde bu utancın üstünü örttüğü bir şehirde yaşıyorlardı. Bir başkası vardı, onun rızası vardı ama. Bir koca karısını bilmemkaç yerinden bıçaklamıştı namusu uğruna. Madenciler vardı, ölmek kaderleriydi. İnternet vardı, özgürlük yoktu. Birilerinin işine gelmeyen bir işler yapanlar vardı, bertaraf oluyorlardı; birilerinin işine gelen bir işler yapanlara da Allah "Yürü ya kulum" diyordu. Birileri başkalarıyla aynı fikirde olmadığı için sokak ortasında rahatça öldürülüyordu.

Bunlarda hiç sesimiz çıkmıyordu. Oysa Kpss'de hileye başvuranlara karşı nasıl da ayaklanmıştık, Farmville kapatıldığında oraklarımızı alıp nasıl da savunmuştuk çiftliğimizi. Ya mümkünse, ya gerçekten hep beraber bağırdığımızda çığlığımız birilerinin kulak zarlarını patlatabilecek güçteyse? Ya insanlık ölmediyse, bir kedinin ölümüne bile bu kadar üzüldüğüne göre insanlar, ya hala umut varsa? Belki de hep bir video gerekiyordur ezileni görebilmek için. Öyle ya, gözümüzün görmediğine gönlümüz katlanıyordur.

Aslında hayvanlardan farkımız olmadığını bir görebilsek...

Sadece Vazgeçmeyi Bildim

2010-10-05T12:35:00.000+03:00

...Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim,
Ya da asla birini severken karşılığını beklemedim.
Dostluğuma değer biçmedim,sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim.
Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim.
Bazen çok kırıldım, bazen belki de kırdım.
Ama hata insana mahsustur dedim.
Affettim, af diledim.
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim.
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar.
Belki de içten içe sinsice güldüler.
Ama asıl unuttukları şuydu;
Ben aldanmadım..!
Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar.
Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için,
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için.
Oysa ben hiç insan kaybetmedim.
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar..

- CAN YÜCEL

Rose-chan en sonunda bunu da yaptı ve bloguna şiir de koydu evet. =) [Kelebek ve Camy için]

Nadine [ Lucifuge Günlüğü Bölüm 2] - Çırak ve Ölüm

2010-09-22T00:36:00.000+03:00

Şimdi bu kadar rahat olduğuma bakma, yaşamımın belli bir dönemine kadar görüp görebileceğin en panik insandım ben. Belki kendimi korumayı, poligonda ateş etmeyi ya d arkadaş arasında iken dövüşlerde karşıdakini yere düşürmeyi biliyordum ama bütün bunları "gerçekten" yapmak... O an geldiğinde beynin sanki pamuk oluyor biliyor musun? Böyle, sadece bembeyaz bir görüntü geliyor gözünün önüne, ne yapacağını bilmez durumda, sanki araba farına bakan tavşan gibi öylece duruyorsun. Bu halimi farkeden üstler de beni eğitsin diye birini taktılar yanıma; Ace Hall.

Ace'i sana nasıl anlatabilirim? 35'den az 45'den fazla demezdim onun için ama bana baktığında, gözlerinin ta derinlerinde yaşını hissedebiliyordum. En azından bir 100-150 olmalıydı. O zamanlarda bizim bu sülfürlü kanın yaşamı uzattığından habersizdim tabiki. Benden ne kadar büyük olabilirki diye düşünüyordum. Sonra, uzun boylu ve yapılıydı. Genelde kirli sakalla dolaşırdı, saçları ne çok uzun ne çok kısaydı ama daima karman çormandı. Üzerinde deri ceketi, bol kotu ve düz tişörtüyle çok salaş bir görüntüsü vardı. Aslında onu takım elbiseyle de gördüm; Tanrım, takım elbise erkek milletine gerçekten yakışıyor! O normalde dökülen adam, Milan Leydi'sinin huzuruna çıkacak diye, bir anda 180derece dönmüştü o gün. Eski günler... Ne diyordum? Ha, evet. Mesela ağzından düşürmediği purosu vardı. Sol bileğinde daima ahşap boncukları olan bir bileklik olurdu. Aslında tesbihimsi bir şeydi ama üzerinde boncuklardan başka bir şey yoktu. Ve tabii ki botlar. Kesinlikle. Bıçaklara karşı derin bir ilgisi vardı. Kabul etmese de lavantayı severdi. Pencerenin önünde yetiştirirdi.

Garip. Ne kadar gereksiz ayrıntıları anımsıyorum hakkında. Her gece silahlarını temizler, mermileri tek tek sayardı. Kapıları 2 kere kontrol ederdi. Uyurken konuşurdu. Uyandığında ilk yaptığı şey 30dakika egzersiz yapmak olurdu ve bunu hep çıplak yapardı. Kahvaltıda koyu, şekersiz kahve içerdi. Et yemeye doyamazdı asla... Falan filan. Öyle biriydi işte Ace, biraz ondan biraz bundan, bildiğin şeytan piçi bir avcı işte. Benim gibi.

İlk karşılaştığımızda saçlarımı karıştırıp gülmüştü bana, sonra elini omzuma atıp götürmüştü. İlk başta nasıl olduğunu anlamasam da o buluyordu beni hep. Beraber geçiriyordun günlerin çoğunu; bana bilmem gereken temel teorik bilgileri gündüzleri kütüphanede verdiği derslerle öğretiyor, geceleri bunların uygulamasını yapıyorduk. Ev ödevleri de veriyordu tabii ki. Mesela bir bara gittiğimizde ortamdakileri sayıyordum ya da o gece bir ritüel üzerine çalışıyordum, en olmadı tarih okuyordum.

Ace beni asla bırakmayacak, hep koruyup kollayacaktı. Emindim bundan. Artık ilk avımı yere serdiğimde, ellerim bulaşam kanla hala titrerken, bana sarılıp bunları söylemişti. Yağmurun altında terk edilmiş yavru köpekler gibiydim. Sığınmaya ihtiyacım vardı ve Ace bana tam olarak bunu sağlıyordu. Teslim oldum. Onundum. Sorumluluklarımı yerine getirdiğim saatlerin dışında onundum. Herşeyimle. Sonuçta, ikimizin de kanında benzer şeyler vardı, aynı şeyleri biliyor, olayları aynı şekilde görüyorduk. Benden daha çok bilmesi ve tecrübesi beni ona hayran bıkaıyordu. Bunun farkındaydı tabii ki.Ve bunun farkında olan her erkek gibi, bundan yararlanmaya meyilliydi de.

Zaman geçti. Beraberliğimizin kim bilir kaçıncı yılında, bir şeylerin ters gittiğini hissediyordum. Artık Lucifuge'da statüm yükselmişti. O dönemler at kuyruğu saçlı, koca gözlüklü, nerd kız olmaya devam ediyordum. Daha iyi olmalıydım, en iyi olmalıydım! Ace benle gurur duymalıydı! Ancak en iyisi olursam beni takdir edecekti. Gözlerinde o ışıltıyı görecektim. Beni sevecekti. Onun gözünde bir numara olacaktım daima. Sadece ben olacaktım...

O gece eve saldıranın ne olduğunu bilmiyorum. Kaç kişi olduklarını, hatta "kişi" olup olmadıklarından bile emin değilim. Kan, benim kanımdı. Çığlıklar benim çığlığımdı. Ace yanımdaydı ama gözlerinndeki korkuyu okuyabiliyordum. Beni tuttu, o an odada her ne vardıysa üzerine fırlattı. Son gördüğüm pencereden aşağı atışı kendini ve sokakta uzaklaşan sırtı.

O an gerçekten kendimi bırakıp ölmek istedim biliyor musun? Yıllarımı beraber geçirdiğim adam, herşeyiyle idolüm ilan ettiğim adam, gözünün içine baktığım, sevdiğim adam... Kendini kurtarabilmek için beni ölüme terk etmişti! Bir an tereddüt bile etmemiş, savaşmamış, öylece çekip gitmişti... Aptal yerine konmuştum. Yaptığım her şey anlamsızdı. Kim bilir neler düşünmüştü beni öyle canla başla çalışırken gördüğünde. Kim bilir ne kadar gülmüştü! Evet, gerçekten çok aptaldım ben...

Çok sinirlendiğimde kontrolü kaybedebiliyorum biliyor musun? O zaman ister istemez etrafı ateşe verebiliyorum. Bir anda bir yangın çıkabiliyor. Herşeyi yakabiliyor. Bana saldıran şeyleri mesela ya da evimizi. Kitaplarımı, hayatımı, o güne kadar ediniğim herşeyi. Beni. Yanıp bitip kül olabiliyor her şey. Tıpkı babamın yandığı gece gibi. O sülfür kokusu hiç burnumdan gitmedi o geceden sonra. Kendi kanımın kokusundan iğrenmeye başlamıştım ki ayağa kalktım zor da olsa. Bilinçsizce yürüdüm.

Yaşayacaktım. O korkak piç herife inat yaşamalıydım. Karanlık...

Minicik bir ara sokaktaydı beni bulan rahibenin kilisesi. Benim Şeytan'ın piçi olduğumdan habersiz içeri almış, yaralarımı sarmış, tek bir soru bile sormamıştı üstelik. Kimbilir kaç gece bakmıştı bana, kimbilir kaç kere ölümden döndürmüştü. Uyumadan dualar okumuş, bu zavallı kızın canını bağışlaması için nasıl da yakarmıştı Tanrı'sına. Tanrı'sı da cevapsız bırakmamıştı onu.

Yaşadım. İyileşmem sürdü ama yaşadım. Her gün, iyileşmeye zorladım vücudumu en son hücreme kadar. Ne kadar kaldım orada bilmiyorum. Bildiğim tek şey, yangınla beraber her şeyin geride kaldığıydı. Artık yaşamak için tek bir amacım vardı.

Ace. Onu bulacaktım.

omg NUUUUUU!!! T.T

2010-09-19T20:26:00.000+03:00

T.T Bilgisayarım teknik servise gitti. Dolayısıyla photoshop boyamalarım, işlerim, WoW gear arayışlarım ve bilimum bilgisayarla yapılan işlerim sekteye uğramış durumda. Ortalıkta görünmezsem o yüzdendir.

Bilgisayarım geri geldiğinde size gelecek olan şeyler;
- Nadine Part 2
- Gezdik Gezdik Bitiremedik için tatil hikayeleri
- Boyanacak ve gösterilecek bir düzine eskiz.

İyi bakın kendinize =)

Nadine [ Lucifuge Günlüğü Bölüm 1] - İnisiyasyon

2010-09-12T16:06:00.000+03:00

Bu senin şanslı gecen, çünkü gerçekten kötü bir dönem geçiriyorum. Biliyor musun, normalde kafama takmadığım şeyleri kafama takıp dert ediniyorum, konuşma ihtiyacı hissediyorum. Anlıyor musun? Ben normalde böyle şeyleri önemseyen biri değilim ama kahretsin ki hayatım klişe bir korku filmi gibi! Bu gece bunu sana anlatmakta da oldukça kararlıyım. Bunu bir şans kabul et, istersen işkence.

Hah, evet, güzel sandalye. El yapımı ve antika. Güzel bir zevkin varmış... Konuşmaya zorlama, şu an konuşamayacağını biliyorum, bir dilin olmadan konuşmanı bekleyemem senden zaten değil mi? Her neyse.

Bu arada, tanışmayı unuttuk biz. Hani, ben seni tanıyorum da, sen beni tanımıyorsun. Adım Nadine. Nadine Luminitsa Miller. Ailenin küçük çocuğu, en değerlisi falan feşmekan. Umutmuşum ben meğerse. Bana hep öyle dediler. Gülsem mi ağlasam mı bilmiyorum. Nereden başlasam... Onun hakkında bir fikrim de yok.

Bir ablam var mesela, adı Nadia. Yıllar önce o on sekizinde evi terk ettiğinden beri görüşemedik. Gazetede kimsesiz bir kadın cesedinin fotoğrafını gördüm, Nadia olduğuna eminim. Ama içimde bir şeyler onun ölmediğini söylüyor. Bizim ailenin genleri bir garip. Garip ve güçlü. Benim kanımda sülfürlü bir şeyler var mesela. Babamın annesinin annesinin annesinin annesi, bir Romanya çingenesi, şeytanların biriyle fingirdeşivermiş. Nesil atlaya atlaya bana gelmiş bu gen. Ortaya çıkışı daha eğlenceli bir hikaye.

Ailemin tamamen tarih profesörlerinden oluştuğunu söylemiş miydim? Bizim aile mesleğimiz gibi bir şey. Babam da öyleydi, annem de, Nadia da öyle olmayı planlıyordu. Başardı da. Öğrenciliğim sırasında yazdığı bir kaç tez geçti elimden, pek de güzel hazırlanmışlardı. Yaptığı her şeyde iyiydi o genelde biliyor musun? Ortadan yokolduğunda üzülmüştüm ama babam öldüğü zamanki kadar değil.

Nasıl öldüğünü mü merak ediyorsun? Çok ama çok şüpheli bir yangında, ben 13-14 yaşlarındayken, daha ergenliğimin baharında. Cayır cayır. Eski Mısır üzerine yaptığı bir araştırmanın kayıtlarıyla beraber yandı bitti kül oldu. Elektrik kontağı ya da gaz kaçağı... Ne bahane uydurdular emin değilim ama, içten içe bir sorun olduğunu biliyordum. Bir şekil kokusunu alıyordum işte.

Zaman geçti. Biraz daha büyüdüm. Yıllar geçtikçe gözümün kenarıyla gördüğüm karaltılar, aynada bir görünüp bir kaybolan hayaller arttı. Hatta bir ara öyle ki, kendi gölgem şekilden şekile girdi ben odamda otururken. Bu böyle olmayacaktı. Underground büyücü kültleriyle irtibat gerekliydi. Korunmak gerekliydi. Bilmek gerekliydi. Ama bazı şeyleri bilmezken daha rahatsındır. Bilmediğin için inanmazsın. İnanmadığın için sana zarar veremezler. Günümüz insanlarına ne kadar özeniyorum bazen! O kadar hiç bir şeyden habersizler ki! O kadar rahat uyuyorlar ki yataklarında, yataklarının altındaki canavarlardan habersiz!

Kültlerle iletişimden sonra işin o kısmı hallolmuştu ama bu bana etrafta, sadece tuzdan bir çemberle korumanın yetmeyeceği şeyler olduğunu da göstermişti. Ufak bir silah, poligonda geçen günler, derslerin arasında kick-box kulübünde geçirilen saatler... Kendini savunma kurları, Japon arkadaşlarla katana düelloları... Evet, normal kızlardan değildim, beni deli de sanabilirlerdi. O ara yüzüme bakılcak gibi de değildi aslında. Geceleri uyumadığım, uyuyamadığım için mor halkalarım, kocaman göz altı torbalarım vardı. Saçlarım taralı olurdu ama kesimi düzensizdi. Kuaförleri hiç sevemedim. Çok okumaktan, eğri büğrü eski harfleri çözmeye uğraşmaktan bozulan gözlerimi ancak kalın camlı gözlüklerim koruyabiliyordu. Neyse ki vücudum güzeldi; yaptığım onca spor bir işe yarıyordu.

Bir gece, 23. doğum günümde, bir elimde üzerine tek bir mum dikilmiş mini browni, öbür elimde gümüş zincirim ve avcı bıçağım otururken oldu her şey. Gölgelerin arasından sisler kalktı birden, şekillendi. Korumalarımı nasıl geçtiği hakkında bir fikrim yok ama yapmıştı işte! Gözlerimi ovuşturdum ama o hala oradaydı. Kocaman, gölgeden bir köpek.

"Sen 7. jenerasyondansın." diyip gitti. Ancak benim bu yedinci jenerasyon zırzavatından haberim yoktu o ara.

Demiştim ya sana, babamın büyük annesinin büyük annesinin annesinin annesinin annesi şeytanlarla fingirdemiş... Anlaşılan bizim ailenin şanslıı, belki de lanetlisi bendim. Tabi her okuduğum kabuslarıma giriyor, beni gün geçtikçe daha da paranoyak bir hale getiriyordu. O gece beni takip eden adamların da tamamen paranoyamın ürünü olduğunu düşünüyordum ki, ara sokağa çekilip bayıltıldım. Uçağa bindirildiğimi anımsıyorum. Uzun bir uçuş, korku dolu. Nereye götürüldüğümü bilmeden. Ne kadar vakit geçtiğini bilmeden. Anımsamak istemediğim dakikalar, o yüzden hızlıca ileri sarıyoruz.

Milan! Tabi, oranın Milan olduğunu çok sonra öğrendim ama olsun. Kafamdaki çuval çıktığında hangar gibi bir yerde, tamamen bağlı bir biçimde oturuyordum. Oturduğum sandalye, genişçe bir leğenin ortasındaydı ve leğen, bileklerime kadar su doluydu. Suyun normal bir su olmadığını, ara sıra gözüme çarpan ve suda kıpraşan karaltılardan anlayabiliyordum. Karşımda, takım elbiseli bir adam oturuyordu.

"Şu an nerede olduğunu biliyor musun," diye sordu bana ve ben başımı iki yana sallayarak cevap verdim. "Kim olduğunu biliyor musun," diye sordu bu sefer. "Nadine Luminitsa Miller," diye cevapladım. Başını iki yana salladı. "Yedinci jenerasyonun üyesisin ve sana iki seçenek sunacağım."

İki seçenek. Önce bana sana yedinci jenerasyon hakkında anlattıklarımı anlattı tabii. Anlaşılan o ki bu takım elbiseli arkadaş bir ... Hmm... Şirket? Grup? Kült? Öyle bir şeylere üyeydi ve benim gibileri arayıp bulmakla görevliydi. Can sıkıcıydı ama Ya onlardan biri olacaktım, ya da bana doğrulttuğu silahtaki kurşunlarla tanışacaktım. Canımın yanacağına emindim. Kafana bir silah dayadığımda ne hissediyorsun? Hm? Aynen böyle evet. Göz bebeklerin ne kadar büyük... Korkmuş olmalısın. Ben de aşağı yukarı öyle hissediyordum işte.

Ne diyebilirdim ki yaşamayı gerçekten çok isterken? Hiç bir şey bilmeden evet dedim. Bilmek, eğitilmek, bir işe yaramak. Benim için yeterli olacaktı. Artık onlardan biriydim. Lucifuge diyorlardı bize. Güzel isim ha? Seviyorum ben. Sırtımda kocaman bir dövme bile var.

Ah evet, silahı kafanda unutmuşum, ateş alacağından korkuyorsun değil mi. Sence o kadar sakar mı görünüyorum? Hala hayatta ve bu statüdeyken, beni bu kadar küçük görmene çok bozuldum. Titremeyi keser misin? Hikayemi bitimedim daha! Ama önce içecek bir şeylere ihtiyacım var...

Easdfg.

2010-09-06T20:52:00.000+03:00

Donanımdan anlayan bir hatun olmayı ve google'ı çok çok seviyorum.

Gayet basit olan bilgisayar problemimin kolay olduğunu nette yaptığım ufak bir araştırma sonucu öğrendim.

BIOS boot etmem gerekiyormuş, ya da öyle bir şeyler. Yaptım, düzeldi. Bir daha beni korkutma canavarcığım <3

Sabbaha kadder SC2!

<3<3<3<3<3<3<3<3<3

Bir kötü haber.

2010-09-06T10:25:00.000+03:00

Antalya'ya, eve döndüm. Okulum başlayacak, yoğun bir çizim yılı olacak benim için. Buraya hikaye ve çizim bloguma bol bol çizim, bir de gezi bloguna bu yazki gezilerime dair şeyler ekleyecektim. Fakat görünen o ki, bilgisayarım ayvayı yemiş ben yokken, açılmıyor. Sanırım bir donanım sorunu var. Tamire gidecek.

O tamirdeyken, benim net bağlantım az olacak çünkü salondaki bilgisayarı kullanacağım.

Haber vereyim dedim =)

Sevgiler.

Not: SCII Collector's edition'a saldırdım eve gelir gelmez. Kuruyorum bir yandan. :3 Artbook çok güzel! ^^

2010-09-02T22:07:00.001+03:00

Buralar yapım aşamasında... Geçmişteki yazıların renk kodlarını sileceğim, düzenleyeceğim, sonra layout u bitireceğim. Sade bir şey olacak ve koyu renk olmayacak (sıkıldım). Ayrıca tüm bunları yaparken Düş-Arşiv'i de düzenleyeceğim ki insanlar rahat rahat okusun.

Onun dışında Ankara ziyaretim sırasında bol bol masaüstü oynadığımız için mutluyum. Hala süren bir mage oyunumuz var :3 (old wod). Mirja diye bi CoE mage'i. Pek hoş oldu ehehe. Bir de Nayto'nun bir gün elbet oynatacağı Hunter karakterim var isim bulamadığım. Luciferuge'dan, 7th generation. Çok tatlı ama. Familiar çağıracak böyle *.*

Oyun zarları beni sevmiyormuş meğersem. Bol bol botch attım durdum :(

Okul kaydımı yaptım. Sadece Çarşamba günleri tüm gün ders var. Kalan tüm vakit boş. Bol bol çizim, Bol bol spor, bol bol iş. Hadi hayırlısı.

Bir de uykum geldi çokça üf.

Kızıl saçlı kadın aynaya bakarak saçlarını topladı. Kıyafetlerini düzeltti, sivri topuklu ayakkabılarını ayağına geçirdi ve kapıyı ardından kapayarak çok yüksek olmayan merdivenlerden inmeye başladı. Her bir adımı apartman boşluğunda yankılanırken, eli elindeki minik çantaya daldı, bir metal tabaka çıkararak içindeki sarma sigaralardan birini dudaklarının arasına sıkıştırdı. Yürürken sakince bir kaç nefes çekti, gökyüzüne baktı; yağmur yağacak gibi duruyordu. Gülümsedi. Sonbahar gelmişti.

İlerdeki kitapçıya doğru adımını attı. Bir an ne olduğunu anlayamadı; ellerini gözlerinin önünden geçirdiğinde ayakları kaldırım taşlarından çok uçsuz bucaksız çöl kumlarına basıyordu.

"Özlemedin mi?"

Kızıl saçlı kadın ifadesizce etrafını çevreleyen biçimsiz gölgelere baktı.

"Bizi özledin, değil mi?"

Gölgeler kadının etrafına dolanıp sıkıca sardılar onu sevgi ve özlemle. Kadın bakışlarını kumlardan ayırmadan ileri doğru bir adım attı. Sivri topukları kumda batıyor, attığı her adımı zorlaştırıyordu.

"Gitme, bizi bırakma."

Kadın inatla bir adım daha attı.

"Lütfen..."

İttirilen bir kapı ve kapının çarptığı çıngırak sesi. Camy kitapçıya girmişti. "Herkese günaydın!" dedi neşeyle. Rüzgar çöl kumlarını kaldırıyordu zihninin gerisinde. Camın önündeki toz bezini aldı ve her gün yaptığı gibi vitrindeki kitapları silmeye başladı.

"Yağmur yağacak gibi bugün. Değil mi?"

Daha bavulu açamadan.... =)

2010-08-23T00:02:00.000+03:00

Eve gireli bir saat ya oldu ya olmadı. İki haftalık İstanbul sonrasında bir haftalık Budapeşte-Viyana-Prag gezisinden daha yeni döndüm ki, bavulumu aşmadan bir daha çıkıyorum yollara.

Bu sefer hedefimiz Ankara.

Düğünden beri diyordu Aslı; "Yeni evime gel gel gel." Ben de diyordum ki "Gelicem, ha geldim ha gelicem." Ancak bir türlü fırsat olmadı gidebilmem için; ya tarihler uyuşmadı ya da meşguldü birimizden birimiz.

İki gün önce Prag'dayken Aslı'dan mail geldi; "29-30'u gibi bize gelsene?" . Ben nasıl bu öneriyi geri çevireyim şimdi? Okulun açılmasından hemen bir hafta önce, buluşmaların yapılabileceği süper bir zaman, üstüne üstlük daha yolculuktan yeni gelmişim oturmuş bir düzenim yok tatile çıksam bozulacak.

Biletimi aldım geliyorum Ankaraya canlar.

Buluşmalar ve görüşmeler için ya beni ya da sponsorum Aslı'ya ulaşınız =D

Leyleeeeek, havadasın görüyorum ! xD

Rüya Yorumu

2010-08-11T15:54:00.000+03:00

Yıllar önce ilk buraya yazarken, CamaeL'in SamaeL'i ararken yaşadıklarını yazardım. Dünyaya düşmüş meleklerden biriydi akıl hocası UrieL'le ve onu Cennet'te bırakıp giden öbür yarısını arıyordu.

Zaman geçti. Önce UrieL gitti, sonra Sammy bir daha ortada görünmedi. Camy umutsuzluğa ve depresyona sürüklendi. Zihninde onu koruyup kollayacak birini yarattı; Kelebek. İkinci kişiliği ile Dünya'da dolandı, onu farklı biri sanarak. Çok geçmeden farkına vardı bununda.

Uykuya daldı.

Uykusunda bir rüya gördü; kocaman bir ülke, ülkelerin liderleri ve bu liderlerin yaşadıkları. Kelebek Camy'den güçlüydü, o oldu ülkenin başı, hikayenin ana kahramanı. Zaman geçti orada, pek çok şey yaşandı. Güç dengeleri bozuldu, aslında her şeyi kontrol altında tutması için başa geçen Kelebek zamanla kendini kaybetti başından geçenlerle. Artı o da rüya ile gerçeği ayırd edemez olmuşu. Camy'nin kaçmak için yarattığı Cennet'i tekrar onun Cehennemi olmuştu.

Uyanmalıydı.

Camy uyanabilmek için işaretler yolladı Kelebek'e. Yavaş yavaş ikisi de farkına vardı neler olduğunun ve bir bir uyandılar. Önce Kelebek tüm korkularını ve geçiş bağlarını üzerinden attı, sonra Camy, içini acıtan şeylerle yüzleşti. Gün tekrar doğarken Camy, çok uzun süren uykusundan uyandı.

Bir rüya böylece bitmiş oldu.

Bu, yazdığım hikayelerin yanı sıra, kendi hayatımda da büyük bir sayfayı çeviriyor oluşuma işaret.

Hayırlısı =)

Ha, bu arada,bu demek değil ki hikaye yazmayı bırakıyorum? Yooo... Sadece artık emeklilik vakti geldi Düş karakterlerinin.

Bir başka evrende, farklı karakterlerle yazacağı bir şeyler elbette =)

Sevgiler.

~ Rose

Dream within a Dream [Rüya içinde Rüya]

2010-08-10T23:52:00.000+03:00

Anıları onun üzerinden beslenip güç alırken, onu özellikle orada tutuyorlardı.

Ve o, uzun ve deliksiz uykusunda, bunun olmasına izin veriyordu.

O ise çok uzaklarda onu bekliyordu.

Uyan.

Gözlerini aç.

Rüzgarın uzun boylu otların arasından geçerken çıkardığı hışırtı ile gözlerini araladı. Koyu mavi bir gökyüzüne bakıyordu gözleri, elleriyse altın sarısı başaklara dokunuyordu. Uçsuz bucaksız bir tarlada yatıyordu kızıl saçlı kadın. Doğruldu, etrafına baktı. Az ilerde sırtı ona dönük bir kadın görmek pek de şaşırtmadı onu.

"Jezabel..."

Kadın gülümsedi, uzun sarı bukleleri ve siyah elbisesinin etekleri rüzgardan uçuşarak kızış saçlı kadına döndü. "Bir an hiç uyanmayacaksın sandım. "

"Uyanmamak için bir sebep yok ama bildiğim bir şey var ki o da hala uyuduğum."

Jezabel kıkırdadı. "Sana çok uzun zamandır göstermeye çalıştığım ama bir türlü göremediğin şeyi göstereceğim. Bu, belki de son ders olacak sana öğreteceğim. Dinleyip dinlememek, uygulamak veya kulak ardı etmek tamamen sana kalmış."

"Dinliyorum, Jezabel. Biliyorsun, daima dinledim."

"Bunu bilmek güzel." Jezabel kızıl saçlı kadına doğru yürürken elini kaldırdı hafifçe, kızıl saçlı kadına dakikalar gibi gelen bir süre sonunda ince, uzun, beyaz parmaklar dokundu alnına. Bilinci kapandı. Bedeni, yumuşak başakların üzerine yıkıldı.

"Gözlerini aç."

Kızıl saçlı kadın gözlerini açtığında bir an açtığından emin olamadı. Zifiri karanlıktı mekan. Kıpırdamaya çalıştı ama kıpırdayamadı. Elleri, kolları ve ayakları bağlıydı. Vücudunun pek çok noktasından dışarı çekilen bir şey hissediyordu; rahatsız edici bir his.

"Dikkatli bak."

Kızıl saçlı kadının gözleri çok geçmeden karanlığa alıştı. Gözlerini kırpıştırdı. Uzun, sonu görünmeyen, organik damarlardı vücuduna yapışanlar. Yavaş yavaş yaşam özünü dışarı çekiyor, görünmeyen sahiplerine götürüyorlardı. Kızıl saçlı kadın korkuyla hareket etmaya çalıştı, çırpındı ama kurtulamadı.

"Nerede olduğunu biliyor musun?"

"Hayır."

"O zaman keşfet. Burdan kurtulduğunda nereye gitmen gerektiğini söyleyeceğim sana."

Kıvrandı. Damarların vücuduna girdiği her nokta yanıyor, damar damar acı tüm vücuduna yayılıyordu. Acıya toleranslı olduğunu düşünmüştü hep, ama bu acı daha önce yaşadıklarının yanında hiç birşeydi.

Ellerini ve ayaklarını kıpırdattı, havayı tekmeledi, elleri havayı yardı. onu tutan bağların vakit geçtikçe gevşediğini hissedebiliyordu. Çok geçmeden, tırnaklarıyla, parmaklarıyla ince ince yolarak kurtuldu bağlarından. Tüm gücüyle damarlara asıldı ama asılmasıyla ellerini çekmesi bir oldu. Acı dolu bir haykırış boğazından yükseldi. Sanki kolunu veya bir bacağını elleriyle tutup koparıyormuşçasına bir acıydı bu.

"Kurtulamazsın..." bir fısıltı geldi kulağına ve emindi bu sesin sahibinin Jezabel olmadığından. Yavaşça gölgelerin arasından bir kadın çıktı. Uzun kızıl saçları olan, gözleri boş boş bakan, vücudundaki damarların diğer kadına bağlı olduğu bir başka kadındı bu. "Bizden bu kadar kolay kurtulamazsın." Onun arkasından bir tane daha çıktı. Ve bir tane daha. Çok geçmeden bu damarlarla ondan beslenen kadınlar etrafını çevirdi kızıl saçlı kadının. Kızıl saçlı kadın korkuyla etrafına baktı; derin, karanlık bir kanyondaydı. Nefes alışverişi hızlandı. Umutsuzluk çöktü yüreğine. Damarların giriş yerlerindeki acı gittikçe arttı. Arttı, ta ki düşünceleri aklından yokolana kadar.

"Hey, gözlerini aç."

Kızıl saçlı kadın bakışlarını yukarı kaldırdı. Gözleri seçemedi orada ne olduğunu ama merakı cezbedilmişti birden bire. Ona bağlı onlarca başka kadını umursamadan kayalara tırmanmaya çalıştı kanyondan yukarı ulaşabilmek için. Ama her seferinde vücudundaki damarları tutup geri çektiler onu. Her seferinde biraz daha yükseğe tırmandı ama her seferinde aralarına geri aldılar. Kızıl saçlı kadın en sonunda anladı; onlardan, yansımalarından kurtulmadan, istediğine ulaşamayacaktı. Kendini kanyon duvarlarının en keskin yerlerine attı. Kollarını, bacaklarını ve gövdesini sürttü keskin kenarlarına taşların. Canı yandı, teni kanadı ama o durmadı; ince ince, santim santim kesti damarları ve vücudundan ayırdı. Her bir damar vücudundan ayrıldıkça çığlıklar kapladı ağzını ve yansımalarının ağzını ama dinlemedi, kulak tıkadı seslere. Çok geçmeden bir bir yere düştü yansımalar. Özgürdü.

"Ne yapacağını, nereye gideceğini biliyorsun artık." Jezabel'in mutlu sesi zihnine dokundu hafifçe ve kayboldu.

Zifiri karanlığa, üzerinden akan kana, kanyonun sivri taşlarına aldırmadan yukarı tırmandı kızıl saçlı kadın. Tahmin ettiğinin aksine daha bir güçlü, daha bir hayat doluydu şimdi. Birbiri ardına geldi adımlar ve onu taa en tepeye kadar taşıdılar. En tepeye; O'nun beklediği yere.

"Seni tanıyorum." dedi kızıl saçlı kadın ve kendisinin birbuçuk katı ebatlarındaki iri siyah kedinin yanında diz çöktü. "Seni biliyorum." Ellerini kedinin yüzünün iki yanına koydu, alnını geniş burnuna dayadı. "Beni bekliyordun." Siyah kedinin iri yarasa kanatları kadının bedenini sardı, uzanıp kadının yaralarını yaladı. "Seni arıyordum." Yaralar yavaş yavaş kapanmaya başladı.

Sanki çok uzun süredir su altında kalmışçasına yataktan doğruldu Camy. Bembeyaz bir odadaydı. Dörtdirekli, beyaz perdeli bir yatakta yatıyordu. Yatak uçsuz bucaksız bir beyazlığın içinde yokolmuştu. Karşısında kumral saçlı bir kadın duruyor, adım adım ona yaklaşıyordu. Kadın hafifçe yatağa oturup ona döndüğünde, Camy de ona döndü. Ayakları suya değidi önce sonra su kuma dönüştü. Uçsuz bucaksız beyazlık artık bir kumsaldı ve ikisi bir çay masasında oturuyorlardı. Sessizce çaylarını içerlerken kelimelere ihtiyaçları yoktu anlaşabilmek için. Yılları birbirlerinden ayrı geçirmişlerdi ve bu önemsizdi.

"Artık senin küçük kanatlık değilim."

Küçük kanatlı...

Gözlerini araladı. Garip bir rüya görmüştü. Çok uzun bir süredir uyuyordu. Pek çok farklı şey görmüş, binlerce hayat yaşamıştı uykusunda. Zaman değişmiş, insanlar değişmiş, o da elbetteki değişmişti. Alışmak zor mu olacaktı artık yoksa? Hele ki şimdi... Şimdi...

Rüya, artık bitmişti.

~ Rose

Son zamanlarda hayatımın özeti bu. Düş'ün özeti bu. Rüya içinde rüya pek çok. Yorumu şimdilik size kalmış.(Apocalyptica - South of Heaven & Mandatory Suicide)

İstanbul ki ama hala =D

2010-08-07T21:39:00.000+03:00

Bu sene çok garip bir sene, cidden. Bu yaz da çok güzel bir yaz. Bu yaz ben bir garibim ama mutluyum, güzel gidiyor her şey, ve güzel gidecek. Gitmeli.

Aslı'nın düğünü ile başlayan güzellikler silsilesi devam ediyor =) Onın dışında gittiğim iki düğün de muhteşemdi. Delusionmaker ile çok güzel bir bir aylık tatil yaptık bol bol gezerek. Bir ara İstanbu tatilimin ayrıntılarını gezi blogumuza yazacağım. Tavsiye edeceğim yerler var ^^ Hesi'nin butiğinden Oh la la! beremi aldım ve kahverengiyi seçerek ne kadar iyi bir şey yaptığımı farkettim. Umm arada Georgiana ile buluştuk. Beni kırmadı, beraber Bunka'da suşi yedik. Sonrasında ben de onu kırmadım ve Cevahir'e giderek window-shopping yaptık [Ben gene D&R a girme gafletinde bulundum, 3 al 2 öde kampanyasından orjinal oyun doldurdum kendime. Orda iki elemanla 2dk ayak üstü konuştuk "daha önce kendine oyun seçen kız hiç görmedik" dediler, yarıldım.]. Dün gece de Taksim'de o bar senin bu bar benim yaptık ablamla ve arkadaşlarıyla, kızkıza. Cosmopolitan içtim Sex and the City'den özenip xD Rengi kırmızıydı ama :\ Sevdim ciciydi. Evde yapmayı öğrenmek istiyorum =D

Haftaya bakalım kimlerle görüşeceğim, neler olacak... 14'ünde zaten yurtdışı (çok heyecanlıyım, bunu her yerde ve yazdığım her postta belirtiyorum farkındayım). Eve dönmek, bilgisayarıma ve tabletime kavuşmak istiyorum. Sonra ikimize de uygun bir vakitte Aslı'ya ev ziyareti planlıyorum (okul açılınca da gidebilirim diye düşünüyorum zira topu topu 2 dersim olacak.). Antalya'da da çok işim var; kayıt, transkriptler, indirim kartlarının çıkarılması, vs...

Puf!

Bu aralar çizime yüklendim manyak gibi yapacak işim çok olmadığı için. Çizdikçe iyi hissediyorum kendimi.

Sizi seviyorum =)

Not: Kış ayları boyunca über paranoyak-dengesiz dönemlerim olduğunu Georgiana ile buluştuğumda anımsadım. Kusura bakmasın o dönemlerde durduk yere olay çıkarıp saldırdığım insanlar.

~ Rose

Düğün sonrası...

2010-08-02T11:42:00.000+03:00

Süper bir nikah süper bir düğün sonrası sabah kalktım "aaaayh... yorgunummm... eaaahh..." şeklinde. Güzel bir kahvaltı sonrası bilgisayar başına geçtim incebelli çayımla, maillerime bakıyorum =) İnsanları dürtüyorum "Geldim lan ben!" diye xD

Bu günü evde kulaklıklarımı takıp eskiz defterimle aşk yaşayarak geçireceğim, zorla beni kaldırmazlarsa. Atia of Julii saçlarımı da yıkayıp bozmam gerek, hala duruyor. Gece öylece geldiğim gibi uyumuşum. Bi avuç toka çıktı içinden.

Neyse, ben gider.

(Roselyn kaçar easdfefkadgmşgl)

İstanbuuul ^^

2010-08-01T13:44:00.000+03:00

Bir haftalık yurtdışı gezimizden önceki iki haftayı İstanbul'da geçiriyoruz =) Geçen cuma geldik gece, Dün kına vardı (büyük kuzenim evleniyor, bizim gelinin kınasıydı). Birazdan da önce nikaha sonra da düğüne gideceğiz. Henüz fotoğraflarını yüklemediğim 13cm sivri topuk ayakkabılarımla dolanıyorum. Stiletto ftw!

Ev çok kalabalık. Kına evi korkunçtu hele, bir sürü velet, bir sürü yaşlı, küçücük oda. Fenalık geçirdim (gerçek anlamda), elime kınamı kapı önünde sürdük, bir daha da içeri girmedim. Abimin arkadaşları gelmişti (her ne kadar abim gelmemiş olsa da), onlarla muhabbet ettik bol bol. Bana kitap önerdiler okumam için, not aldım ^^ .

Bu sabah da erkenden kuaföre gittik. Aslında at kuyruğu istiyordum ama kısa olur güzel olmaz dedi adam, biz de çok ilginç, yarı topuz bir şey yaptık (fotoğraflar gelir sonra). Önleri ve enseleri aşağı iniyor kıvır kıvır lüle halinde. Hafiften Rome'daki kadınlar gibi oldum =D Kıyafetim tam öyle olmasa da.

Öyle işte. Daha İstanbul'dayım. Fırsatım olduğu kadar insanlarla buluşup görüşcem <3>

22 Ağustos'da dönüyoruz, 23'ü gibi evde olurum diye düşünüyorum. Bakalım, o ara bizim okul kayıtları başlıyor olabilir [eylülün ilk haftası açılır bizim okul genelde]. Transkript alınıp eksik tüm dersler alınacak! Huf!

Öpüldünüz canlar <3

Google Analytics ve daha büssürü şey.

2010-07-26T12:25:00.000+03:00
Bunları arayıp, benim blogumu bulup, üstüne yazdıklarımı okuyan zihniyete merabaaa diyorum.
kristal kılıc
"but i talk in my mirror"
"gümüş zincirler"
"leke etüdü"
ablam sex hikayeleri
camael
camael blogspot
elebek hikayesi
gectim ayaklari şarkisini kim söylüyor
günlerden bir sabah
hançerin pike takımları
istanbul chronicles
kurtların dövüşü
kızkardeşler giyim
littlewinged.blogspot.com
otobüste sürtünme
roselyn camael
sifaus blog
umutsuzluk intihar eğilmi
çadırıma dolu düştü şarkı
5800 için çıplak gösteren aplikasyon
rosey chan db major nocturne
çağlayan Tılsım deviantart.com

Çok eğlendim okurken. Arada bir iki bomba var. Easdfeaf. Burdan Adramelech ve Çağlayan'ın takipçilerinin, onları ararken beni bulduklarını da görmüş oldum xD haha.

Yeni hikayeler nerde dersek?

Hm, ben 29'unda İstanbula gidiyorum, 14'ünde de bir hafta sürecek bir yurt dışı seyahatinde olacağım. İstanbul'dayken yazmaya çalışacağım. Veya bir iki gün içerisinde. Beklerkene aşağıdaki linklere ziyarette bulunup beni çok mutlu edebilirsiniz! =D

Gezi blogusu
Lil' Sketchbook

Ayrıca Dijital Sanatlar isimli foruma da üye olmuş bulunmaktayım; aha da ordaki eskiz defterim falan.

Öpüldünüz <3>

Glimpse.

2010-07-09T19:39:00.000+03:00
Uykulu gözlerini kırpıştırdı kız, beyaz yataktan doğrularak. Suyun üzerinde duran kadının bukleli saçlarında gezdi gözleri bir an, bembeyaz boşlukta sesi yankılandı.

"Ben artık senin küçük kanatlın değilim."

Altı büyük beyaz kanat dört direkli yatağın demirlerini kırarcasına açıldı, ve o sırada bukleli kadın sırtından aşağı sızan kanı hissetti.

Bunca yıl sonra...

----

"I have slept so long... I'm not your little winged anymore."

Bodrum tatilimin anısına. Daha ayrıntılı bir versiyonu gelecek.

Demiştim yaratıcı geçiyor günler diye!

2010-07-03T14:44:00.000+03:00
Bodrum'a geldiğimden beri üstünde kafa yorup uğraştığımız bebeğimiz hazır gibi gibi.

Adı "Steam Stream" yani, buhar gücüyle çalışan radyo, benim deyimimle en azından xD Kendisi bir zaman makinesi bulup ne olduğunu anlamayan bir antikacı amcanın, yanlışlıkla geçmişe gidip tarihi değiştirip, ne halt ettiğini unutup, dünyayı bir Steam-punk hikayesinden fırlama bir evrene dönüştürmesi ile alakalı bişiy. Sonra bu amca bir savaş zeplinini alıp zaman makinesinin parçalarıyla tamir ediyor, zira onun ne olduğunu unutmuş XD Zeplinimizin zamanda yolculuk etme gücü yok ama olsun =p

Radyo biraz radyo+piyes tadında gidiyor, hatta bugün karakterlerle alakalı ses kayıtları yaptık, feci eğlenceliydi. Sabiha Gökçen göndermeli pilotumuzdan, her şeyi kurcalayan mekaniğimize, Starbuck tadındaki sharp-shooter'ımızdan Coin-Operated Singer Girl'ümüze kadar bol bol eğlenceli karakterimiz mevcut =)

Twitter'ımız var; https://twitter.com/Steam_Stream
Sonra bi de blog var; Steam Stream (Goggles Down, Radio up!)

Çok yakında hizmete girecek kendisi, benim de yayın yapacağım 3. radyo olacak =D

İzleyin efendim, çok feci büssürü büssürü resim çizim ilüstrasyon gelecek o proje üstüne.

"Ben de severim sitimpank post apokalips viktoryan, beni de aranıza alın çok pis repe yaparım aman aman süper bir müzük zevkim far!" diyorsanız, ileşiniz bizimle, konuşalım =) Hala tayfadan eksikler var XD

Öpüldünüz.

~ Rose

Bir takım haberler!

2010-07-02T21:07:00.000+03:00
Rose-chan şu anda Bodrum'da, DelusionMaker'da misafirlikte. İki gün içerisinde bir kaç hafta yetecek kadar gezdik, Çikolatalıkedi'nin düğününde eğlendik ve bu süre zarfı içerisinde milyon farklı proje ürettik. Ayrıca bir takım steam-punk çizimler yaptım gelecekteki radyo projesi için [hint hint].

Onun dışında keyfim iyi, yakın zamanda bir DÜŞ hikayesi gelecek ama çok farklı bir fikaye olacak bu =) Eski bir dostun Düş'e ziyareti konulu. Üstünde çalışıyoruz şu an, bakalım.

Bir süre daha burada olacağım, internette görünmeyebilirim, twitter ve gmailimden bana ulaşabilirsiniz, her gün kontrol ediyorum. Bir de telefon denen icat var.

Onun dışında... Burası çok güzel (:

Sevgiler.

Rose.

İstanbul Chronicles; Nadia; Bölüm 1 [1970-1994]

2010-06-23T20:28:00.001+03:00
1970 yılında İngiltere'de doğdum. Babamların aile ziyaretinde, beklenmedik bir şekilde erken doğmuştum. Seyahat edebilecek kadar büyüğümde İstanbul'daki evimize döndük ve ben adımı aldım; "Nadia Luminitsa Miller" The Moonchild.

Ben, tarih profesörü bir çiftin tek çocuğuydum. Annem Nastasha Luministsa, Bulgar göçmeni bir aileden geliyordu ve özellikle uzak doğu kökenli uygarlıklar üzerinde araştırmalar yapıp makaleler hazırlıyordu. Tam bir kontrol manyağı olan bu kadın, elinde sürekli bir ses kayıt cihazı, sürekli okuduğu şeyleri yorumlayan, ev işi yaparken bile işini düşünen biriydi. Yıllar boyu benim tüm planlarımı o hazırladı; saat 9'da kalkılacak, kahvaltı yapılacak, 10'da yüzme dersi, 12'de öğle yemeği, saat 2 de müzik ve 4'de dans, sonra kalan vakitte ders çalışılacak, kitap okunacak, gece erkenden uyunacak... Onun bu huyundan hep nefret ettim.

Ama babam... Jonathan Miller Anadolu ve Batı uygarlıkları üzerinde uzmanlaşmış bir tarih profesörüydü. Hafif göbekli, benimle hep ilgilenen, boş vakitlerimizde bahçede gezerken daima tarihle alakalı ilginç şeyler anlatan, bana onun yaptığı mesleği sevdiren adamdı. Kalın, kemik çerçeveli bir yakın gözlüğü takardı daima, kitapları altını çizerek okur, şanslı kalemiyle notlar alırdı; onun başka bir kalem kullandığı çok seyrek görmüşümdür.

Kontrol altında ama mutlu bir çocukluğum oldu benim.

17 yaşımda, ben lise sondayken, 1987'de evimiz yandı. Ben ve annem zar zor kendimizi dışarı atmayı başardık ama babam bizim kadar şanslı değildi. Öldü. Araştırmalarıyla beraber, küllere karıştı çok sevdiğim o adam.

Onun ölümüyle beraber, annem benden iyice uzaklaştı. Olanlara rağmen bana hala "Dershanen şu günler şu saatte, haftada dört gün özel hoca ayarladım sana. Çok çalışıp iyi bir okul okuyacaksın!" diyordu. Ondan iğreniyordum, bu kontrol manyaklığı beni deli ediyordu. Dişimi sıktım. Reşit değildim ve onun parasına ihtiyacım vardı yaşamak için...

O sene amacımı gerçekleştirdim; İstanbul Üniversitesi, Tarih bölümüne girdim; babamın öğretim görevlisi olarak çalıştığı yere... Annem mırın kırın etti seçimime ama umursamadım. Okula yakın bir eve iki kızla taşındım, çok bir eşyam yoktu zaten. Okuldaki profesörler ise beni görmekten çok mutluydular; "Demek sen onun kızısın?" dediler bana ve hiçbir yardımı esirgemediler benden.

Bölüm başkanı beni kenara çekti okulun ikinci günü; bana babam öldüğünde onun yerine geçtiğini, özel eşyalarını almak için annemin okula gelmediğini, el mahkum eşyaları toparlayıp depoya kaldırdıklarını söyledi. Seve seve babamın eşyalarını depodan aldım ve teşekkür ederek eve yollandım.

Eve döndüğümde eşyaları kurcalarken, babamın en son yaptığı araştırma notlarını keşfettim kutunun içinde. Eski Mısır ve Eski Mısır dinlerinin Anadolu'daki kollarına ilişkin bir araştırmaydı bu. Ancak, babamın Eski Mısır'la bir alakası yoktu ki? Bu da neydi böyle? Bazı sayfalar da eksikti... O gün kararımı verdim; babamın araştırmasını tamamlayacak, böylece belki de onun son isteğini yerine getirmiş olacaktım. Babamın bana son görüşmemizde hediye ettiği o şanslı kalemiyle , yeni bir defter açıp notlar almaya başladım.

Aradan yıllar geçti. 1994 yılında, elime bir tarih fanzini geçti cafelerin birinde oyalanırken. "Eski Mısır Dinleri'nin Anadolu Uygarlıklarındaki Etkisi Konferansı." şeklinde bir ilan vardı fanzinde... Hemen yerine ve saatine baktım. O gün geldiğinde, konferans salonuna yollandım... Ama aslında öyle bir yer yoktu? Kime sorsam "Ah, o yanan tiyatro..." diye cevap veriyordu ancak kim yanan bir tiyatroda konferans verirdi ki? Merakla tiyatronun etrafında gezindim. Çok geçmeden iki kişi tiyatroya ulaştı ve kapıyı açarak içeri girdiler. Merakla onları takip ettim. Bir adam, bir de kadındı bunlar ve en öndeki sıralara geçip oturmuşlardı. Bir an acayip tanıdık geldi bu sahne bana; rüyamda mı görmüştüm yoksa? Sessizce ilerleyip arkalarına oturdum. İkisi aynı anda bana dönüp baktılar sonra geri önlerine döndüler.

Adam 30lu yaşlarında, mavi bir gömlek giymiş, iki günlük sakallarıyla duran biriydi. Tahminimce bankacıydı ve beni pek şaşırtmıştı böyle birini burada görmek; ne işi vardı böyle bir adamın böyle bir konderansta? Ancak mekandaki kadın çok daha büyük bir şoktu; 50 yaşlarında, gayet sıradan bir ev hanımıydı.

Konferans saati geçtiğinde doğru yerde olup olmadığımı sordum, ne için orda olduğumu sordular. Konferansın adını söylediğimde yüzleri değişti, nereden duyduğumu sordular. Fanzini uzattım. Adam iç kapağı kurcaladıktan sonra tarihi gösterdi; fanzin 1992yılına aitti. Utandım ama adam güldü; "Şansına bugün de toplantımız var." dedi. evet, şanslıydım belliki.

Vakit geçti, konferans başlamadı ama gelen insanlar arttı. 16 yaşındaki ergenlerden 50 yaşında ev hanımlarına kadar pek çok insan vardı burada. Nasıl bir yerdeydim ben? Bu kadar insanın ne işi vardı bu konferansta? Ne alakaydı?

Çok geçmeden cüppeli bir figür belirdi. Koyu, çok koyu bir kırmızı cüppeydi bu ve yerlere kadar iniyor, tüm hatlarını kapıyordu bu kişinin. Ne ayakları ne de elleri görünüyordu. Yüzünde dümdüz, beyaz bir maske vardı. Cüppenin kolları ise koyu altın renginde işlemelerle kaplıydı. Beni gördüğünde hafifçe başıyla selamladı beni ve ben de gergince selamına karşılık verdim. Bir anda herkes ayaklandı, tiyatronun yanmış tarafına doğru ilerlediler cüppeli adamı takip ederek. Ben de el mahkum, onlarla beraber yürüdüm.

Muhtemelen yangının çıktığı yer olan mutfağa gittik. Kiler gibi bir yerdeki bir dolabı geri çekti cüppeli adam [omuz genişliği ve yürüyüşünden az çok anlayabiliyordum erkek olduğunu]. Mermer ve beton ile kaplı bir odaya girdik. Mumlar yanıyordu her yerde, odada 6 tane daha maskeli kişi vardı. Toplamda 7 cüppeli kişi ve 11 sıradan katılımcıydık. Herkes çember şeklinde yerlerine oturduğunda ortada kalmıştım. Cüppelilerden biri elini uzattı, elimi uzattım. Hafifçe tutarak beni ortaya çekti.

"Bu gün burada yeni bir katılımcımız var." dedi adam. Benim gergince etrafıma baktığımı farkettiğinde güldü. "Hayır seni kurban etmeyeceğiz, senin gibi bir kadından beklemem öyle bir şey."

Ters ters ve gene çekingence baktım ona. Bu sefer bir kadın konuşmaya başladı. Kadının sesinin değiştirilmiş olduğunu fark ettiğimde, en başından beri konuşan adamın da sesinin değişik olduğunu farkettim. İlginçti. Sessizce olanları izledim. Konuşan kadın bir mum koydu önüme ve bana baktı "Aleve bak"

Baktım.

1.
2.
3.
4.
5.

Ve herşey karardı. Yanan tek mum benimkiydi ve derinden geliyordu kadının sesi.

"Neden burdasın?"

"Araştırmalarım beni buraya geldi."

"Ne araştırması?"

"Babamın... Eski Mısır dinlerinin, özellikle Seth kültlerinin Anadoludaki kolları ile ilgili..." Kadına yalan söyleyemeyeceğimi, ve artık dönüp gidemeyeceğimi hissediyordum.

"Baban kim?"

"Jonathan Miller."

"Ah, büyük kayıp."

"Onu tanıyor musunuz?"

"Evet, çok iyi bir adamdı. Öldürülmesi çok yazık oldu."

"Öldürülmesi...?"

Kadın güldü. "Dikkatlice düşün, ve hatırla, sence de garip bir şey yok mu?"

Durdum, düşündüm. Annemin garip davranışları geldi aklıma; babamdan her bahsettiğimde savunmaya geçmesi, ben onun okulunda, onun bölümünde okumak istediğimde dolaylı yoldan karşı çıkışı, en sonunda büyük kavgamız ve aramıza giren soğukluk... İçten içe benim babamın izinden gitmemi hiç onaylamamıştı o kadın.

"Siz... kimsiniz? Babamı nerden tanıyorsunuz? Ne...Nereden biliyorsunuz bunları?"

"Hepsinin zamanı gelecek. Sana tek bir sorum var; Bize sadık kalacak mısın?"

Duraksadım... Sadakat yemini? Bu insanlar babamı tanıyordu. Bir şeyler biliyorlardı... Ne pahasına olursa olsun, öğrenmeliydim. "Evet, sadık kalacağım."

Kadın güldü. "Moirai'ye hoşgeldim."

Bir anda tüm mumlar yandı gene ve ben transtan çıkmışçasına yerimden sıçradım.

Sönmüş olan tek mum, benimkiydi.

Stiletto.

2010-06-17T14:42:00.000+03:00
Bugüüün resmi olarak deniz mevsimini açtım!

Dışarıda hava, sanki herkes fön makinesi ve fırınlarını açık unutmuş gibiydi sabah. Benim de pestilim çıkmıştı sıcaktan. Annem binbir dil döktü, onun boynu yüzünden her gün bir saat yüzmesi gerek, eh hani ben de yüzsem fena olmaz, göbeğim gider biraz. Aldım dilimin altına bi karnitin, giyindik mayoları, aldık havluları indik denize. Ayrıca siz bekliyeceksiniz ki ben böyle siyah veya bordo bişi giyiyorum. Yok canım, gayet "pembe" bir bikinim var. Siyahlı miyahlı ama. Yeni bikini alcam gerçi. Kih kih.

Ayrıca böyle hava atıyo gibi olmasın ama şu da evin balkonundan bir kareee =D
Ben bu yaz kararlıyım, artık topuklu ayakkabı da giyebilmek istiyorum. Dolgu topuklu cici ayakkabularımla başladım işe, sırada Stiletto'ya gelene kadar her türlü eziyet var. Stiletto giymek istiyorum! O ne diyenler için bkz şu aşağıdaki gibi bir şeyler.

Bu aşağıda gördüğünüz de Lady Heather. CSI'da gördüğümden beri taptığım kadın. İlk gördüğümde "Lan ben büyüyünce Lady Heather olucam!" tepkisi verdiğim, bence CSI'ın temelli kadrosuna geçmesi gereken bir kadın. Yazık ettiler karaktere. Bu güzel bağyan bir Fetish Club işletmecisi, ayrıca bir Domme. Kendisinin kıyafetlerine hasta olduğum gibi, giydiği Stilettolara da hastayım. Biraz da ordan geliyor benim stiletto hastalığım (ben de giyeyim benim ayaklarım da güzel görünsün diyorum.).
Şu aşağıda gördüğünüz iki fotoğraf iseee, evde bulduğum, stiletto'ya en yakın ayakkabılarla benim ayaklarım. Tırnarklarım yeni pedikürlü ve ojeli =p Evde bunlarla geziyorum alışabilmek için, hiç de fena değilim. Yalnız topukları ahşap, takıdı tukudu sesler çıkarıyor bunlar, alt komşu tepeme binmezse iyi XD

Ayrıca bugün perşembe. Biraz Çıplak Perşembe konseptli gibi oldu yazı ahahaha =D Her neyse.

Hadi öpüldünüz, ben biraz daha evde geziniyim sonra resim falan çiziyim. Güzel geçiyor tatil, tatil gibi böyle. <3

~ Rose

Not: Pedikür görünce hiç fena görünmedi ayaklarım gözüme. Güzelmişler ya. ciciii <3

2010-06-16T04:42:00.000+03:00

İçimden bir ses ya verdiğim en iyi karar olacağını söylüyor, ya da yaptığım en büyük hata. . .

Perfect Boyfriend

2010-06-13T17:39:00.000+03:00

Malzemeler
Bir adet Cintiq 12WX tablet.
Bir adet dar ama uzun siyah tişört.
Bir adet kot pantolon.
Az miktar saç şekillendirici.
Bir iki fantastik kurgu kitabı.
WoD zar seti.
Tercihe bağlı olarak Handcuffs. (deri veya metal).

Yapılışı;
Bunları bir kapta karıştırıp NŞA'da bir karanlık köşede bekletiyoruz.
Bir haftanın sonunda bir erkek arkadaşınız oluyor.

Afiyet olsun!

=)

Not: Cintiq tablet demişken, geçen gün rüyamda/kabusumda Kerembeyit'le evlendiğimi gördüm. İmdaaat!!

Yaz tatili de böyle bir şey işte =)

2010-06-09T17:42:00.000+03:00
Nine Inch Nails - Closer [Niye demeyin çok güzel şarkı sözleri biyaz hardcore olsa da]

Yaz tatili yaz tatili yihu! Projeyi bırakıp tezimi güzel güzel hazırlayıp (hala hardcover teslim etmedi, Teyhan Hoca dövecek beni -.-) dönemimi 3 adet ders kaybıyla tamamladım. Hatta arada galiba Ekonomiden geçmişim!!! İnanılmaz hihiii 8D

Bir süredir beni tanıyanların bileceği üzere yaz tatili benim için Antalya'yı terk edip, İstanbul'a ablamın yanına 3 aylığına yerleşmem demektir. Genellikle doğum günüm olan 1 hazirandan bir kaç gün sonrasına bilet alır kaçardım. Ancak bu sene gerek elimdeki çizim projeleri, gerek Rouge-chan'ın burada oluşu, gerekse mali durumlar yüzünden İstanbul'a kaçamadım hemen. Zaten bildiğiniz üzere ablamın evi yanmıştı, şu an teyzemde, ben de gidersem teyzemde kalacağım ve ne bileyim. Meeh. İstanbul = Boş ev ve yalnızlıktaki huzur benim için. Akraba yanında 3 ay kalmak istemem. Onun yerine Antalya'da kendi düzenimde süper bilgisayarım ve çizim malzemelerimle kalırım daha iyi =)

Tatil başladığından beri Öküz gibi WoW oynuyorum. Onun hakkında ayrı bir post hazırlayacağım ilerleyen tarihlerde (ne kadar ilgilenirsiniz bilmiyorum ama xD). WoW dışında diğer oyunları da oynuyorum arada (bkz Pharaoh, Heroes, Prince of Persia -son çıkan ve sands of time-, Civ 4 falan). Dizi izliyorum film izliyorum! Sezon sezon bitirdim bir ton dizi, şu an yavaş yavaş indikte Sex and the City izliyorum. Çok geyik!!! Deli gibi referanslı eskizler yapıyorum (meraklısına: http://roselynsketches.blogspot.com ) dün hatta bi eskizimi renkli boyadım fena olmadı çok mutluyum! (bkz: nuub çizer, güzel bişi yapınca her yere yüklüyo 8D)

Siyah Beyaz Nadia
Renkli Nadia
Bu kızımız bizim Rouge-chan'la oynayacağımız Vampire the Requiem'de oynayacağımız Mekhet kızımız. Tasarımından hoşnutum, renkleri beğenmedim, muhtemelen üstünden geçeceğim bir kere daha. Yakın zamanda Prelude oynayacakmışız. Bu aralar Rouge ile çok vakit geçiriyoruz, paso bişiler yapıyoruz, hiçbişi yapmasak o hikaye yazıyor ben bir kenarda çizim yapıyorum [ödevlerimi yapiyim diye ters ters bakıyor bana 8D heuhuaha.]

Aşağıda da beraber gittiğimiz Duman konserinden bir kare var. Yeni telefonumla çektiğim ilk fotoğraflardan =^^= Farketmediyseniz, gözlüklü olan benim :P Ayrıca meraklısına; konser fena değildi ama her taraf içmesini bilmeyen ergenlerle doluydu, hepsinin ağzına çakasım geldi bi tane.

Başka Başka? Biraz Düş'den haberler vereyim size;

Yıkım serisini beğenen var beğenmeyen var, saygı duyarım. İnsanlar merak etti niye yazdın bunu diye? Depresif krizlerimin birinde ciddi anlamda sinirimi çıkarmaya ihtiyacım vardı ve CamaeL gibi hissediyordum ve tek tek bana fısıldadıklarını yazdım ben de. Şimdi o Düş Yıkık-Düş ya da Kırık-Düş gibi bir alternatif Undead evren olarak varolmaya devam etmekte. Hikayeyi yazdığım epilogda bol bol boşluk var, bilerek bıraktım oraları. Sizin yorumunuza bırakmak istedim ancak yine de tam açıklama istiyorsanız;

Vücudu iflas olan Kelebek'in ölmeyi isteme nedeni "Acıları son bulsun" diye değil, "Bu vücudu tamamen yokolduğunda tekrar doğup, Düş'e gidip, Kelebek'i uyarabilmek" için. Yani Finalde Kelebek'in kalabalık arasında gördüğü kadın o. Camy'nin bacağındaki iltihaplı izler seride Camy'nin "Her gün Bir çizik, böylece kristal kılıcı kullanabilecek kadar güçlendim!" lafına gönderme. O portaldan gelen 3 kişinin kimlikleri var ama açıklamayacağım. Epilogdaki kısır döngü biraz da "Düş paralel evrenleri inanç ile varolur" a vurgu. Ölen Kelebek yeni den doğarak, henüz bunların olmadığı bir evrenin varlığına inandığı için öyle bir evren var.

Orjinal, ilk düşündüğüm son ise şuydu; "Kelebek duvara saplandıktan sonra vakit geçer. Herşey tamamen yokolduktan sonra çok derin öksürüklerden sonra Kelebek gözlerini gemide açar ve boğazından bir Kelebek Balığı kusar yere. Anlamlandıramaz - Kelebek balığı zehirli bir balık-. Kelebek Düş'e girer, her şey normaldir, gözleri Camy'nin bacaklarına kayar ve yara izlerini görür. O gece Ağaç'ın kökleri Aster'e gider ve Üçüncü Kan'a dokunur. 'Uyarı için teşekkür ederim,' der 'Ancak bu uyarı ile birlikte asla varolmaması gereken bir evren daha yaratıldı.' Ve sonra çok uzakta Hain'i Yanmış Ağaç'ın tepesinde uzaklara bakarken görürüz." Yani gene bir kısır döngü, bir aksiyon falan.

Bir de, bu yazdığım Yıkım serisi sanırım Düş'ün uzunca bir süre son hikayesidir. Daha ilerisini yazmayabilirim ama geçmişi ve araları yazabilirim. Ama Düş'e bir ara vermeliyim, baydım biraz. Karakterler çok güçlü, sürekli bi biri dövüyor bir öteki, bayık oldu iyice, sıkıcı. Nadia'nın hikayesini yazacağım şu iki üç gün içerisinde beklemede kalın.

Bugün göz doktoruna gittim. Gözlerim ayvayı yemiş gibi gelmişti bana, okurken arada bir bulanıklaşıyordu, bir şeye bakarken ileri geri yapmam gerekiyordu netlik için. Muayeneden sonra doktorum güldü ve dedi ki "İyi de bu senin gözlük numaran?" Şaşırdım tabi. "Yoruluyordur gözlerin. Suni gözyaşı kullan." Gözlerimi yakmayacak bir damla verdi, kullanıcam onu. Çerçevemi değiştirmek istiyordum "Değiştirme." dedi. Önce damlayla çözebiliyor muyuz onu bir görecekmişiz. Sonra belki değiştirebilirmişim. Kalın bordo çerçeveli bir şey istiyordum halbuki :\ Püf!

Onun dışında bakalım ne kaldı yazmadığım? Bu kadar sanırım.

Ayrıca ek: Aslı ve Gökhan'a mutluluklar! Düğünde orada olamadım, bu cumartesi gelmeye çalışacağım ama ancak kısmet diyebiliyorum şu an :\ Öpüyorum ikinizi de. ^^

Sevgiler!

~ Rose

[bir de, blogda artık beyaz yazı, Trebuchet font ve şarkılar tepede bir layout kullandığım ilginizi çekti mi?]

Doğum günü halleri!

2010-06-02T12:39:00.000+03:00
Aslında gayet şirin sırada bir doğum günüydü benimkisi =)

Sabah kalktım telefonumum mesaj sesiyle, Rouge-chan uyanıp uyanmadığımı sormuş. Uyandım diyince aradı, gel bize dedi. Yeni başlayacağımız Vampire oyunu için karakter hazırlayacaktık, belki film de izleriz dedi. İki lokma bir şeyler atıştırdım, biraz nette takıldıktan sonra çıktım gittim.

Bütün gün karakterlerden, VtR sisteminden, bilimum otaku geyiklerden falan bahsettik. Makarna yedik. Bir klasiktir, kola içtik. Akşama doğru da ben yavaştan eve yollandım kolumun altında hardcover VtR kitabıyla <3 Çok güzel kitap!! Karakter olarak bir kaç bir şey var aklımda, bakalım nasıl olacak.

Eve geldim, sonra komuşlar geldi, sonra babam sonra halamlar. Babam bana Nokia 5800 XpressMusic almış. Çok teknolojik geldi benim için. Kapağını açmayı bile beceremedim ilk etapta (annecim kırıcam elimde kalacak kullanamadan! paranoyası da vardı tabi içimde. zorlayamadım o yüzden). Akşam kuzenimin yardımlarıyla pili taktım sim i taktım, internet, e-posta, application ayarlarını falan yaptım. Dünden beri elimde telefon, evdeki wireless'a bağlanıp keşfediyorum. Herşeye şaşırıyorum büyük bir nuublukla. Mutlu oluyorum falan.

Ayrıca günün öteki sürprizi ablamın yolladığı koca çiçek buketiydi! Lav yu zis!!! Böyle renk renk balonlu, üstünde cici bi notu olan kocaman çiçekler <3 Halamlar cici bir bluz, komşumuz da bana çok tatlı bi kolye ve yüzük almış =)

Gece WoW oynadım. Saurfangdeki kızım Nereidaé 40 oldu sonunda. Lyré 65 oldu en piç haliyle Outland semalarında caka satıyor millete 8DDDD Leiraé'yi sadece ablamla oynamayı sevdiğim için... 52 kaldı o. Ama ablam düzenli hayatına geçtiğinde, işleri biraz daha hafiflediğinde, onu da 58 yapıp Outland'e uçuracağım <3

Bu kadar WoW muhabbeti üzerine; bana şu pastayı yaptırsanıza ya =D Halamın müthiş pastası da acayip makbule geçti dün ama bu da olsa olurdu valla =D hihihi.

Cici, tatlı bir doğum günüydü. Artık yaş oldu 22, bu blogu da 4 yıldır yazıyorum galiba... tabi, 2006-2010. Geçen sene bu vakitler gölgeler vardı Düş'ün üzerinde, bu sene ise Turnuva ve Şenlikler. Ne güzel =)

Abim doğum günümü kutlamadı.

Sevgiler.

~ Rose.

Yıkım Serisi 7 - Epilog

2010-06-01T01:07:00.000+03:00
Russell Brower - Sunstrider Walk Night 1&2 / Russell Brower & Derek Duke - Lament of the Highbourne

Zaman geçti aradan, kim bilir ne kadar zaman. Belki dakikalar, belki günler, aylar veya yıllar? Tam olarak bilmiyordu Kelebek. Ara sıra gözlerini açacak gücü kendinde buluyor, açtığında da bundan pişman oluyordu. Bir zamanlar hayat ve mutluluk dolu olan Düş... Yok olmuştu. Her gözlerini açtığında bunun kanıtıyla göz göze geliyordu; liderlerin vücutları ve kendi kanatlarıyla yapılmış, CamaeL'in yaptığı, Ağaç'ın gövdesinden oluşan heykel-anıt. Kahrolasıca hain karı çok iyi hazırlamıştı planını; tüm liderlerin zayıf noktalarını onların aleyhine kullanmış, tek tek yoketmişti. Eşitlik bozulmuştu.

Düş, yok olmuştu. Camy ise, yokluğun kraliçeliği ile mutluydu... Ama ortalıkta yok tu o da. Kelebek ara sıra liderlerin Düş üzerinde hapsolmuş ruhlarını görürdü süzülürken. Acı içinde şarkı söyleyen Bülbül'ü duyardı hafifçe, veya ay doğduğunda beyaz bir baykuşla gölge bir kuzgun uçardı etrafında.

Ne kadar zaman geçti bilmiyordu Kelebek. Mevsimler geçmişti ama bunu biliyordu. Yoklukta kar yağmış, güneş açmış, yağmur tüm öfkesini boşaltmıştı. Ama hiçbiri yeterli olmamıştı Camy'nin kan lekelerini, günahlarını ve yaptıklarını silmeye. Daha yeni yapılmışçasına oradaydı kötülüklerin kanıtı. Dalga geçercesine Kelebek'in gözlerinin önündeydi.

Zaman geçti. Çok uzun bir zaman, belki de hiç. Yoklukta zaman var mıydı ki?

***

Düş Bahçesi'nin duvarları aydınlandı yavaşça. İnce bir kuşak oluşturdu parlaklık, Ağaç'ı çevreleyen duvarı dolandı. Yavaşça kıvrılıp Ağaç'ın yukarısına doğru bir sarmal oluşturdu; yıkılmış ince, rün kazınmış bir duvarı tekrar oluşturdu bu ışık. Beyaz mavi parıltılar saçan rünler iyice belirginleşti, altın rengi sınırları belirdi, ince tül gibi ışık hüzmeleri indi Ağaç'ın üzerine. Köklerin orada üç kişi belirdi.

"En sonunda, burayı bulabildik!" dedi birisi.

"Evet ama, doğru yer mi burası? Emin misin buna?"

Üçüncü başını sallayıp elleriyle bir takım hareketler yaptı. Etraftaki toz hareketlenip orada yaşananları gösterdi yeni gelenlere.

"Ama bu korkunç!" ince bir çığlık yükseldi ilk konuşanın ağzından.

"Birikmiş öfke tehlikeli olabilir. Kontrol altında tutamayacağın vahşi hayvanı kızdırmaman gerekir." Yürüdü, taht odasına girdi ve etrafa bakındı. "Anlaşılan liderlerin hepsini öldürmüş. Kafaları burda, bedenleri nerede?"

Üçüncü, Ağaç'ın gövdesindeki, canlı materyalden heykeli işaret etti. İlk konuşan tiksintiyle başını çevirirken, gözlerinden üzüntü okunuyordu.

"Hmm." İkinci tahta baktı. Kolluklardan yeree kan nehirleri olmuş, pıhtılaşmış kan artık çıkmayan izler bırakmıştı tahtta. Tahtta oturan ise orta boylu, kumral saçlı bir kadındı ve başında çok güzel bir taç, üzerinde çok güzel giysiler ve tören zırhı vardı. Kucağında kanlı, artık paslanmış bir hançer taşıyordu. "Anlaşılan "kariyerinin en yüksek noktasında" "ölümsüzlüğe" ulaşmak istemiş!" Hafif bir kahkaha attı.

"Buraya geldiğimizde yıkımla karşılaşabileceğimizi biliyordum, ama bu kadar kötü olduğunu bilmiyordu. Ne kadar zamandır geziyoruz?"

Kumlar havalanıp bir kum saati oluşturdu ve bir kaç defa akarak zamanı saydı kabaca üçüncü, ilkine cevap olsun diye. İlki duvara yanaşıp Kelebek'e baktı. "Onu böyle görmek üzücü. En iyisi cesetlerin hepsini toplayıp uygun bir cenaze düzenleyelim. En azından bunu hak ediyorlar."

"Hmmm..." Kelebek konuşamadı ama canlı olduğunu belli edebilecek kadar ses çıkarabildi. İkinci, hemen bir el hareketiyle kılıcı işaret etti, kılıç kadının göğsünden çıktı, hançer boğazından fırladı ve Kelebek onların kollarına düştü.

"Yaşıyor... Çok kötü durumda ama yaşıyor." İlki sevinç içinde rahat bir nefes aldı. "İyileşeceğinden eminim."

İkinci başını iki yana salladı. "Ölecek."

Üçüncü kumlardan büyük bir ağaç yapt, tek tek yapraklandı kumdan ağaç, yapraklandı yavaşça ve pek çok meyve verdi en sonunda.

"Sadece bunda mı?"

"Öbürlerini de etkiler."

Kelebek boş gözlerle umutsuzca kouşanlara baktı. Gözleri ayırd edemiyordu. Bilemiyordu bunlar kimdi, nasıl buraya geldiler ya da ne amaçlıyorlardı... Tek düşünebildiği, bir şansı olsaydı bunları değiştirip değiştiremeyeceğiydi.

Değiştirebilir miydi?

İlki biraz su içirmeye çalıştı ona, Kelebek içemedi. Vücudu o kadar uzun süredir kullanılmamıştı ki, iflas etmişti artık. Ne yaşıyordu ne de ölebiliyordu. "Öldürün beni." diyebildi sadece. İlki gözlerini kapadı, ikinci onun kafasını bedeninden ayırdı ve üçüncü, ilki bunu görmeden kumlarla üzerini kapadı kadının.

...

Üçlü Düş'ü terk ettikten sonra liderlerin ruhları gezinmeye devam etti taht odasında gezmeye. Mevsimler değişti, ama günahların izleri silinmedi. Mevsimler değişti ve zaman geçti. Rüzgarlar, kumları hareket ettirdi yavaşça. Kelebek'in bedeni bir daha görülmedi.

...

"Kelebek?"

"Hm?" Kızıl saçlı kadın dalgın dalgın bakışlarını çevirdi CamaeL'e. "Ne oldu?"

"Daldın?"

"Kalabalıkta birini gördüm sandım..." Kelebek kaşlarını çattı. Gördüğünü sanmış mıydı yoksa gerçekten görmüş müydü o kadını? Kimdi o? Yoksa sadece Turnuvaya gelen sıradan biri miydi? Bakışları delip geçmişti Kelebek'i. Anlamlandıramadı Kelebek.

"Boşver, çok kalabalık zaten. Ah!" Camy ağaya kalktı, yere eğilip düzen çatalı aldı. Kelebek'in gözleri gayri ihtiyari Camy'nin bacağına kaydı. Kesik izleri vardı, garip, iltihaplı gibi izler.

"Bacağını şifacılara göstersen iyi olur, pek iyi halde görünmüyor o kesikler." dedi Kelebek gözlerini kırpıştırarak.

Camy ise sırıttı. "Merak etme." dedi. "Bu kesikler beni öldüremez."

Kelebek güldü. "Ve bizi öldürmeyen şey bizi güçlendirir, değil mi?"

Camy sadece gözlerini kısıp gülümsemekle yetindi.

--------------------------

Doğum günüm kutlu olsun!

Yıkım serisi hakkında;
- Yıkım serisi tamamen alakasız bir seri olup, aşırı doz Nox Arcana yüzünden oluşmuştur. Turnuvadan sonra başlar ve turnuvada biter. Nasıl oluyor diye sormayın, burası "Düş".
- Finali böyle değildi. Değişti. Aslında o son bölüm yazmayacaktım ama kıyamadım. Bir de "diğer evrenlerde devam ederim nasılsa" gibi bir geyiğe bağlamak istemedim. Daha yi oldu böyle sanki.
- Hikayenin ilerleyen kısmında Kelebek ve Camy savaşabilir sanırım. Bilmiyorum. Garip oldu bi . Belki yazmam.
- Yıkım serisinin gerçek hayatla ilgili tek bağlantısı bir ara acayip öfkelenip herkese saldırmam olabilir. Onun dışında çok alakasız bi seri gayet her şey yolunda yani =D
- Aklıma daha gelirse yazarım ama bu kadar =)

Yıkım Serisi Bölüm 6 - Benim Şaheserim

2010-06-01T00:40:00.000+03:00
Russell Brower - Sunstrider Walk Night 1&2

Ruhlar Kelebek'i zorla tutup yere yatırdılar. CamaeL, elinde hançerleri çevirerek etrafında geziniyordu kızıl saçlı kadının.

"Ne yapsak acaba..." dedi yüksek sesle dudak bükerek. Sonra hançeri tuttu, yere vurdu sertçe. Hançer kristal parçalara ayırdı. CamaeL eğilip büyükçe bir parçayı avuçlarının arasına aldı ve keskinliğini inceledi. "Hmm, güzel." dedikten sonra Kelebek'e gösterdi. "Az yontulmuş taş gibi. Tam istediğim kıvamda."

Kelebek kadının gözlerinin içine alevler saçan gözlerle bakıyor, ama sesini çıkaramıyordu; Bülbül'ün hayalet elleri tıkamıştı ağzını. Çok geçmeden Camy gözden kayboldu; Kelebek'in arkasına geçmişti. Bunun nedenini az sonra, sırtındaki büyük acıyl anlayacaktı Kelebek.

"Benim dördüme karşılık senin altın!" dedi CamaeL, Kelebek acıyla çırpınırken elindeki iri kristali kanat köklerine vuruyor, yaralar açıyordu Kelebek'in sırtında. Kristal, ne kesebilecek kadar sivriydi, ne de zarar vermeyecek kadar küt. Milim mili, küçük küçük yaralar açıyordu kanat köklerinde kadının. "Tahtı elegeçirdiğinde hepsini almalıydın Kelebek, aynı benim yaptığım gibi." Kristal kütle bir kaç kere daha indi sırtına Kelebeğin, sonra Camy kanadı tuttu ve çekerek yoldu kadının sırtından. "Bu şekilde yapmazdın tabi, heh."

Kelebek'in çığlıkları Bülbül'ün ağzını kapatmasına rağmen yankılanıyordu büyük taht salonunda. Camy elindeki kırmızı tüylü kanadı kadının önüne attığında, Kelebek acıdan baygınlık geçirmek üzereydi.

"Yapma, daha yeni başladım." dedi Camy. "İyileşme şansın da yok pek, kristal çünkü bu." Kopardığı kanatın diğer teki üzerinde çalışmaya başlamıştı şimdi. Her bir darbesinde üzerine kan sıçrıyor, ezilme sesleri Kelebek'in acı dolu çığlıklarına karışıyordu. Camy her seferinde kopardığı kanadı kadının gözlerinin önüne atıyordu. Onunla dalga geçiyor, yüzüne tükürüyor, karnını tekmeliyordu. Kelebek ise çaresiz bir biçimde kıvranmaktan başka bir şey yapamayacak kadar acı doluydu.

Çok geçmeden altı kanadı da kopardı Camy. İşi bittiğinde Kelebek acıdan ve kan kaybından bilincini yitirmek üzereydi. Omuz silkti, kanatları yerden alıp Ağaç'ın bedenine doğru yürüdü ve liderlerin vücutlarından oluşturduğu heykeline kanatları eklemeye başladı büyük bir zevkle. Bu sırada ruhlar, Kelebek'i sıkıca tutmaya devam ediyordu. Kelebek, acının durduğu bu bir kaç dakikayı dinlenerek geçirdi. Kurtulma şansı var mıydı bu işkenceden? Ülkesini kurtarmak için, minicik bile olsa bir şans?

"Yok." dedi Camy, zihnini okumuş gibi. Başıyla işaret ettiğinde ruhlar onu zincirlere vurup havaya kaldırdılar. Üzerindeki giysileri çıkarıp çıplak bıraktılar. Camy kanatlarını açıp havada, onun hizasında durup başını yana eğdi. "Kurtaramazsın. Benim. Sadece benim." Elleri bir anda saçlarına dolankı kadının, çekti, kanatlarını koparmakta kullandığı taşla, yola yola, demet demet kopardı kadının kan kızılı saçlarını. Her bir darbede küfrediyor, kadının yüzüne tükürüyordu. Aşağılamaların en beterlerini uyguluyordu üstünde, yılların acısını çıkarıyordu belki de. Çok geçmeden kan, tüy ve saçlardan oluşan kırmızı bir gölge oluştu Kelebek'in altında. Camy hala tatmin olmamış bir biçimde baktı.

"Bir şeyler eksik." Sonra yüzü aydınlandı. Yerden gül dalları fışkırdı birden; normalden iyi, beyaz güllerdi bunlar. Her bir çiçek bir insan kafası, her bir diken ufak bir hançer boyutundaydı. Kelebek'in vücuduna dolandı dallar, zingirlerin yanısıra güller de gerdi kadının iyice zayıflayan vücuduna. Dikenler battı tenine, çizdi, eti yardı ve kanattı.

"Damla damla demiştin değil mi?" hafifçe kafasını kaşıdı Camy. Dallar sıkılaştı, dikenler daha derine girip damla damla akıttı kızıl saçlı kadının kanını damarlarından. Beyaz güller kadının kanıyla kırmızıya döndü. "İşte bak, gül bahçen! Güzek kırmızı güller." Neden sonra Kelebek'in iyice kendini kaybettiğini farketti. Somurttu. "Daha yeni başlamıştım oysa ki. Neyse o zaman, şaheserimi tamamlama vakti."

Liderlerin zavallı ruhları, dalların serbest bıraktığı kadının zincirlerini çözüp havada tuttular. Kelebek buğulu gözlerle Camy'ye baktı. Acıma doluydu gözleri; bunları yapabildiği, kalbi bunlarla dolu olduğu için acıyordu CamaeL'e. Ama Camy, bir kahkaha ile cevap verdi buna.

Kristal Kılıç KElebek'in vücudunun önünden girdi ve sırtından çıktı. Ruhlar Kelebek'in vücudunu bırakırken Camy tüm gücüyle kılıcı tahtın arkasındaki liderlerin kafalarıyla süslü duvara sapladı.

"İşte benim en büyük ganimetim!"

Kelebek'in ciğerlerinden hava boşaldı, kan duvardan yere doğru süzülmeye başladı. Çıplak teninde kan damlaları yol yol izler bırakıyor, tüm bedeni sanki bezden bir bebekmişçesine aşağı sallanıyordu. Kılıcın üstüne doğru yığıldı bedeni.

"Bak, şaheserimi izleyebilmen için en güzel yeri ayarladım sana." Camy kadının kafasını tuttu ve bir hançerle boynundan çiviledi onu duvara, başını kıpırdatmasını engellemek için. "Ölmene imkan yok ama Kristal Kılıç iyileşme hızını neredeyse minimumda tutuyor. İyileşemediğin için kılıçtan kurtulamazsın, kılıçtan kurtulamadıkça iyileşemezsin. Sonsuza dek Düş'ün bu halini izleyeceksin. Benim şaheserime tanıklık edeceksin! Ne kadar güzel değil mi?!" Camy heyecanla ellerini çırptı sonra süzülerek kraliyet tahtının önünde yere indi.

"Bence gururlanmalısın böyle bir onura layık görüldüğün için." Eğildi, tahtın yanındaki sandıktan büyükçe bir taç çıkardı. Tahta oturdu, tacı başına geçirdi. Yüzünde büyük bir gülümsemeyle üzerine beden parçaları çivilenmiş, tepesi yanmakta olan Ağaç'ı süzdü.

"Artık benim. Hepsi benim. Ben Kraliçeyim." Ellerini kolluklara koydu ve gözlerini kapadı.

"Benim."

-----------------
Bugün benim doğum günüm [1 Haziran]. Bunun şerefine birazdan Epilog'u yayınlicam.

Yıkım Serisi Bölüm 5 - Başlayalım mı?

2010-05-27T21:33:00.000+03:00
Puscifier - Underworld OST

Gök gürlüyordu. Yarısı yıkılmış duvarların arasından görülüyordu bir anda aydınlanan gökyüzü ve sonra tüm Düş tekrardan karanlığa gömülüyordu. Kelebek’in hıçkırıkları taht odasında yankılanırken Camy büyük pencereleri örten kadife perdeleri açarak dışarıyı işaret etti kızıl saçlı kadına.

“Biraz zaman aldı duvarları indirmek ve bu pencereleri açmak… Ama Düş bahçesinin o muhteşem manzarasını ayaklarına kadar getirdim Kelebek. Şaheserime bak, ne kadar güzel değil mi?”

Kelebek emekleyerek yanaştı pencereye; ayakta duracak gücü yoktu. Gözleri acıyordu artık ağlamaktan. Nitekim gördüğü manzara karşısında gözleri daha fazla yaş akıtamadı.

Ağaç kurumuştu. Kızkardeş’in kırmızı ağacı yanmıştı. Düş Bahçesi’nin yeri ölü kuşlarla kaplıydı. Kan, çürümüşlük ve ölüm kokuyordu bir zamanlar Düş’e hayat veren bahçe. Liderlerin bedenleri çivilenmişti Ağaç’ın gövdesine.

“Hmmm, belki de Bülbül’ü öbür yana asmalıydım. Daha güzel görünebilirmiş o zaman buradan.”

Kelebek bir çığlık atıp Camy’nin üstüne atladı bir anda. Camy elinin tersiyle kadını yakalayıp hiç zorlanmadan bir köşeye fırlattı.

“Belki bir zamanlar beni yenmiş olmayı başarabilirsin Kelebek, ama unutma, köprünün altından çok sular aktı.”

Kelebek bir çığlık daha atarak ayağa kalktı. Boğazı patlarcasına çığlık atıyor, öfkesini bağırarak atıyordu; nitekim kelimeler oluşturamayacak kadar yorgundu beyni tüm öğrendiklerinden sonra.

Uzun saplı baltası elinde oluşurken Camy’nin dudaklarında bir gülümseme oluştu. Asasını ve Kristal Kılıç’ı savunma pozisyonunda tutup Kelebek’i bekledi.

“Tüm bunları öğrendin, ve hala beni yenebileceğini düşünüyorsun? Pekala.” Omuz silkti.

“HAİN KALTAK!” Zorlukla çıktı kelimeler Kelebek’in ağzından, tükürürcesine. Hızlı adımlarla koşarak savurdu baltasını, Camy’nin asasıyla buluşup kenara savrulmak için. Ama Kelebek yere düşmedi bu sefer, çabucak toparlanıp bir kere daha saldırdı. Bir kere daha. Bir kere daha. Bir kere daha. Ama ne kadar saldırdıysa da Camy sadece savunmakla yetindi, karşılık vermedi hiçbir saldırısına kızıl saçlı kadının.

“Benimle oynamayı bırak! Hain!”

Camy bu sefer asasıyla savuşturduktan sonra Kelebek’in bacağında derin bir çizik açtı Kristal Kılıç’la. “Tadını çıkarıyorum. Gerçek anlamda sana saldırsam, çok sürmez.”

“Kendine çok güveniyorsun değil mi?” Kelebek’in eli hızlı bir hareketle yarasının üzerine gitti, ordaki kanı toparlayıp Camy’ye savurdu bir anda. Camy’nin gözleri ve suratı kanla kaplanırken bir anlık acıyla iki büklüm oldu Camy.

“Ne yaptığını sanıyorsun sen, manyak kadın!”

“Heh.” Kelebek bacaklarını açarak yerden destek aldı ve ellerini açarak kendine doğru çekmeye başladı artık Camy’nin damarlarında akan kanını. “Beni olduğum yerde sayıyordum sandın, değil mi, sürtük!”

Kan yavaş yavaş Camy’nin gözlerinden, burnundan, kulaklarından ve ağzından dışarı süzülmeye başladı. İncecik bir şekilde akıyordu kan ve her bir damlanın çıkışı damarları ateş gibi yakıyor Camy acıdan kıvranıyordu. “Kardeşlerime yaptığını ödeteceğim sana Camy…. Damla damla çekeceğim kanını damarlarından!”

Camy yere düştü acıyla ve kıvranmaya başladı. Çığlıklar atıyor, gözlerinden yaşlar boşanıyordu. “Kelebek! Ne olur dur! Canım yanıyor! Canım çok yanıyor!”

“Acıyacak! Daha beter acıyacak! Yaptıkların cezasız kalmayacak, soysuz!” Kelebek adım adım yaklaşırken kanı damla damla çekmeye devam ediyordu Camy’nin damarlarından. Artık kendi kanından olma bir gölüm üzerinde debeleniyordu kumral saçlı kadın gözyaşları içinde. Sonra bir anda durdu, Kelebek merakla yaklaştı ona.

“Şaka!” bir kahkaha yankılandı Camy’nin boğazından.

Kelebek ne olduğunu anlamadan beş çift kol yakaladı ve geri çekti onu. Bacaklarından, kollarından, boynundan ve belinden tuttu kollar, ağzına bastırdılar ellerini. Kelebek bir an seçebildi ellerin sahiplerini…

Boş bakışlı ruhlardı bunlar, kuş kanatlı, Düş’ün artık ölü liderlerinin ruhlarıydı. Bir çığlık yükseldi boğazından ama dudaklarına bastıran Bülbül’ün elleri daha da sıkılaştı.

Camy Ayağa kalktı, kahkahalarla gülerken gözlerinden yaşlar boşanıyordu; gülmenin etkisindendi bu gözyaşları. Üzerini silkeledi, uzunca bir süre güldü ve en sonunda gözlerini de silip derin bir nefes aldı.

“Ah, beni çok eğlendiriyorsun Kelebek. Gerçekten o zavallı numaranın beni etkileyebileceğini mi düşündün?” Kumral saçlı kadın dudak büktü. “Düşündüğümden de zavallı bir durumdaymışsın. Ayrıca bak, yalnız değiliz. Kardeşlerimiz de bizimle beraber, onların gitmesine gönlüm el vermediği için ruhlarını kendime bağladım. Artık hep beraber güzel bir aile gibi eğlenebiliriz değil mi?” Eliyle bir işaret yaptı. Liderler yavaşça iki yana doğru açılarak Kelebek’in elleri ve ayaklarını ayırdılar, vücudunu gerdiler. Camy’nin bir kelimesiyle görünür oldu Kelebek’in kızıl kanatları ve liderler her bir kanatı ayrı ayrı tuttular.

Camy tatmin olmuş bir biçimde gülümsedi. Kristal kılıç’ı kemerine takıp çizmesinden iki kristal hançer çıkarıp ellerinde çevirdi birkaç defa.

“Artık başlayalım mı?”

Yıkım Serisi Bölüm 4 – Umutsuzluk

2010-05-18T00:40:00.000+03:00
Noc Arcana - Phantom Procession

“Neler… Oluyor?”

Noctua, ayı postundan yapılma tüniğine sarılmış, Düş Bahçesi’nin kapısında duruyordu. Attığı her adımda ayaklarına ya kartallar ve kuzgunlar ya da bülbüller ve papağanlar çarpıyordu. Hepsi ölüydü; tıpkı liderler gibi.

“Camy… Neler oluyor?” yaşlı adamın sesi titriyordu, gözleri dolmuştu.

Camy gülümseyip kılıcı çevirdi elinde. “Hm, sadece biraz temizlik, biraz iş ve nasıl desem… Tahtı ele geçiriyorum sanırım.”

“Bunun olmaması gerekirdi, Anne buna izin vermezdi!” Noctua Camy’nin arkasında yükselen muhteşem büyüklükteki ağaca baktı; neredeyse tamamen kurumuştu ağaç.

“Eh, savaşa burada başlasam belki, ama liderleri kılıçtan geçirdikçe onların gücü bana aktı, Anne’ye geri dönemeden ve zavallı Ağaç, ne kadar güçlü olursa olsun, kurudu… Geride bir tek sen ve ben kaldık Noctua.”

“Kelebek’i unutuyorsun.”

Camy sırıttı. “Kelebek? Karşımda hiçbir gücü yok onun artık. Kristal Kılıç ve diğer liderlerin güçleri sayesinde karşımda duramaz. Söylesene Noctua, neden beni zahmetten kurtarıp kendini öldürmüyorsun?”

“Kendimi öldürmek mi? Neden?”

“Beni zahmetten kurtarmak için, kendini kurtarmak için. Düşünsene, herkesi öldürdüm, sen, yıllardır savaşmayan şu koca göbekli tembel adam, karşımda bir şansın var mı sanıyorsun?”

Haklıydı. Merla’nın ölümü üzerinden çok uzun bir zaman geçmişti ve o günden beri kılıç almamıştı eline avlanmak hariç. Savaştan nefret etmeye başlamıştı karısından ayrı düştüğünden beri. Sahi, CamaeL’e karşı ne kadar bir şansı vardı ki?

“Bir de ölümü düşün. Benim elimden olan uzun ve can yakıcı olacak. Kristal Kılıç’ın bu Düş’dekilere neler yaptığını biliyorsun değil mi?” CamaeL eğilerek Kwahu’nun kemerindeki hançeri alıp Noctua’nın ayaklarının dibine attı. “Neden ikimize de bir iyilik yapı kendi hayatını sonlandırmıyorsun Noctua?”

“İntihar?”

“Tabi, sana en uygun ölüm o değil mi? Hızlı ve kesin. İşkence olmadan. Merla’ya daha çabuk kavuşmanı sağlar!”

Noctua’nın yüzündeki karanlık dağıldı bir an. Delirmiş olmalıydı; ciddi anlamda düşünüyordu bunu, aklına yakın geliyordu? Derin ve güçlü bir kahkaha attı, kahkahası Düş Bahçesi’nde yankılandı. CamaeL başını yana eğip merakla baktı adama.

“Ne oldu?”

“Gerçekten tam bir yılansın Camy.” Noctua iç çekti, eğilip yerden hançere baktı. Gözleri bir an hançerden Camy’ye, üzerindeki kana ve elindeki kılıca gitti. Kadın haklıydı; belki de en iyisi tamamen yok olmuş olan bu Düş’den göçüp, sonsuzlukta sevdiği kadınla birlikte olmaktı.

Gözlrinden iki damla yaş süzüldü yanaklarına yaşlı adamın. Hançer kınından çıktı, iki kolunu boydan boya yardı. Kan fışkırıp Ağaç’ın köklerini kızıla boyarken, baykuşlar düştü dallardan yere, Noctua’nın vücudu yavaşça soğuyup titrerken. CamaeL iç çekti.

Çok kolaydı bazı insanları manipüle etmek. Acıyla sırtına gitti eli ve iki büklüm oldu. Zorlukla nefes alıyordu. Kılıcına dayanıp ayağa kalktı ve odasına doğru yürüdü. Yarasını sardıktan sonra son düzenlemeleri yapacak, Kelebek’in gelişini bekleyecekti.

Güldü Noctua’nın aptallığına.

Eğer tembel yaşlı bunak savaşmayı denemiş olsaydı, Camy’yi öldürebilirdi…

Yıkım Serisi Bölüm 3 – Son kıvılcım

2010-05-16T21:26:00.000+03:00
Nox Arcana -Winter Medley, Masque of Red Death

Yeniden temizlenip giyindikten sonra Kwahu’nun odasına yollandı Camy. Tam olarak ne yapacağını bilmiyordu; çünkü liderler arasında en az konuşan ve kendini en az belli eden oydu. Ne neden hoşlandığını ne de neden korktuğunu biliyordu, anlamak içinse bir yol geliştirememişti. Galiba bu kez, kaba kuvvete güvenecekti.

Odaya geldiğinde odanın boş olduğunu gördü. Garipti, çünkü Kwahu bu saatlerde meditasyon yapar ve alkolle yaptığı özel karışımı içerdi. Etrafa bakarken gözlerine yerdeki kuzgun, bülbül ve papağan tüyleri çarptı. Korkuyla açıldı gözleri bir an; Kwahu biliyordu! Kalp atışları ve nefes alış verişi hızlanırken duvara dayanıp duraksadı. Evet, artık sadece kaba kuvvete güvenecekti.. Ya da… Duraksadı, yüzünde o sinsi gülümseme belirdi; bunu kendi çıkarına kullanabilirdi. Odadan çıktı, Düş Bahçesi’ne yollandı.

Bahçeye adımını attığı gibi ayağının önüne bir ok saplandı.

“Hain!” Anlaşılan Kwahu Ağaç’ın üst dallarından birine tünemiş, elinde yayı, nişan almış bir biçimde onu bekliyordu.

“Hain? Nedenmiş o?”

Camy’nin etrafında yükselen toz bulutu bir bir cinayetlerini gösteri ona. Camy dudak büktü. “Sadece çokluğu kaldırıp birlik getirmeye çalışıyorum Düş’e. Bunu ihanet olarak yorumlayan sensin Kwahu.”

“Peki tek olanın sen olması gerektiğini nerden çıkardın?” Birkaç ok daha ıslık çalarak Camy’e doğru gelirken Camy aceleyle yana çekilerek oklardan sıyrıldı; bunların uyarı atışları olduğu aşikardı, çünkü Kwahu’nun okları normal oklar gibi değildi. Hedeflerini vururlardı mutlaka.

“Hepiniz uykudayken, bu tatlı tembel yalandan barış döneminde vakit öldürürken fırsatı kullanmayı seçen bir tek benim çünkü.” Başının yanından bir ok geçerken eğildi Camy.

“Kardeşlerimizi öldürdün! Kim bilir daha neler yapmak istiyorsun! Ve o kadar korkak ve gurursuzsun ki, sinsi sinsi yaptın bunu! Madem kendine o kadar güveniyordun, karşılarına çıkıp onurlu bir biçimde yapsaydın!”

Camy kaşlarını çattı; Kwahu normalden fazla konuşuyordu, bir şeyler yanlıştı. “Eğer öyle yapsaydım muhtemelen kazanamazdım.”

“Belki de kazanmamalıydın!”

Camy asasını ve Kristal Kılıç’ı birer elinde tutarak Ağaç’a doğru koşmaya başladı. Her bir adımını kaldırdığında oraya bir ok saplanıyor, Kwahu’nun oklarından zar zor sıyrılıyordu. Hissedebiliyordu adamın kalp atışlarını; Kwahu korkuyordu. Gülümsedi.

“Peki, madem sen o kadar gururlusun neden Ağaç’ta saklanıyorsun ve karşıma çıkmıyorsun?”

Uzun bir sessizlik oldu. Camy biliyordu ki Kwahu saklandığı sürece yanına yaklaşması olanaksızdı, onu ortadan kaldırması da. Anlaşılan bunu Kwahu da biliyordu ki en güzel saklanma yerini seçmişti; yüksek, güvenli ve savunmaya uygun. Fakat yine de çok geçmeden aşağı indi adam; Camy’nin sözlerini kendine yedirememişti.

“Ah, sandığım kadar korkak değilmişsin.”

“Ben senin gibi değilim Camy, liderlerle yüzleşmekten korkmuyorum.”

“Tabiki, eminim bundan.” Camy Kılıcı elinde birkaç kez çevirip saldırı pozisyonu aldı. Kwahu’nun ellerini iki yana açarak bir şeyler mırıldandığını fark etti. Başını yana eğip dikkatlice izlediğinde bunun bir tür dua ile büyünün karışını olduğunu anladı. İzledi.

Kwahu’nun yayı yavaşça sırtıyla bütünleşip kartal kanatlarına dönüştüler, Ağaç’ın kökleri sarıldı gövdesine ve doğal bir zırh oluştu Kwahu’nun üzerinde. Peri ışıkları maddeleşti, elleri yavaşça pençeleşti. Yüzü çarpıldı, bir kurtun yüzüne benzedi. Kulaklarını geri yatırıp dört ayak üzerine düştü şekil değiştiren adam ve başını geriye atıp uzun uzun uludu.

“Bu basit form değiştirme numaraların beni ne korkutabilir ne de beni saf dışı bırakabilir Kwahu, bunu biliyorsun.”

Yaratığın zihni Kwahu’nun zihni ele geçirirken, genç adam kontrolü tamamen yaratığa bırakmaktan çekinmedi; kanın tadını aldığında nasıl olsa duracaktı yaratık. Yüzünde bir gülümsemeyle kadının üzerine atıldı. Bunun farkına varan Camy asasıyla adamın dengesini bozup yana çekildi; ancak Kwahu şekil değiştirdiğinde tüm hisleri katlanarak artmış, basit savunma hareketleri o kadar da etkilememeye başlamıştı onu. Başka bir şey düşünmeli, bu sırada adamı oyalamalıydı.

Adam tekrar Camy’nin üzerine atıldığında, tekrardan bir asa hareketiyle savuşturdu onu kadın ve aceleyle yüksek dallardan birine tünedi. Kwahu onun peşinden tırmanırken, bir av-avcı kovalamacası başlamıştı. İçinden küfreden Camy bunu bir şekilde kırmak zorunda olduğunu hissetti; bu kovalamacanın sonu şimdiden belliydi çünkü. Yaratık doğuştan avcıydı.

Pençeler bacaklarının yakınından geçerken Camy kendini daldan aşağı attı ve kanatlarını açarak gökyüzüne yükseldi. Ancak Kwahu hazırlıklıydı, peşinden atlayarak onu takip etti. Artık kovalamaca gökyüzüne taşınmıştı. Camy bir an Kwahu’ya sataşmanın gerçekten iyi bir fikir olup olmadığını sordu kendine; onun bu yaratık yönünü Liderler Savaşı’nda görmüştü bir tek ve bu kadar güçlü değildi o zamanlar.

En sonunda Ağaç’ın dalları arasından dolanarak onu yavaşlatmaya çalıştı Camy, fakat yaratık çevikti. Kolayca dönüyor, hız kesiyor ve hızlanıyor, Camy’nin peşinden bir an olsun ayrılmıyordu. Kovalamaca sürdükçe Camy yorulduğunu hissetti, fakat Kwahu sadece oyun oynuyor gibiydi. Korkuyla etrafına baktı… Gülümsedi. Ani bir hareketle yolunu değiştirdi, Kwahu onu takip etti. Ve çok geçmeden Kwahu, Camy’nin gözüne çarpan ama onun fark etmediği dala çarptı, kalın ve kırıl dal Kwahu’yu altına alarak yere düştü.

Camy onun yanı başında yere indi, kılıcını kaldırdı. “Kovalamaca beni gerçekten yordu ve bir an ciddi anlamda korktum biliyor musun?”

Kwahu sadece gülümsedi yorgunca, yaratık formu yavaş yavaş silinmeye başlamıştı. Bir anda onlarca uluma karıştı Camy’nin sesine. Etrafa korkuyla bakan Camy etrafını saran onlarca kurdu fark etti. “Ah, doğru. Savaş çağrısı yaptığını unutmuşum.” Kılıcını elinde çevirdi. “Ama biliyor musun, az önceki kovalamacanın üstüne biraz kan dökmek iyi gider.”

Camy bir ok gibi kurtların arasına dalarken bütün sürü onun üzerine çullandı. Bir an sadece boz renkli kürkler göründü ve tek ses onların hırlamalarıyla. Çok geçmeden bir bir uzağa fırlatıldılar, kayalara çarptılar. Acı dolu ağlamaklı sesleri hırıltıların yerini alırken, Camy bir kahkaha attı. “Sanırım kendime kış için bir kürk yaptıracağım Kwahu. Hediyelerine bakılırsa, oldukça kaliteli olacak!”

Kwahu’nun kükremesini duydu kulağının dibinde ve pençesi sırtını deşti bir anda Camy’nin. Camy güldü, dudaklarından ağzına dolan kan sızmaya başladı. Kwahu çok geçmeden karnından girip sırtından çıkan kılıcı fark etti.

“Ck ck ck, çok yazık. “ Camy ona döndü, bir tekmeyle adamı kılıçtan kurtarıp yere düşürdü. Kan kaybıyla beraber titreyen ve gözleri odaklanamayan adamı izledi bir süre. “Ama en azından savaşarak öldüm diyebilirsin Kwahu.” Kılıcı adamın kıyafetine sildi, kartallar bir bir yere düşerken başını yana eğip izledi.

Geriye bir tek Noctua kalmıştı.

Yıkım Serisi Bölüm 2 – Renkli Tüyler Yağmuru

2010-05-14T16:18:00.000+03:00
Nox Arcana - Lenore

Yağmur yağmaya devam ediyordu Camy gizlice tekrar kaleye döndüğünde. Banyoya girdi, üzerindeki kandan arındı ve yüzünde bir gülümsemeyle en egzotik kokulu banyo köpüklerini kullandı; yem atmanın tam sırasıydı.

İşte orda, J. her zamanki gibi şölendeki kadınlarla muhabbet ediyor, onları eğlendiriyordu. Bir anda odaya dolan egzotik meyve kokusu dikkatini çekince hafifçe başını çevirip kokunun kaynağına döndü; Camy’ydi bu. Uzun, mavi satenden bir elbise giymişti kumral saçlı kadın ve J.’e gülümsüyordu. Onun gelişiyle kadınlar hafifçe selam verip uzaklaştılar.

“Eğleniyorsun umarım?” dedi Camy gülümseyerek.

“Evet, gerçekten bu işi biliyorsunuz, hem sen hem Kelebek.” J. Sırıttı. Kokunun başını döndürdüğünü okuyabiliyordu Camy adamın hareketlerinden. Gözlerini kırpıştırdı.

“Eğer benimle gelirsen yeni hazırladığımız bir anlaşmayı tartışmak istiyorum seninle.” Adama yaklaştı hafifçe, cesur bir hareketle kulağına doğru eğildi ve fısıldadı “Ve başka şeyler.”

Karşıdakinin zayıflığını yeterince dikkatli gözlemlersen onu tuzağa çekmek ne kadar da kolaydı? Oltaya takılmış havucu kovalayan zavallı at gibi, J Camy’yi takip ediyordu şimdi. Odaya çıktılar, Camy birer kadeh içki koyduktan sonra koltuğa geçip kağıt tomarlarını yığdı önlerine. Doğru anı beklemesi lazımdı; ne J’i kaçıracak kadar erken ne de hevesini kıracak kadar geç…

Havadan sudan muhabbetlerden ve anlaşma metinlerinin üzerinden geçtikten sonra, adamın gözlerindeki alkolle bezenmiş şehvetli bakışlardan zamanın geldiğini anladı Camy. Kadehini masaya koymak için uzandığında elbisesinin askısı düştü omuzlarına. J, sanki başlama işareti verilmiş tazılar gibi bir hızla kumral saçlı kadının bileğini kavrayıp kendine çekti ikili bir süre boyunca uzun bir öpücüğü paylaştılar.

Çok geçmeden yaptığı aptallığı fark etti J. Önce nefesi kesildi sonra bedeni kasıldı bir titremeyle. Camy adamı koltuğa iterek ayağa kalktı ve elinin tersiyle dudaklarını sildi, elbisesini düzeltti. Koltukta kıvranan adama baktı küçümseyerek.

“Gerçekten çok ama çok aptalsın J. Kardeş sayılırız. Aramızda bir şey olabileceğini mi düşündün?” Bir kahkaha attı. “Aptallığın gerçekten işime yaradı. Bu kadar kolay tuzağıma düşeceğini sanmıyordum.” J.’in yavaşça kapanan gözlerini ve hafifleyen nefesini gördüğünde adama yanaştı mutlulukla. “Ve şimdi, sıradaki adım…”

***

J gözlerini araladı. İlk fark ettiği şey hiçbir vücut uzvunu hissetmiyor oluşuydu; sadece gözlerini hareket ettirebiliyordu adam.

“Uyandın. Güzel, tam vaktiydi.”

“J!!”

Bağırmak istedi adam sesi duyduğunda; Bülbül… Bülbül oradaydı ama neredeydiler? Gözleri korku içerisinde etrafı taradı; mezarlıktı burası ve adam bir melek heykeline bağlı olduğunu fark etti. Tam önünde Camy duruyordu, mezarlığın girişinde ise nefes nefese kalmış Bülbül. Sevdiği kadın…

“Camy, sen ne yaptığını sanıyorsun?”

“Benim olanı alıyorum.” Kumral saçlı kadın adamın arkasına geçip kollarını boynuna doladı. “Aslında benim olması gereken şeyi.” Parmakları dolandı adamın yanaklarında. “Çok yakında kralım olacak adam işte bu.”

“Benim nişanlım o! Rahat bırak onu!” Bülbül gayrı ihtiyari suikast hançerlerini çıkardı bileklerinden; sanki iki küçük pençeydi ellerinden çıkan. Yüzünde daha önce onda hiç görülmemiş bir öfke ifadesi vardı ve saldırı pozisyonuna geçmişti. Camy onun bu saldırganlığına güldü, dili ve dudakları adamın çenesinden yukarıya doğru gezdi.

“Ne olurmuş rahat bırakmazsam?” dedi tehditkar bir biçimde; elleri ait olmadıkları yerlerde gezinmeye başlamıştı. Bülbül’ün gözleri dolmuştu, evet, sinirleniyordu.

“Çek ellerini onun üzerinden!” diye bağırdı Bülbül bir anda atağa geçerek; ama hesaba katmadığı bir şey onu olduğu yere çiviledi; Camy’nin eli şimşek hızıyla hareket etmiş, kristal hançer J’in boğazını kesip parçalamıştı. Şimdi zavallı adam titreyerek kendi kanında debelenirken, o hançerden damlayan kanın tadına bakıyor, yüzündeki adi sırıtış Bülbül’le adeta dalga geçiyordu. İstemsizce gözlerinden akan yaşlar küçük kızın yanaklarını ıslatmaya başlamıştı ki bir çığlık yükseldi ağzından ve Camy’nin üstüne doğru koşmaya başladı hançerleri iki yanında hazır tutarak. Koştu, ama Camy hareket etmedi. Koştu ama Camy silahını çekmedi.

Koştu ve tam saldırmak için elini havaya kaldırdığında gözleri acıyla açıldı, küçük kız geriye doğru devrildi, yere düştü. Vücudu tirtir titriyor, ağzından köpükler saçıyordu. Camy hiç acele etmeden kızın üzerine yürüdü, ayaklarını onun boynunun iki yanına koydu ve yaşamın ışığı onun gözlerinde solarken onu izledi.

“Son iki haftadır o yediğin elmalı payların hepsi özel yapımdı.”

Tüm o elmalı pay dilimlerinin içine özel bir bitki karışımı karıştırmıştı Camy; tatsız ve kokusuz bir karışımdı bu. Normal dozda verildiğinde hiçbir etkisi yoktu; bünyesine alan kişi gerçekten çok yüksek dozda adrenalin salgılamadığı takdirde. Bülbüle bu karışımı aşırı dozda yedirmek hiç zor değildi, onu kızdırmak ise çok daha kolaydı. İki liderden birden kurtulmuştu böylelikle.

“Bir taş, iki kuş,” diye mırıldandı Camy ve bir kahkaha atarak odasına yollandı; bir sonraki adımın zamanıydı.

O mezarlıktan çıkarken Düş Bahçesi’ndeki bülbüller ve papağanlar bir bir ölüyor, bahçeye adeta kuş yağıyordu.

***

“J… Nasıl bu kadar aptal olabildi…” Kelebek acıyla ellerini gözlerine bastırdı; gözyaşları kurumuştu artık ağlamaktan. Bir yandan Camy’ye güvendiği için kendine kızıyor, öbür yandan sevdiği insanların ölüm hikayeleriyle acı çekiyordu. Nasıl fark edememişti bu yılanı? Nasıl akıl edememişti Camy’nin bu kadar inceden ve derinden ağlarını ördüğünü?

“Şehvet ve oburluk, Kelebek, kendi zayıflıklarının kurbanı oldular.” Camy iç çekti. "Hiç zor olmadı... Duygularla ve arzularla kör olmak, senin hatan da bu olmadı mı zaten?"

"Benim hatam tahta geçtiğimde seni öldürmememdi!"

"Hm, evet. Sanırım bana güvenmek de en büyük hatalarındandı ikizim. Benim o emir dinleyen, cezasını kabullenen tavırlarıma ne kadar da çabuk kandın! Eskiden olsa, o öfkenin tavan yaptığı, üzerinde kuruyan kanla parıl parıl parladığın muhteşem günlerinde olsa bir saniye tereddüt etmezdin beni çıplak ellerinle parçalamaktan!"

"Belki o zaman yapmadım, ama şimdi yapağım!"

"Biraz geç sanki, değil mi?" Duvardaki kesik kellere baktı tekrar.“Hikayemi bitirmemi beklemelisin... Sıra sana gelmeden önce bir kaç hikaye daha var anlatılacak; Mesela Kwahu ile yaşadığım savaş, belki en ilginç olan. Beni en çok korkutan ve neredeyse tüm planlarımı bozan...”

Ichi wa Zen, Zen wa Ichi...

2010-05-13T22:41:00.000+03:00
Alışverişe çıkmaktan daha güzel ve zevkli bişi daha varmış; sevdiğin biriyle alışverişe çıkmak!

Bugün öğlen kalktım (yine), kahvaltıdan sonra biraz yemek programı izledim, tam bilgisayar başına geçmiş, seksi belf paladinimle quest yapıyordum ki CanCan the Alchemist'den sms geldi "Okulda mısın? Buluşalım mı?". Darlanmış, zaten ben de evde darlanmışım, "Bi saate Migrostayım." diye cevap atıp kendimi banyoya attım.

Bir saatin sonunda ben dnr'ı ziyaretimi bitirdiğim vakit geldi Mr. Alchemist. Ben Ogz, Penguen, Uykusuz ve 500parça Luis Royo puzzle'ı almış dikiliyordum. Puzzle'ı niye aldığım hakkında bir fikrim yok, zira evde Cücü olduğu için puzzle'ı yapacak stabil bir mekanım yok ama Royo çok severim. Almış bulundum öyle xD

Hemen Starbucks'a gittik. Ayda bir hakkım var ordan kahve içmek için, "Ne zamandıor yoktunuz?" gibi şeyler söylediler falan. Yeni çıkan buzlu expressolu zırzavattan alıp cam kenarı cici koltuklara geçtik. Bayağı bayağı muhabbet ettikten sonra vitrin bakmaya geldi sıra; zira vitrin bakmak en sevdiğim aktivitelerden biridir, neyin ne zaman gönlümü çeleceği hiç bilinmez çünkü. Zor beğenirim, ama beğendiğimde de tam beğenirim ^^

Oyuncakçı gezdik, gözlükçülere baktık [kalın kenarlı bir çerçeveye geçmeyi düşünüyorum yarım çerçeveden. sıkıldım biraz.], MudoConcept'i gezdik [favori gezme yerlerimden biri, çok ama çok güzel şeyler var, zengin bir koca bulursam orayı komple eve taşımak olur ikinci işim galiba.], WinxClub geyikleri çevirdik bolca. En sonunda yapmam gereken ev alışverişleri için Migros'a girdik...

Reyon reyon koşturup gezerken, almam gereken sadece 3 parça şey yerine, kasaya ulaştığımızda bi 15-20 parça şey aldığımı farkettim. Alchemist arkadaşa sordum "Kaç tutar?" baktı baktı "50-60" dedi. "Kıyma var?" dedim, zira köfte yapıcaktım akşam yemeğine. "Hı, belki 80 falan o zaman." Kasiyer hatun "170 teelaa." dediğinde gözlerimiz O.O oldu tabi.

Burdan beni yalnız başına manik haldeyken de depresif haldeyken de alışverişe yollamamanız gerektiğini çıkarıyorsunuz bir de gelecekteki kocama sabır diliyorsunuz xD Böyle 6-8 ayda bir 200 kaat harcamadan rahat edemiyorum sanırım. Gerçi, sadece ihtiyacım olan şeyler aldım (çizim defter ve kalemleri, çilekli duş jeli, beyazlatıcı diş macunu, makyaj temizleme pamuğu...). Hayat pahalı anacım xD

Ve şimdiii gün içinde çektiğim fotoğraflar =)

Kesik kelle'li mankenler! Yıkım serisinde o kadar kesik kafalardan bahsettikten sonra bunları görünce şok geçirdim diyebilirim xD Ürkütücü değiller mi?

Fazladan kafalı GIJoe abi.
Türkiye mamülatı! İştah verir!

Akşam da alt komşumuz İdil geldi, o bilgisayarda yeni ÖSS'nin ikinci adım başvurusunu yaparken ben de içine bakmak için 500 puzzleımı açmış bulundum. Son 1-2 saattir onun üstünde oyalanıyoruz. Şimdi gitti o, ben de bunu yazıyorum. Birazdan bir şeyler çizicem sanırım ne bileyim.

<3

~ Rose

not: 2 kadar senin sonunda tekrardan Anime izlemeye başladım Rouge'un gazına gelip, FMA: Brotherhood izliyorum. Özlemişim anime izlemeyi, Japonca falan konuşuyorlar böyle çok eğlenceli =)

Yıkım Bölüm 1 – Kuzgunlar ve Kuğu

2010-05-12T19:27:00.000+03:00
Nox Arcana - Music Box

Turnuvanın bitimini takip eden hafta da kalmıştı liderler Başkent’te. Bir nevi konsey toplantısı olmuştu ve bu ufak tatil iyi gelmişti herkese. Kelebek’in Leviathan’a gitmek için ayrılmasından sonraki birkaç gün daha kalacaklardı; minik kaçamaklarını uzatmak işlerine gelmişti. Sıkıcı işlerin olmadığı bir kaç gün daha... Daha cazip ne olabilirdi?

Bahar yağmurları Düş’ü etkisi altına almıştı. Morrigan, yağmuru pek sevmiyor, ya bulutlu ya da karlı havayı tercih ediyordu; kadının günlük ruh halini en iyi yansıtan iki hava durumuydu bu ikisi. Kapalı havada yapılan eğitimi yeterli bulmuyordu kadın, o yüzden o gün de erken bitirmişti dersi. Öğrencileri neşe içinde dağılırken, kuzgun saçlı kadın sessizce odasına çıktı. Mutfaktan bir fincan sıcak su istedi, kendi karışımı olan özel çay yapraklarını sıcak suda dinlenmeye bıraktı. Masanın üzerine koyduğu fincanda çay demlenirken, pencereye yanaşıp dışarıyı ve yağan yağmuru izledi kadın. Yağmur…

“Morrigan, Morrigan, gökkuşağı!” Kuzgun saçlı kadın gözlerini kapadığında bir an Merla’nın sesini duyar gibi oldu, anıların güzelliğiyle mutlu oldu ama anı oldukları gerçeği yüzüne çarpıldığında tekrar sert ifadesine döndü yüzü. İç çekti, fincana uzanırkent pencerenin dışındaki figüre çarptı gözü; beyazlar içerisinde bir kadın?

Gereksiz ve kendinden beklenmeyecek bir heyecanla pencereden dışarıya sarktı camı aralayıp, fakar göz yanılmasından başka bir şey olmadığını anladığında knedi aptallığına güldü. İç çekti, pencereyi kapadı. Kapı tıklandı.

“Girin.”

“Merhaba!” Camy, elinde bir fincan çayla kapıdan içeriye başını uzattı. “Biraz vaktin var mı?”

“Tabiki, gel.” Morrigan çalışma masasının sandalyesini çekip yerleşti. Duvar saatinin tiktakları dışında başka hiçbir ses yoktu Morrigan’ın odasında; ürkütücüydü bu alışkın olmayanlar için ama Morrigan umursamıyordu.

“Kuzey Kenti’ndeki ticari üretim konusunda konuşmak istiyorum seninle.” Camy yanaştı masaya ve kadının karşısına oturdu. Kadın rahatsız bir biçimde iç çekip kaşlarını çattı, “Bu konuları konuşmayı sevmediğimi biliyorsun.”

“Ama konuşulması lazım! Halkının rahatlık ve refahı için.” Camy omuz silkti. “Ben de bayılmıyorum, merak etme. Ama ne yazık ki bu işleri yapmakla zorunluyum.”

Çayından bir yudum masaya geri koydu fincanı Morrigan, sonra ayağa kalkıp pencerenin yanına gitti. “Pekala. Ne istiyorsun?”

“Akıllı beyaz geyiklerinin boynuzları ve kürkleri çok değerli. Bunu kendi yararına kullanmanı isteyecektim.”

“Onları o kadar değerli yapan çok nadir olmaları Camy.”

“Evet ama,” Camy kadının yanına doğru adımını attı, gülümsedi ve fincanı uzattı kadına. “yine de düşün bence.”

Morrigan dalgınca dışarı bakmaya devam etti. “Eğer seni başımdan savacaksa tamam, düşüneceğim.”

Camy neşeyle kıkırdadı. “Teşekkür ederim! Akşam yemeğinde görüşürüz o zaman!”

Morrigan başını salladı, Camy çıkarken arkasından baktı, sonra yorgun olduğunu hissedip yatağa uzandı.

“Morrigan! Morrigan uyan!”

Morrigan gözlerini araladı, bir şimşek odayı bir an için aydınlattı. Kadın başını sallayıp ne olduğunu anlamaya çalıştı.

“Bak! Morrigan bak!”
Kadın gözlerini kısıp etrafa baktı ama karanlıkta bir şey göremedi. Bir şimşek daha odayı aydınlattığında beyaz saçlar seçebildi sadece; bir kuğu?

“Merla?” Morrigan yataktan kalkıp pencerenin yanına gitti.

“Morrigan! Bak!” Kapıdan dışarıya koştu küçük ayaklar; 8-10 yaşlarındaydı ona seslenen bu küçük kız. “Gel, Morrigan!”

Kuzgun saçlı kadın kürkünü omuzlarına geçirip asasını aldı ve avluya doğru koşan küçük ayakları takip etti. Bir şeyler yanlıştı ve bunun kaynağını bulmak istiyordu.

“Morrigan! Dışarıda!” Küçük kız sesleniyordu ona avlu kapısından. Daha sonra koşarak dışarı çıktı , koruluğa gitti. “Orda! Orda!” Kadın sessizce onu takip etmeye devam etti. Yağmur hızlanmıştı, karanlık iyice çökmüştü ve tek ışık sıklıkla çakan şimşekti. Her bir şimşekten sonra kulakları sanki gökyüzü yarılıyormuşçasına bir ses dolduruyordu. Kadın bundan hiç rahatsız değildi.

Bu ufak kovalamaca ormanın içindeki korunaklı bir açıklığa kadar sürdü. Ağaçların oluşturduğu çatı bu ufak açıklığı yağmurdan koruyordu, ancak yağmurun sesi hala duyulabiliyordu. Kadın başlığını iterak etrafa baktı; tanıdıktı bırası.

“Hatırlıyor musun? Bak! buradalar hala!” Küçük kız dallardan birinin üzerine eğilmiş bir kuş yuvasına bakıyordu. “Seninle yapmıştık bunu, ufak kuzgun yavrularımız vardı. Daha sonra büyüyüp uçmuşlardı.”

Kadın, acılı bir yüz ifadesiyle kızın yanına gidip yuvaya baktı; küçük yavru kuş kemikleriyle doluydu yuva. İç çekti ve etrafa baktı.

“Bu kadar oyun yeter, Camy, ne istiyorsun?”

Gölgelerin arasından çıktı kumral kadın, yüzü asılmıştı. “Fark edeceğini tahmin etmeliydim.”

“İlk başta neredeyse kanıyordum ama unutuyorsun ki, ben bu çocukça tuzaklara düşmeyecek kadar tecrübeliyim. Ne istiyorsun?”

“İntikam. Güç. Hakimiyet. Aşk.” Gözlerini kırpıştırdı kadın yüzünde sinsi bir gülümsemeyle. “En güçlü olanı ilk indirmenin işlerimi kolaylaştıracağını düşündüm.”

“Kendine ne kadar da güveniyorsun! Biz eşitiz, Camy, çok uzun zaman önce savaştığımızda da görmüştük bunu. Birbirimizi yenmemizin imkanı yok, acısını sadece diğerleri çekiyor.” Yutkundu acıyla. “Başka bir iç savaş daha çıkarmaksa amacın, vazgeç.”

Camy tehditkar bir tavırla kadına doğru yürüdü. “İç savaş çıkarmaya niyetim olduğunu kim söyledi?” Yüzündeki sinsi gülümseme iyice yayılırken pelerinin içinden elini çıkardı; ışıl ışıl parlayan bir kılıçtı bu.

“Kristal kılıç?!” Morrigan geriledi gözlerini kocaman açarak. “Bunu yapmış olamazsın, Kızkardeşler…”

“Ah, kapa çeneni yaşlı kadın, kızkardeşler bunu elleriyle teslim ettiler bana… Ben ellerini bedenlerinden ayırdıktan sonra. Kendi ikizim ihanet etti onlara ve sonra da ben, ona. Gözlerini yuvalarından çıkardım bir bir çünkü bu gözlere tek sahip olan sadece ben olmalıyım!” Bir iki hızlı adım atıp kılıcı savurdu kadına, fakat büyü kalkanı güçlüydü Morrigan’ın. Artık birbirlerine bakarak bir çember şeklinde dönüyorlardı.

“Sen… Ne zaman bu kadar canileştin?” Morrigan’ın üzüntüsü sesinden okunuyordu. “Seni tanıyamıyorum.”

“Beni hiç tanımadın ki?” Camy bir kez daha saldırıya geçti, fakat Morrigan için çok kolaydı savuşturmak. “Hiçbiriniz tanımadınız. Hepinizden daha çok hak ediyorum tahtı! Hepinizden güçlüyüm… Hepinizden kurnaz ve sinsiyim. Bir kraliçede olması gereken özellikler bunlar değil de ne? Söyle bana!”

Morrigan iç çekti. “Ne kadar da yanlış düşünüyorsun… Ve ne kadar da dikkatsizsin…” Gözleri kocaman açıldı Camy’nin şaşkınlıkla ve dengesini kaybedip yere düştü; Morrigan ıslak çimleri dondurmuş, Camy’yi etkisiz hale getirmişti. Ona doğru yürüdü, asasını kaldırdı ve sivri kısmını Camy’nin göğsüne gelecek şekilde nişanladı. “Düş’ün iyiliği için, Anne, beni affet. Sana Hain'in kanını sunuyorum! Damarlarıma onun gücünü akıt, akıt ki yanlışlarını düzelteyim!”

“Morrigan! Yapma!”

“Merla…?”

Kristal kılıç deşti Morrigan’ın göğsünü ve kadının ağzından kan fışkırdı.

“Asıl dikkatsiz olan sensin, Morrigan.” Diye fısıldadı Camy gülümseyerek. “Sana verdiğim fincanı dudaklarına hiç götürmemeliydin.”

Nası bu kadar aptal olabilirdi? Tekrar insanlara güvenmeye başlayarak ne kadar büyük bir aptallık yapmıştı!

“En güçsüz, en kırılgan olduğun zamanı bulmuşken harekete geçmeliydim tabii ki. Sana bu halisünasyonları gördürecek iksiri hazırlamak zordu, senin kuşkunu çekmeden onu içirmek ise en zor olandı… Fakat bir kere halisünasyonları görmeye başladığında benden şüphelenecektin, En derin iç güdülerinle hareket edecektin ve en sonunda…” Kılıcı çekerek kadının göğsünden kurtardı, boşluğa bakan siyah gözlere dikti yeşil gözlerini. “… bir fırsat yakalayacaktım.”

***
"Kristal Kılıç... Onu nasıl alabildin... Kullanamaman gerekirdi onu!" Kelebek Camy'nin ellerini ve bileklerini sarmalayan keten bandajları farketti; kurumuş kan lekeleri ile doluydu bandajlar ve bandajların bittiği yerden tenine damar damar yokoluş tırmanıyordu. "Ellerin o haldeyken kıpırdatamaman gerekirdi! Ben Kristalle o sandığı hazırladığımda..."

"Günlerce ellerine pansuman yapmam gerekmişti evet. Ve senin rejenerasyon yeteneğin benden güçlü, o halde ben nasıl kullanabiliyorum? Hırs dediğin böyle bir şey olsa gerek." Camy'nin belindeki kristal hançerin üzerinde kurumuş kan lekeleri vardı. Camy'nin gözleri bir an onun üzerinde gezdi, sonra Kelebek'e döndü. "Her gece, bir çizik. Günler sürdü... Acısına dayanmak, her geçen gün daha fazlasına katlanabilmek için dişimi sıkmayı öğrenmek. Ömrümden ömür yedi ama sen tamamen rahatlayarak zayıflamışken, koynunda beslediğin yılanın farkında değilken, şansımı kaçıramazdım."

Kelebek'in yüzü acıyla çarpıldı; Kristal'in açtığı yaralar iyileşmiş olsa bile hala derinlerde acısını hissedebiliyordu. Bakışları tekrardan Taht'ın arkasındaki duvara döndü. “Fark ederlerdi… Morrigan'ın yokluğunu fark ederlerdi! Kimse etmese Noctua ederdi!” Kelebek haykırdı gözleri yaşlarla dolu bir biçimde; nasıl planlayabilmişti Camy bunu? Nasıl bu kadar kalpsiz olabilmişti?!

“Ederdi… ederlerdi… Eğer tüm cinayetlerimi aynı gün işlemiş olmasaydım.” Camy gülümseyip asasını bir diğer lidere doğrulttu. “En kolayı ise J. Oldu. J. Ve Bülbül.”

Benim.

2010-05-12T18:14:00.000+03:00
Mr. Bungle - Ars Moriendi

Hayır, mükemmel değilim. Hiç bir zaman da mükemmel olduğumu idda etmedim, hayır hayır.

Benim mükemmel olduğumu düşünen sizdiniz, zira görmek istediğiniz şeyi seçtiniz bana bakarken. Buzdağının sadece görünen kısmına inandınız, geri kalanını görmezden gelerek.

Yaprakları ipek, kokusu en güzel cennet, renkleri göz alıcı parlak... Ama unuttunuz güllerin dikenleri olduğunu ve elinie battığında tüm o güzelliği umursamadan yere attınız.

Soldu, kokusu çürümüşlüğe bıraktı kendini ve kurudu.

Öldü.

Mükemmel olmayan bir şeyin mükemmel olduğuna inandığınızda, bir şekilde yüzünüze o şeyin mükemmel olmadığı çarpıldığında, hayal kırıklığına uğrayıp sinirinizi hep o mükemmel olan şeyden çıkardınız.

Nasıl mükemmel olamazdı o! Yalancıymış o! Beklediğiniz gibi değilmiş! Kahrolsunmuş yine duygularınızla oynamış sizin!

Baskı yaptınız.

Şekillendirmeye çalıştınız.

"Mükemmel olmalısın, çünkü mükemmel olduğuna inanıyoruz!"

İlk başta işe yaradı, değişti, şekillendi.

Ve sonra mükemmel olan, sadece mükemmel olan kısmını gösterdi size, bastırdı öbür taraflarını.

Günün birinde, eskisinden güçlü bir biçimde ortaya çıkması için ve yavaş yavaş sözleriniz üzerinde etki etmemeye başladı.

Ve siz yürüyüp gitmeyi seçtiniz kabullenmek yerine.

Yaşam ne garip değil mi...

Başımı yana eğip gülen gözlerle bakıyorum cesetlerinize, kesik kafalarınızı tekmeliyorum kurumuş bahçenin içinde, artık pıhtılaştığı için akamayan kan havuzlarında göbekleri gökyüzüne bakan balıkları izliyorum keyifle.

Dünya artık benim. Sadece benim. Asla sizin olmamalıydı, o yüzden artık sizin olamaz.

Benim.

Neler oluyooor?

2010-05-12T02:25:00.000+03:00
Öyle bakışlar attığınızı görüyorum evet.

"Turnuva nerdeee, 48 saat bitti! Bu yıkım da neyin nesi herkes öldü mü yani? Rose-chan ne yaptığını sanıyorsun sen?!"

"Kronolojiyi mahvettin, sırayla koysaydın da kafamız karışmasaydı!"

"Bu ne şimdi Düş'ü yok mu ettin artık?"

Bekleyin görün diyebilirim sanırım.

Kaos ortamına ise Düş'ün ihtiyacı var. Bakın adına, "Düş." Her an her şey olabilir burada, çünkü milyonlarca paralel evrenin bir araya toparlanmasından başka bir şey değil burası.

İnsanlar okuyor, güzel yazmalıyım, diye düşündükçe ellerim durdu.

İnsanlar görecek, güzel çizmeliyim, dedikçe kalemim sustu.

Bunun olmasına izin vermeyeceğim.

Sizin değil, kendim için yapacağım. Bazı şeylerin değişme vakti.

Düzenli ve kronolojik sıralı okumak isteyenleri ; http://dusarsiv.blogspot.com/ adresine yönlendirelim. Şimdilik Moth'a kadar yükleyebildim, daha düzenlenecek şeyler var. Ve sadece hikayeler var orada.

Burası benim ülkem, orası kütüphane.

Seçim sizin.

Sevgiler.

~ Rose