Motto...

If you can't handle me at my worst, you don't deserve me at my best.

Thursday, April 29, 2010

=) [Bu başlığı başlık bulamayınca kullanıyorum noolmuş?]

Bu aralar çok düşünüyorum, ne istiyorum, ne yapıyorum, neler oluyor diye. Mesela şu son 4 yıllık üniversite hayatımda ilk defa istediğim bir şey yaptım; hocalardan korkmadan bir hafta okula gitmedim. Peyzaj Mimarlığı okuyorum ben, proje dersleri falan sübjektif hep, dolayısıyla eğer hocayla aranız kötü olursa nedensiz yere dersten çakmanız olası (olası ama bakın kesin değil (!) ).

Ben projeyi seneye bıraktım. Dolayısıyla korkum yok şu an. Projeyi bırakmamla da 3 haftalık depresif ruh halimden sıyrıldım. İyiyim şimdi. Vaktimi oyun oynayıp ablamla takılarak, eskiz yaparak ve kitap okuyarak geçiriyorum. Diğer dersleri vereceğim tabii ki, ama olsun. Proje yok kafam rahat.

Tabi, bunun bazı yan etkileri de var hayatımda.

Her ne kadar hazırlık atlayarak fazladan bir yıl kazanmış olsam da, okulun bir sene uzaması demek, benim bir Art School bulup başvurma planımı bir sene ertelemem demek. Fakat artısı şu; bir sene sonra oluşturacağım bir portfolyonun daha iyi olacağını, umuyorum [çok sevgili arkadaşlarımın sayesinde <3].

Inner Circle üyesi arkadaşlarla aram açılıyor bu aralar niye bilmiyorum. Bazılarıyla muhabbetimiz kısır döngüye girmiş durumda, hep aynı şeylerden bahsediyoruz. Ben mi değişiyorum onlar mı?

Bir de, keşke lisede annemlere karşı çıkacak kadar cesur olabilseymişim =) Eğer blogumu okuyan liseli arkadaşlar varsa, kendi bildiğinizi yapın, ailenizin gazına gelmeyin, ağlarsınız sonra.

Sonra bir de... Yukardaki resim var.

Günün birinde belki o yarattığım o Düş evreninde yaşayabilirim =)

Sevgiler.

~ Rose

Separate Ways - Journey

3 comments:

noir said...

aynı durumdan mustaribim, hani aile gazı meselesi. benimki daha çok zorlama oldu gerçi. ama yapacak bir şey olmuyor.

"çok da düşünmemek lazım" var dilimin ucunda, ama nasıl yapılır bilmiyorum.

Roselyn said...

çok da düşünmemek lazım gibi bir şey yok, fırsatın varsa koy tavrını istediğin şeyi oku, hayatının gelecek 4 yılını rahat geçirirsin en azından ve geri kalan kısmısını.

Yoksa delirme kıvamına geliyorsun =)

mit said...

Bazen aynı şeyi benim söylediğim de oluyor ama ne yaparsın, kader böyleymiş demekten başka? Anın tadını çıkarmaya bakıyorum artık. Sonuçta her şey ama her şey gelip geçici. Sevgiler...